II SA/Wa 2077/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędziowie WSA Andrzej Góraj Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty z tytułu nienależnie pobranego świadczenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wojewoda M. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: kpa), art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., orzekającą o odmowie umorzenia W. N. kwoty 4.473,00 (słownie: cztery tysiące czterysta siedemdziesiąt trzy złote) z tytułu nienależnie pobranego świadczenia. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym. W. N. została decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. uznana z dniem [...] lipca 2010 r. za osobę bezrobotną oraz przyznano jej prawo do zasiłku od dnia [...] lipca 2010 r. w wysokości 890,60 zł brutto miesięcznie, w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości 699,30 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Prezydent [...] orzekł o utracie przez W. N. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] czerwca 2011 r., z powodu niestawienia się w wyznaczonym terminie w Urzędzie Pracy [...]. W dniu 14 listopada 2011 r. do Urzędu Pracy [...] wpłynęło pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych informujące, że W. N. od 1 lipca 2010 r. jest zgłoszona do ubezpieczeń społecznych przez płatnika składek NBP [...], a od 15 lipca 2010 r. do 14 listopada 2010 r. była zgłoszona do ubezpieczeń społecznych przez płatnika składek Specjalistyczną Przychodnię Lekarską dla Pracowników [...] z siedzibą w W. Wskazane okresy ubezpieczenia pokrywały się z okresami ubezpieczenia z tytułu posiadania statusu osoby bezrobotnej. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...], Prezydent [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie utraty przez stronę statusu osoby bezrobotnej. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Prezydent [...]: – uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., orzekającą o uznaniu W. N. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku; – uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., orzekającą o utracie przez W. N. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] czerwca 2011 r. z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa; – orzekł o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem [...] lipca 2010 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...], Urząd Pracy [...] zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne, w łącznej wysokości 4.473,00 zł brutto za okres od 16 lipca 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...], Urząd Pracy [...] ponownie zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne, w łącznej wysokości 4.473,00 zł brutto za okres od 16 lipca 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Prezydent [...] orzekł o obowiązku zwrotu przez W. N. nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 4.473,00 zł - słownie: cztery tysiące czterysta siedemdziesiąt trzy złote - w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W dniu 18 kwietnia 2012 r. do Urzędu Pracy [...] wpłynęło pismo W. N. zatytułowane "Odwołanie", które to pismo Prezydent [...] przekazał do Wojewody M. jako odwołanie od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Wojewoda M. pismem z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], wezwał W. N. do sprecyzowania, czy ww. pismo zatytułowane odwołanie, należy traktować jako odwołanie od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. czy jako wniosek o umorzenie nienależnie pobranego świadczenia. W dniu 5 czerwca 2012 r. do Wojewody M. wpłynęło pismo W. N. z dnia 31 maja 2012 r., będące odpowiedzią na wezwanie, w którym wniesiono o umorzenie nienależnie pobranego świadczenia. W związku z powyższym Wydział [...] Urzędu Wojewódzkiego przekazał wniosek do rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Urząd Pracy [...] wezwał W. N. do udziału w postępowaniu, poprzez złożenie wyjaśnień i dostarczenie dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia prośby o umorzenie spłaty nienależnie pobranego świadczenia. W. N. złożyła w Urzędzie Pracy [...] dokumenty niezbędne do rozpatrzenia wniosku. Urząd Pracy [...] ponownie wezwał stronę do udziału w postępowaniu poprzez złożenie wyjaśnień i dostarczenie dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia prośby o umorzenie spłaty nienależnie pobranego świadczenia. W dniu 14 sierpnia 2012 r. do Urzędu Pracy [...] wpłynęło oświadczenie majątkowe W. N. Decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. d oraz art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), w związku z art.1 ust.1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, Prezydent [...] odmówił umorzenia kwoty 4.473,00zł (słownie: cztery tysiące czterysta siedemdziesiąt trzy złote) z tytułu nienależnie pobranego świadczenia. Uzasadniając powyższą decyzję, organ wskazał, że zgodnie z art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach, jest świadczeniem nienależnym. Z dołączonej do karty rejestracyjnej "Informacji dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna" wynika, że strona została pouczona o obowiązku powiadomienia Urzędu Pracy w ciągu 7 dni o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, co potwierdziła własnoręcznym podpisem w dniu 8 lipca 2010 r. Prezydent wskazał, że zgodnie