II SA/Wa 2076/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant referent Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2020 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2019r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz P. P. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów działając na podstawie art. 28 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, po rozpatrzeniu wniosku Rady Wydziału [...] Szkoły [...] w W. o nadanie dr hab. P.P. tytułu profesora w dziedzinie nauk [...], odmówiła przedstawienia kandydata do w/w tytułu. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, ze Sekcja Nauk [...] w dniu [...].04.2019 r., po zapoznaniu się z wnioskiem oraz z treścią dwóch negatywnych recenzji, po dyskusji w tajnym głosowaniu nie poparła wniosku (wynik tajnego głosowania: za przedstawieniem - 4 głosy, przeciw - 21 głosów, wstrzymujących się - 3 głosy). Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...].04.2019 r., po zapoznaniu się z treścią wniosku, zebranym materiałem dowodowym, przebiegiem dyskusji na posiedzeniu właściwej Sekcji postanowiło odmówić przedstawienia Kandydata do tytułu profesora (wynik tajnego głosowania: za przedstawieniem - 1 głos, przeciw - 9 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Centralna Komisja podkreśliła, że nie podziela stanowiska Rady Wydziału i uważa, iż dorobek naukowy Kandydata nie spełnia wymogów art.26 ust.1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...). Centralna Komisja uznała trafność merytoryczną oceny sformułowanej w superrecenzjach. Według organu recenzenci dorobku naukowego są uznanymi autorytetami w dziedzinie będącej przedmiotem zainteresowań Kandydata. Dalej wskazano, że kandydat bez wątpienia jest bardzo dynamicznie rozwijającym się naukowcem, zarówno w zakresie podejmowanych tematów badawczych, pozyskiwania grantów badawczo-rozwojowych, jak i kształcenia kadr na poziomie doktorskim (jednak brak znaczących osiągnięć w promowaniu magistrów lub inżynierów). Dorobek naukowy obejmuje 9 oryginalnych artykułów jednoautorskich, 2 monografie jednoautorskie, 50 artykułów współautorskich, jedną monografię współautorską, 11 opracowań technologicznych i technicznych. Z wszystkich tych publikacji tylko 19 ukazało się w międzynarodowych czasopismach naukowych ujętych w [...](z tego 16 po habilitacji). Przywołano też wskaźniki bibliometryczne dorobku: sumaryczny Impact Factor= 37, punktacja MNiSW= 966 pkt, liczba cytowani wg Web of Science =20, indeks Hirscha=3. Tematyka badawcza prac naukowych skupia się na problematyce [...]. Według organu słabością dorobku naukowego Kandydata jest fakt, że spośród wszystkich artykułów opublikowanych w międzynarodowych czasopismach naukowych jedynie w czterech był On pienwszym autorem, a tylko w trzech autorem-seniorem i korespondującym. Wskazuje to, że prowadzenie własnej grupy badawczej i realizacja prac na poziomie pozwalającym publikować ich wyniki w czasopismach o zasięgu międzynarodowym są dopiero na etapie początkowym. Osiągnięcia naukowe zostały bardzo pobieżnie opisane w autoreferacie. W okresie po habilitacji jakość i rozmiary dorobku naukowego Kandydata nie pozwalają na stwierdzenie, że ma On osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym. Wynik głosowania organów Centralnej Komisji wskazuje, że zdecydowana większość jej członków nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, że Kandydat spełnił wymagania określone w art. 26 ust. 1 pkt 1, 2, 3 ustawy do otrzymania tytułu profesora nauk [...]. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów biorąc wszystkie te okoliczności pod uwagę uznała za zasadne odmówić przedstawienia Kandydata do tytułu profesora. Podkreślono, że w niniejszym postępowaniu zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ww. ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie uchybiono także stosowanym odpowiednio przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się z wnioskiem i oceną właściwej Sekcji, uznało wniosek za przedwczesny i postanowiło jak na wstępie. Od powyższej decyzji dr hab. P.P.wywiódł skargę do tut. Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, a ponadto zaskarżonej decyzji zarzucił: A. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1. naruszenie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595), poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że w świetle całości zebranego w sprawie materiału dowodowego Skarżący nie spełnia wymogów do przedstawienia go do tytułu profesora, podczas gdy prawidłowa analiza dokonań Skarżącego winna prowadzić do wniosku przeciwnego; 2. naruszenie art. 27 ust. 