II SA/Wa 2079/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Adam Lipiński (spr.), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] uchylił decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], dotyczącą przyznania W. R. prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych od dnia 1 marca 2011 r. do dnia 30 marca 2011 r. i przyznał wyżej wymienionemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 marca 2011 r. do dnia 28 marca 2011 r. w wysokości 100% podstawowej kwoty zasiłku. Podstawę prawną wydania decyzji stanowiły przepisy art. 8 ust. 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.); art. 138 § 1 pkt 2 Kpa; art. 61 oraz art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UEL 166 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5 ze zm.), a także § 2 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. Nr 136, poz. 1118 ze zm.) w związku z art. 11, art. 12 ust. 1 oraz art. 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. U. UE L 284 z dnia 30 października 2009 r.). W uzasadnieniu decyzji Minister Pracy i Polityki Społecznej wskazał, co następuje: W. R. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. (PUP) w dniu 30 listopada 2010 r. Dnia 15 grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. (WUP) wpłynął wniosek W. R. o ustalenie uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, z tytułu jego pracy i sposobu jej rozwiązania w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Wielkiej Brytanii). Brytyjski dokumentu SED U002 potwierdza okres ubezpieczenia W. R. w Wielkiej Brytanii od 15 kwietnia 2008 r. do 30 października 2008 r. oraz od 6 lutego 2009 r. do 31 października 2010 r. Jednocześnie ustalono, że W. R. został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z dniem 31 marca 2011 r. Na podstawie powyższych ustaleń Marszałek Województwa [...] orzekł w dniu [...] maja 2011 r. w drodze decyzji administracyjnej o przyznaniu W. R. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 marca 2011 r. do 30 marca 2011 r. Od tej decyzji W. R. odwołał się do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, kwestionując ustalenia organu I instancji i wnosząc o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w Polsce bez okresu karencji. Nadto strona poinformowała, że umowę o pracę z pracodawcą brytyjskim "rozwiązała za wypowiedzeniem z dniem 27(8) października 2010 r., jednakże zdaniem strony wypowiedzenie to było bezskuteczne, z uwagi na fakt, że nie była już ona pracownikiem zatrudnionym w Wielkiej Brytanii od dnia 1 października 2010 r., na dowód czego przedłożyła druk P-45. Organ II instancji rozpatrując odwołanie skazał, iż w dniu 6 czerwca 2011 r. wpłynęła informacja o uchyleniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej przez W. R. z dniem 31 marca 2011 r. oraz o wydaniu nowej decyzji o pozbawieniu strony statusu osoby bezrobotnej od dnia 29 marca 2011 r., z uwagi na podjecie pracy sezonowej krótkookresowej. Organ wskazał także, iż zainteresowany ubiega się o prawo do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednak, że ostatni okres ubezpieczenia spełnił on na terytorium Wielkiej Brytanii. W związku z powyższym, zgodnie z art. 61 ust. 2 rozporządzenia 883/2004, okres ten nie może być, co do zasady uwzględniony przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski. Wyjątek od powyższej zasady wprowadza art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004, który stanowi, że bezrobotny, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek zamieszkiwał w innym państwie członkowskim niż państwo wykonywania pracy, i który nadal mieszka w tym państwie lub powróci do tego państwa, pozostaje w dyspozycji służb zatrudnienia państwa zamieszkania oraz korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony. Po analizie stanu faktycznego sprawy oraz kryteriów wymienionych w art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia 987/2009, organ uznał, iż W. R. oddał się do dyspozycji służb zatrudnienia w Polsce i udokumentował fakt zamieszkania w Polsce podczas zatrudnienia w innym państwie członkowskim UE (tu Wielka Brytania). Zatem nie ma przeszkód do dalszego rozpatrzenia sprawy na podstawie prawa krajowego. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP był zatrudniony lub ubezpieczony łącznie przez co najmniej 365 dni. W rozpatrywanej sprawie okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania W. R. w PUP rozpoczyna się od dnia 29 maja 2009 r. i kończy w dniu 29 listopada 2010 r. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu SED U002 W. R. w ww. okresie był ubezpieczony z tytułu zatrudnienia na terytorium Wielkiej Brytanii od 29 maja 2009 r. do 31 października 2010 r., tj. przez 521 dni. Oznacza to, że spełnił on określony w ww. przepisie warunek pozostawania zatrudnionym lub ubezpieczonym przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP jako osoba bezrobotna, w związku z czym należy przyznać mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Z akt sprawy (tj. oświadczenia strony z dnia 15 grudnia 2010 r. oraz jej odwołania od decyzji organu I instancji) wynika, że umowa o pracę z pracodawcą brytyjskim została rozwiązana przez stronę, za wypowiedzeniem. Tym samym, zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2, W. R. powinien zostać objęty okresem 90-dniowej karencji, tj. prawo do zasiłku powinno przysługiwać mu po okresie 90 dni od dnia rejestracji w PUP, tj. od dnia 1 marca 2011 r. Należy jednak zauważyć, że w toku postępowania odwoławczego ustalono, że W. R. utracił status osoby bezrobotnej z dniem 29 marca 2011 r. W związku z powyższym w tym zakresie decyzja organu I instancji została skorygowana decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Polemizując ze stanowiskiem zawartym w odwołaniu, co do sposobu rozwiązania stosunku pracy w Wielkiej Brytanii, organ wskazał, iż przyjęta przez organ data 31 października 2010 r. jest zgodna z treścią dokumentu SED U002 i z oświadczeniem zainteresowanego o rozwiązaniu umowy o pracę za jego wypowiedzeniem. Nadto w dniu 23 maja 2011 r. do WUP wpłynęło wyjaśnienie W. R., w którym potwierdził, że pracował w Wielkiej Brytanii do dnia 31 października 2010 r., jednakże ostatni okres zatrudnienia przebywał na zwolnieniu lekarskim w Polsce. W. R. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz dodatkowym piśmie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Wskazywał, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło wskutek wypowiedzenia dokonanego przez brytyjskiego pracodawcę, w dniu 1 października 2010 r., na którą okoliczność wskazał pismo pracodawcy. Z tych wzglądów skarżący wywodził, iż organ nieprawidłowo zastosował w jego przypadku karencję w wypłacie zasiłku dla bezrobotnych, przyznając go dopiero od dnia 1 marca 2011 r. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wnosił o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast na rozprawie pełnomocnicy organu okazali decyzję Starosty S. z dnia [...] listopada 2011 r. uchylającą własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. o uchyleniu statutu osoby bezrobotnej od dnia 30 marca 2011 r. z uwagi na podjecie zatrudnienia i orzekającą o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dania 18 marca 2011 r. z uwagi na wyjazd za granicę bez powiadomienia tutejszego Urzędu Pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rozprawie została przez pełnomocników Ministra Pracy i Polityki Społecznej zgłoszona istotna dla sprawy okoliczność. Niniejsza sprawa dotyczy ustalenia prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Zatem kluczową dla niniejszej sprawy jest okoliczność czy i w jakim czasie osoba starająca się o taki zasiłek posiadała statut osoby bezrobotnej. Istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uzależnia przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobie posiadającej statut osoby bezrobotnej. W niniejszej sprawie okres w którym skarżący status ten posiadał zmieniał się co do daty ustalającej kres tego statusu. Jeszcze podczas rozpatrywania sprawy przez organ I instancji okres ten został skrócony do dnia 31 marca 2011 r., następnie (podczas postępowania drugo instancyjnego) skrócono go do dnia 29 marca 2011 r. co miało swój wyraz w uchyleniu przedmiotowej decyzji organu I instancji i orzeczeniu przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej innego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Z kolei z przedstawionej na rozprawie decyzji wynika, iż okres ustania statusu osoby bezrobotnej należy ustalić jeszcze na inna datę – 18 marca 2011 r. Zatem, wskazując na oświadczenia woli pracodawcy, skarżący domaga się przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres wcześniejszy niż liczony od 1 marca 2011 r. to jest bez okresu karencji, natomiast inną kwestią jest ustalenie końca okresu przyznania tego świadczenia. W takim materiale sprawy stanowcze rozstrzygnięcie sprawy w zakresie zakreślonym skargą W. R. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie jest możliwe. Na rozprawie ujawniona została istotna przesłanka procesowa o charakterze wznowieniowym, która musi zostać uwzględniona. W takim stanie faktycznym, zasadne w ocenie Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Warszawie jest uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej i poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2011 r., zlecając organowi I instancji ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem aktualnych ustaleń okresu w jakim skarżący posiadał status osoby bezrobotnej i na nowo ustosunkowanie się do twierdzeń podnoszonych przez skarżącego. Wskazując na wyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie art. 145 § 1 pkt b oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.