z art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek: – w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności; – dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależnie pobrane świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania; – osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; – zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne. W oparciu o złożone przez W. N. dokumenty, w tym jej oświadczenie majątkowe organ ustalił, że jest ona zatrudniona na umowę o pracę na czas nieokreślony, z wynagrodzeniem [...] zł netto miesięcznie. Ponadto nie posiada żadnego majątku. Wraz z matką, pobierającą świadczenie z ZUS w wysokości [...] zł netto, ponosi koszty utrzymania gospodarstwa domowego: czynsz 630,00 zł, gaz ok. 50 zł miesięcznie, energia elektryczna ok. 145,00 zł miesięcznie, telefon ok. 164,00 zł miesięcznie, żywność, odzież i inne podstawowe artykuły 414,00 zł na osobę, co daje 1.656,00 zł miesięcznie, bilety komunikacji miejskiej 213,00 zł, ubezpieczenie męża 50,00 zł, leki ok. 150,00 zł, internet 170,00 zł, podręczniki ok. 100,00 zł, badania lekarskie 100,00 zł, kieszonkowe syna 50,00 zł. Na jej utrzymaniu pozostają studiujący syn oraz bezrobotny mąż. Rozpatrując sprawę organ uznał, że dochody gospodarstwa domowego strony w zestawieniu z przedstawionymi przez nią wydatkami nie pozwalają na przyjęcie, że nie będzie ona w stanie zwrócić kwoty nienależnie pobranego świadczenia bez poniesienia uszczerbku dla niezbędnego utrzymania rodziny. Ponadto w sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zatem brak jest podstaw do umorzenia kwoty nienależnie pobranego świadczenia. Jednocześnie wskazano, że wniosek strony o umorzenie kwoty 4.473,00 zł został przedstawiony na posiedzeniu Rady Zatrudnienia [...], która uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. zaopiniowała go negatywnie. Od powyższej decyzji W. N. złożyła odwołanie do Wojewody M., w którym wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji. Uzasadniając odwołanie strona wskazała, że nieprawdziwa jest przyjęta przez organ kwota miesięcznych zarobków w wysokości [...] złotych netto. Ponadto poinformowała, że podwyższeniu uległy koszty utrzymania. Jednocześnie zakwestionowała wysokość kwoty należnego do zwrotu zasiłku, wskazując na rozbieżności pomiędzy kwotami zasiłku przez nią pobranymi a otrzymanym z Urzędu Pracy zeznaniem PIT. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda M. wydał opisaną na wstępie decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Na wstępie Wojewoda wyjaśnił, że z uwagi na uznaniowy charakter decyzji w sprawie odmowy umorzenia nienależnie pobranego świadczenia jest on uprawniony jedynie do zbadania prawidłowości przeprowadzonego przez Prezydenta [...] postępowania. Nie może natomiast ingerować w suwerenną decyzję Prezydenta [...], jaką jest umorzenie bądź odmowa umorzenia należności, rozłożenie na raty lub odroczenie terminu spłaty. Odnosząc się do meritum sprawy, Wojewoda M. uznał, że organ I instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie. Wobec ustalenia przychodów gospodarstwa domowego strony na kwotę na kwotę [...] złotych netto miesięcznie, przy zadeklarowanych przez stronę wydatkach, Prezydent [...] prawidłowo uznał, że w sprawie nie występują przesłanki wskazane w powołanym przepisie art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co pociąga za sobą brak podstaw do umorzenia kwoty nienależnie pobranego świadczenia. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu, Wojewoda wskazał, że jakkolwiek pewne opłaty wskazane w jego treści faktycznie wzrosły, to inne zmalały, w związku z czym struktura wydatków nie zmieniła się w sposób uzasadniający przyjęcie drastycznego obniżenia zdolności płatniczych strony. Ponadto za niezasadny został uznany zarzut błędnego przyjęcia kwoty miesięcznych zarobków W. N., wobec faktu, iż sama podała taką właśnie kwotę w oświadczeniu majątkowym z dnia 8 sierpnia 2012 r. Natomiast kwestia rozbieżności pomiędzy kwotami zasiłku pobranymi przez stronę a otrzymanym z Urzędu Pracy zeznaniem PIT, zdaniem organu II instancji, nie należy do niniejszego postępowania i powinna być podniesiona w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości kwoty nienależnie pobranego świadczenia. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagała się ona skorygowania błędnych zeznań podatkowych w zakresie kwot odprowadzonych na ubezpieczenie społeczne, a także prawidłowego ustalenia kwoty faktycznego zadłużenia. Skarżąca ponownie wskazała, że błędnie zostały ustalone przychody gospodarstwa domowego, w szczególności nieprawidłowa jest kwota jej miesięcznych zarobków. Ponadto podkreśliła ona, że ma na utrzymaniu syna oraz wspomaga finansowo chorującą matkę, co nie oznacza, że prowadzą one wspólne gospodarstwo domowe. Ponadto wskazała, że różnice w wydatkach są uwarunkowane prognozowymi rachunkami oraz różnymi terminami uiszczania należności za poszczególne media. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniania pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z jej art. 76 ust. 1, osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Zgodnie zaś z art. 76 ust. 7 pow. Ustawy, starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli: 1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności; 2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania; 3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; 4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 76 ust. 6 ustawy). Powyższa regulacja jednoznacznie wskazuje, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia w całości lub w części nienależnie pobranego świadczenia następuje w drodze uznaniowej decyzji właściwego organu. Uznaniowość ta nie oznacza jednakże całkowitej i niekontrolowanej dowolności organu w tej kwestii, albowiem powołany przepis art. 76 ust. 7 ustawy określa cztery samodzielne przesłanki warunkujące umorzenie nienależnie pobranego świadczenia, wyznaczając w ten sposób granice uznania administracyjnego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2032/06, LEX nr 318159). Ponadto, postępowanie prowadzone w tym przedmiocie winno respektować reguły określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ, podejmując decyzję administracyjną w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia, jest związany również regułami postępowania administracyjnego, określającymi jego obowiązki zarówno w zakresie prowadzenia postępowania, jak również orzekania. W szczególności organ winien przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki, zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa Oceniając zaskarżoną decyzję przez pryzmat spełnienia ww. warunków, Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do wniosku takiego doprowadziło stwierdzenie, że Wojewoda przy ocenie sytuacji życiowej skarżącej i pozostających na jego wyłącznym utrzymaniu członków rodziny, nie odniósł się w pełni do tych wszystkich okoliczności, które W. N. podnosiła w toku postępowania, a w szczególności w postępowaniu odwoławczym - w piśmie z dnia 8 lipca 2013 r. W piśmie tym skarżąca podała, że nieprawdą jest, że jej zarobki wynoszą [...] zł netto miesięcznie, natomiast wynoszą one [...] zł plus premia uznaniowa w wysokości 20 %. Ponadto poinformowała, że podwyższeniu uległy koszty utrzymania. Jednocześnie zakwestionowała wysokość kwoty należnego do zwrotu zasiłku, wskazując na rozbieżności pomiędzy kwotami zasiłku przez nią pobranymi a otrzymanym z Urzędu Pracy zeznaniem PIT. Organ II instancji, rozpoznając odwołanie odniósł się wprawdzie do wskazanej przez skarżąca podwyżki pewnych opłat, wskazując, że podane w jego treści opłaty faktycznie wzrosły, to wskazał, że inne zmalały, w związku z czym struktura wydatków nie zmieniła się w sposób uzasadniający przyjęcie drastycznego obniżenia zdolności płatniczych strony. Wskazać należy, że organ całkowicie pominął jakże istotną dla sprawy kwestię wysokości zarobków miesięcznych skarżącej, uznając za nieomylny dogmat dane podane przez nią w oświadczeniu majątkowym. Odnosząc się bowiem do kwoty miesięcznych zarobków W. N., której wysokość zakwestionowała ona w odwołaniu od decyzji, organ uznał ten zarzut za niezasadny, wobec faktu, iż skarżąca sama podała taką właśnie kwotę w oświadczeniu majątkowym z dnia 8 sierpnia 2012 r. Takie stanowisko organu nie tylko narusza zasadę zaufania do organu, wyrażoną w art. 8 kpa, ale również mogło mieć istotne znaczenie na zajęcie przez organ stanowiska w sprawie. Nie można bowiem wykluczyć, że skarżąca nieprawidłowo zrozumiała pytanie odnośnie średnich miesięcznych wynagrodzeń z ostatnich 3 miesięcy, zawarte w oświadczeniu majątkowym, uznając, że chodzi o sumę tego wynagrodzenia za okres 3 miesięcy. W ocenie Sądu, Wojewoda nie odniósł się w pełni do sytuacji życiowej i majątkowej skarżącej i przedstawionych przez nią wyjaśnień oraz nie rozważył tej sytuacji należycie przez pryzmat przesłanek wymienionych w art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podkreślić należy, że zgodnie z przepisem art. 15 kpa, postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym. W przypadku złożenia przez stronę odwołania od decyzji organu I instancji obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, tej samej którą rozpoznał organ I instancji. Ponownego rozpoznania sprawy organ II instancji dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy przekazanych mu przez organ I instancji wraz z odwołaniem strony (art. 133 kpa). Materiał ten może jednak podlegać uzupełnieniu w przypadku zgłoszenia przez stronę nowych dowodów na etapie postępowania odwoławczego lub w wyniku zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 136 kpa. Zgodnie z nim organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Dysponując tak zgromadzonym materiałem dowodowym organ odwoławczy ponownie rozstrzyga sprawę administracyjną. Dodatkowo ma obowiązek odnieść się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu. Analiza akt sprawy wskazuje, że organ ponownie rozstrzygając sprawę w istocie nie odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, w tym do podanych przez nią wysokości zarobków, zakwestionowanych następnie w postępowaniu odwoławczym. Uchybienia te zaś niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda winien ocenić sytuację materialną skarżącej nie tylko poprzez pryzmat złożonego przez nią oświadczenia majątkowego, ale również poprzez jej wyjaśnienia złożone w odwołaniu, podejmując stosowne działania jakie przysługują organowi odwoławczemu. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uwzględnienie skargi i podjęcie rozstrzygnięcia, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).