II SA/Wa 2086/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2010 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2009 r. znak [...] w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku postanawia: przyznać R. S. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. R. S. - po odrzuceniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 2 lutego 2010 r. jego skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku -wnioskiem z dnia 17 lutego 2010 r., złożonym na formularzu urzędowym, wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że od wydanego przez Sąd orzeczenia chce złożyć skargę kasacyjną, a sytuacja materialna nie pozwala mu na poniesienie związanych z tym kosztów. Skarżący podał, że zostało przyznane mu świadczenie w wysokości 675 zł, z czego 200 zł przeznacza na leki. Jednocześnie oświadczył, że posiada mieszkanie o wielkości 51 m2, a ponadto nie posiada nieruchomości, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Podał również, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką i ojcem, którzy otrzymują renty - łącznie 2600 zł. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie na skarżącym nie ciąży obowiązek poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych. Stosownie bowiem do art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Oznacza to, że w niniejszej sprawie skarżący z mocy prawa zwolniony jest całkowicie z obowiązku wnoszenia opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków. Z uwagi na powyższe, rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jest zbędne i nie podlega ocenie w zakresie przesłanek ustawowych. Natomiast należało zbadać, czy jest zasadny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego. Zgodnie z art. 262 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Stosownie do art. 245 § 1 i 3 wskazanej wyżej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z akt sprawy wynika, że w chwili obecnej sytuacja materialna skarżącego oraz jego rodziny jest trudna – skarżący z uwagi na chorobę popadł w długi, a z uzyskanej renty – jak sam wskazał - opłaca jedynie leki oraz skromne utrzymanie. Rachunki za mieszkanie opłacają rodzice, którzy są starszymi osobami. W związku z powyższym należy uznać, iż w niniejszej sprawie skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a tym samym, że spełnia przesłanki do przyznania pełnomocnika z urzędu. Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 262 oraz w związku z art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.