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym poprzez błędną jego wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące powołaniem recenzentów nie spełniających kryteriów określonych w ww. przepisie w osobach prof. M.F., prof. K.P. oraz prof P.S., reprezentujących odmienną, aniżeli Skarżący dziedzinę naukową przy braku tożsamej lub podobnej specjalizacji naukowej, w tym zainteresowań badawczych, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu winna prowadzić do wniosku, iż gwarancją obiektywnej oceny dorobku Skarżącego pozostaje wybór recenzentów działających w ramach tożsamego lub możliwie zbliżonego do kandydata obszaru badawczego lub szczegółowej specjalizacji naukowej; B. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym - poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów uznanych przez Organ za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn dla których innym dowodom, w szczególności pozytywnym recenzjom przybranych w postępowaniu recenzentów, odmówił mocy dowodowej, opierając się wyłącznie na wnioskach recenzji negatywnych, a w konsekwencji lakoniczność i ogólnikowość decyzji, uniemożliwiające ocenę czy przeprowadzone postępowanie odpowiada prawu; 2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym - poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, skutkujące niemożnością wykazania, że wydane rozstrzygnięcie jest wynikiem prawidłowego stosowania normy prawa materialnego w skonkretyzowanych okolicznościach sprawy; 3. art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. - na skutek wadliwego przytoczenia przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji, a w konsekwencji znaczne utrudnienie w ustaleniu pierwotnego merytorycznego zakresu postępowania; 4. art. 8 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym - poprzez brak ich zastosowania w sprawie oraz sprzeczne z zasadą bezstronności i równego traktowania wydanie przez Organ decyzji odmiennych w innych sprawach o zbliżonym stanie faktycznym lub opartych na podobnych przesłankach, skutkujące podważeniem zaufania Skarżącego do organu administracji publicznej, przy równoczesnym zaniechaniu wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi Organ kierował się przy załatwieniu sprawy; 5. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 1b ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym poprzez: (1) uchybienie obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz (2) wyczerpującego i rzetelnego rozpoznania zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez zaniechanie oceny poszczególnych dowodów oraz ich rozważenia na tle całokształtu ujawnionych okoliczności sprawy, skutkujące nieuprawnionym (3) przekroczeniem granicy swobodnej oceny dowodów oraz nadaniem znaczenia dowodowego tylko niektórym opiniom przybranych w sprawie recenzentów. Konsekwencją ostatnich pozostaje błędne oparcie zaskarżonej decyzji na (a) wnioskach negatywnej recenzji prof. M.F., z zaniechaniem sumiennej i rzetelnej kontroli podniesionych w niej faktów, (b) wnioskach negatywnej recenzji profesora K.P., z zaniechaniem rzetelnej kontroli jej treści merytorycznej, (c) wnioskach superrecenzji prof. G.W. oraz prof. A.N., z zaniechaniem rzetelnej kontroli ich treści merytorycznej, które to recenzje - z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu - nie powinny stanowić podstawy merytorycznego rozstrzygania w sprawie; 6. naruszenie art. 84 § 2 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, polegające na uznaniu przez Organ, postanowieniem z dnia [...]października 2018 r. nr [...], że nie zaszły podstawy do wyłączenia recenzentów w osobach prof. M.F. oraz prof. K.P., pomimo znanych Organowi okoliczności będących podstawą wyłączenia, co skutkowało oparciem zaskarżonej decyzji na materiale dowodowym, któremu należało odmówić wymaganej rzetelności i wiarygodności dowodowej; 7. naruszenie art. 34b ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z § 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 10 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr 47 Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r., polegające na uznaniu przez Organ, postanowieniem z dnia [...]października 2018 r. nr[...], że Skarżący nie uprawdopodobnił przesłanki określonej w art. 24 § 1 pkt. 1 i § 3 k.p.a., co skutkowało udziałem prof. J.Z. w wydaniu decyzji, podczas gdy członek ten winien podlegać wyłączeniu. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, i w oparciu o art. 232 k.p.c. w zw. z art. 245 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów opisanych szczegółowo w pkt. a-m. W uzasadnieniu strona rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Dokonując oceny zasadności badanej skargi na skarżoną decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie, choć nie ze wszystkimi podniesionymi w niej zarzutami można się zgodzić. Zgodnie z dyspozycją art. 29 ustawy o stopniach, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. "Odpowiedniość" stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza stosowanie jednych przepisów wprost, bez żadnych modyfikacji lub zmian, a niektórych z nich z dostosowaniem do charakteru rozpatrywanej sprawy. Inaczej mówiąc, postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych zamieszczonych w ustawie o stopniach naukowych (...). Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o stopniach Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej. Jest to więc organ administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie w sprawie indywidualnej. Postępowanie o nadanie tytułu profesora jest postępowaniem dwustopniowym. Pierwszy jego etap ma miejsce przed radą jednostki organizacyjnej. Jego celem jest zgromadzenie materiału dowodowego, w tym także recenzji i podjęcie uchwały w kwestii wniosku o nadanie tytułu profesora. Drugi etap to postępowanie przed Centralną Komisją, która po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie oceny kandydata do tytułu profesora podejmuje uchwałę o przedstawieniu albo o odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora (art. 27 i 28 ustawy o stopniach). Jest to etap o charakterze decyzyjnym. Centralna Komisja, jak stanowi art. 35 ustawy o stopniach, działa na posiedzeniach plenarnych lub przez swoje organy, którymi są przewodniczący, Prezydium i sekcje. Jeśli więc, prezydium jest organem Centralnej Komisji, to bez wątpienia działa jako organ administracji publicznej, którego zadaniem jest dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Bezspornym jest w związku z tym fakt, iż do tego postępowania będą miały "odpowiednie" zastosowanie przepisy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej, a takim jest przecież Centralna Komisja, ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. Okoliczność, że Centralna Komisja podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Nie oznacza to jednak, iż jest ona zwolniona od wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2006 r., I OSK 1364/05, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). W tym miejscy zaznaczenia wymaga to, iż oczywiście Sąd administracyjny nie ma możliwości dokonania merytorycznej oceny poprawności powyższych recenzji. Nie posiada bowiem stosownej wiedzy o charakterze specjalistycznym ze wszystkich dziedzin nauki. Nadto ustawodawca nie wyposażył Sądu w stosowne instrumentarium procesowe (np. możliwość powołania biegłego sądowego) umożliwiające taką weryfikację. Powyższe nie oznacza jednak, że ocena poprawności decyzji Centralnej Komisji wymyka się jakiejkolwiek kontroli sądowej. Sąd administracyjny zobowiązany jest bowiem do zbadania okoliczności o charakterze formalnym, jakie towarzyszyły m.in. gromadzeniu materiału dowodowego – w tym w szczególności okoliczności dotyczących materii powoływania recenzentów. Sąd winien wiec przede wszystkim sprawdzić, czy organ przed wydaniem skarżonej decyzji powołał odpowiednią liczbę recenzentów. Winien także, uwzględniając dyspozycję art. 27 ustawy o stopniach naukowych (...) ustalić, czy powołani recenzenci reprezentują dyscyplinę naukową odpowiednią do przedmiotu sprawy. Pamiętać bowiem należy o tym, ze skutecznym dowodem w niniejszym postępowaniu może być jedynie recenzja sporządzona przez specjalistę z danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej. Przy czym wykładnia sformułowania "pokrewna dyscyplina nauki" powinna mieć charakter zawężający a nie rozszerzający. Celem poddania badaniu przez recenzentów dorobku naukowego osoby ocenianej, jest przecież uzyskanie jak najbardziej obiektywnych i fachowych konkluzji. Nie wymaga zaś dowodu okoliczność, że powyższe rezultaty są do osiągnięcia tylko w wypadku recenzowania konkretnego dorobku naukowego przez osoby będące ekspertami właśnie w tej konkretnej dziedzinie. W tym miejscu, w ocenie tut. Sądu zwrócić należało uwagę także na to, że wykładnia celowościowa ustawy o stopniach naukowych (...) prowadzi do konkluzji, że organy nie powinny traktować na równi recenzentów będących fachowcami w dziedzinie naukowej w jakiej dział osoba oceniana i recenzentów prezentujących pokrewne dziedziny. Zasadą winno być powoływanie recenzentów specjalizujących się w dziedzinie podlegającej ocenie. Jest to zaś o tyle oczywiste, iż recenzje takich specjalistów w najpełniejszy sposób mogą spełnić postulat prawidłowej, rzetelnej i fachowej oceny dorobku naukowego kandydata. Powoływanie recenzentów z grona przedstawicieli pokrewnej dziedziny nauki, winno zaś być stosowane wyjątkowo i powinno ograniczać się do sytuacji, gdy np. brak jest recenzentów reprezentujących dziedzinę stricte odpowiadającą tej, w jakiej specjalizuje się kandydat do stopnia czy tytułu naukowego. Biorąc pod uwagę powyższe argumenty uwypuklenia wymaga fakt, że kluczowym dla sądowej oceny legalności zaskarżonej decyzji jest przedstawienie jednoznacznego stanowiska Centralnej Komisji w jakiej dyscyplinie oceniany był dorobek skarżącego i czy dyscyplina ta pokrywa się tematycznie z dyscypliną, której dotyczy oceniana aktywność naukowa. Na zagadnienie związane z prawidłowym doborem recenzentów zwrócił już bowiem uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 października 2014 r., I OSK 1423/14 gdzie wskazał, iż dokonując wykładni art. 27 ust. 4 ustawy o stopniach należy zwrócić uwagę na następujące kwestie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy stopniami naukowymi są stopnie doktora i doktora habilitowanego określonej dziedziny nauki w zakresie danej dyscypliny naukowej, zaś zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy tytułem naukowym jest tytuł profesora określonej dziedziny nauki. Mając powyższe na uwadze, konsekwentnie określono wymogi, jakie mają spełniać recenzenci - w postępowaniu o tytuł profesora ma to być osoba posiadająca tytuł profesora z danej dziedziny, a w postępowaniach o stopień naukowy osoba posiadająca tytuł profesora lub stopień naukowy z danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej. Pojęcie dziedzin nauki oraz dyscyplin naukowych zostało określone w uchwale Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 24 października 2005 r. wydanej na podstawie ówczesnego art. 3 ust. 1 ustawy, aktualnie jest to rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz. U. Nr 179, poz. 1065). Zgodnie z art. 20 ust.6 ustawy o stopniach recenzentem w badanej sprawie może być osoba, posiadająca tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej. W ocenie tut. Sądu takie sformułowanie przepisu nie oznacza jednak tego, że powołując recenzenta z danej dziedziny, a więc formalnie spełniającego wymóg ustawy o stopniach, można zupełnie pominąć dyscyplinę naukową, jaką reprezentuje recenzent i osoba ubiegająca się o tytuł. Tak więc powołując recenzenta w postępowaniu o tytuł należy mieć na uwadze nie tylko dziedzinę nauki, ale i dyscyplinę naukową, o czym świadczy sposób, w jaki pojęcia te zostały określone w powołanych wyżej aktach wykonawczych. Idąc tą drogą wskazać należy, że jedną z dziedzin jest dziedzina nauk medycznych. W ramach tej dziedziny wyodrębnia się następujące dyscypliny naukowe: biologia medyczna, medycyna, stomatologia. Jeżeli osoba ubiegająca się o tytuł reprezentuje dyscyplinę stomatologia, to recenzentem w tym postępowaniu nie powinna być osoba reprezentująca np. dyscyplinę naukową biologię medyczną, mimo że formalnie jest to ta sama dziedzina naukowa. (patrz. Wyrok WSA w Warszawie z 29.10.2014 r. Sygn. akt II SA/Wa 189/14). Recenzje sporządzane w postępowaniu o tytuł, podobnie jak w postępowaniach o stopień, dotyczą osiągnięć i dorobku naukowego, stąd też aby mogły być sporządzone w sposób prawidłowy, obiektywny i rzetelny, powinny być sporządzane wyłącznie przez osoby najbardziej kompetentne, a to oznacza w ocenie Sądu administracyjnego, że organy powołując recenzenta powinny mieć na uwadze nie tylko dziedzinę naukową jaką reprezentuje, ale również dyscyplinę naukową, a nawet niejednokrotnie specjalizację w ramach danej dyscypliny. Biorąc pod uwagę wykazaną wyżej doniosłość problematyki poprawności wyznaczania recenzentów w niniejszym postępowaniu przez organ uznać należało, iż uzasadnienie Centralnej Komisji nie może pomijać tej kwestii. Organ w motywach swojego rozstrzygnięcia powinien w sposób wielce dokładny wskazać to, jaką dyscyplinę naukowa (w tym nawet jaką specjalizację) reprezentują powołani przez niego recenzenci. Poprawność ich doboru rzutuje bowiem bezpośrednio na wynik całej sprawy i prawidłowość wydanej decyzji. Analiza skarżonej decyzji jak i akt sprawy administracyjnej prowadzi do konkluzji, iż organ odwoławczy uchybił w/w obowiązkom. Nie wyjaśnił bowiem kryteriów doboru własnych recenzentów w postępowaniu. W szczególności nie wskazał, jakie dziedziny i dyscypliny nauki recenzenci ci reprezentują. Powyższych danych na próżno także szukać w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach postępowania. Wątpliwości w tym zakresie nie rozwiewa nawet uzasadnienie postanowienia organu z [...].10.2018 r. gdzie jedynie powierzchownie dotknięto problematyki kwalifikacji superrecenzentów. Wobec powyższych braków, w ocenie tut. Sądu niemożliwym było dokonanie oceny poprawności skarżonej decyzji. Nie wiedząc bowiem tego, czy Centralna Komisja czy we właściwy sposób dokonała doboru własnych recenzentów, Sąd administracyjny nie mógł przesądzić tego, czy sporządzone w sprawie recenzje mogły stanowić skuteczną podstawę badanego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) zaś o kosztach rozstrzygnął stosownie do dyspozycji art. 200, art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) zobowiązując organ do zwrotu na rzecz skarżącego poniesionych przez niego kosztów. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do uwzględnienia powyższych uwag Sądu, jak również do sporządzenia uzasadnienia w zgodzie z zaprezentowanym przez Sąd sposobem rozumienia prawa.