II SA/Wa 2086/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Ewa Grochowska-Jung (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę - Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 Kpa oraz art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie zwolnienia K. K. ze służby w Policji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2014 roku zwolnił [...] K. K. ze służby w Policji z dniem [...] w sierpnia 2014 roku. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Wskazaną w uzasadnieniu decyzji podstawą faktyczną była oczywistość popełnienia przez wymienionego czynu o znamionach przestępstwa z art. 231 § 1 KK w zw. z art. 157 § 2 KK w zw. z art. 11 § 2 KK. Przy czym organ I instancji uznał, że charakter i okoliczności czynu popełnionego podczas wykonywania obowiązków służbowych uniemożliwiają pozostawienie wymienionego w służbie. W oparciu o przepis art. 108 § 1 kpa decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższego rozkazu personalnego K. K. złożył odwołanie. W odwołaniu wskazał na brak podstaw faktycznych zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 1 pkt 8 ustawy o Policji, przedstawiając obszerną własną interpretację pojęcia "oczywistości" popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, który uniemożliwia pozostawienie funkcjonariusza w służbie. Polemizując z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji stwierdził, że nie przedstawiono jakichkolwiek dowodów, mogących wskazywać na popełnienie czynu. Wymieniony stwierdził wprost, że użył wobec osoby środków przymusu w postaci pałki służbowej, jednak w sytuacji upoważniającej do tego i w sposób zgodny z przepisami prawa. Zarzucił również nieuzasadnione nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazał w odwołaniu również na dotychczasowy przebieg służby, w szczególności podkreślając dyscyplinarną niekaralność oraz wielokrotne nagradzanie za osiągnięcia. Skarżący wskazując kategorycznie na brak swojej winy, wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i umorzenie postępowania, a także wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji. Komendant [...] Policji rozpoznając odwołanie, nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Organ odwoławczy wskazał, iż w postępowaniu administracyjnym jednoznacznie ustalono, iż prokurator Prokuratury Rejonowej [...] działając w sprawie karnej sygn. akt [...] wydał w dniu [...] maja 2014 r. postanowienie o przedstawieniu K. K. zarzutu popełnienia czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 231 § 1 KK w zw. z art. 157 § 2 KK w zw. z art. 11 § 2 KK. Jak wynika z wskazanego wyżej postanowienia, skarżący podejrzany jest o to, że w nocy z [...] na [...] maja 2013 r. przy ul. [...] w W., będąc funkcjonariuszem Komendy Rejonowej [...], działając wspólnie i w porozumieniu z innym policjantem przekroczył swoje uprawnienia na szkodę interesu prywatnego w ten sposób, że w budynku komendy zaciągnął skutemu w kajdanki pokrzywdzonemu kaptur na głowę, uderzył w głowę oraz kopał po nogach, a następnie dwukrotnie wyprowadzał za budynek komendy, gdzie założył mu worek foliowy na głowę, rzucił na podłoże i kilkakrotnie uderzył palką w kręgosłup, pośladki i nogi, w wyniku czego pokrzywdzony doznał rozległych zasinień skóry obu pośladków na całej powierzchni, rozległych zasinień skóry uda lewego w górnej połowie na powierzchni tylnej, bocznej i częściowo przedniej, skutkującymi rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni, tj. o czyn z art. 231 §1 KK w zw. z art. 157 § 2 KK w zw. z art. 11 § 2 KK. Ponadto z materiału dowodowego wynika, że podczas służby patrolowej, pełnionej w dniu [...] czerwca 2013 r. [...] K. K. wraz z innym policjantem został ok. godziny 23.05 skierowany na interwencję wobec kilku osób spożywających alkohol i zakłócających ciszę nocną. Podczas czynności służbowych jeden z mężczyzn spośród grupy osób, którego chciano wylegitymować oświadczył, że nie posiada dokumentu tożsamości oraz odmówił podania danych osobowych. W wyniku podjętych czynności, w celu ustalenia danych osobowych mężczyznę dowieziono radiowozem policyjnym do Komendy Rejonowej Policji [...] przy ul. [...] w W. Tam, zgodnie z protokołem doprowadzenia osoby w celu wytrzeźwienia z dnia [...] maja 2013 r., dokonano zatrzymania mężczyzny w celu wytrzeźwienia. Przy czym z notatki sporządzonej przez [...] K. K. w dniu [...] czerwca 2013 r., wobec mężczyzny, który był agresywny, nie stosował się do poleceń oraz stawiał bierny i czynny opór, wymieniony wraz z innym policjantem użył środków przymusu bezpośredniego w postaci chwytów obezwładniających, kajdanek oraz pałki służbowej. Podczas kontroli osobistej, przeprowadzonej we wskazanej komendzie Policji, funkcjonariusze odnaleźli przy zatrzymanym do wytrzeźwienia mężczyźnie dowód osobisty. Następnie przekazali mężczyznę patrolowi Straży Miejskiej, który doprowadził wymienionego do [...] Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych w W. Jak wynika z opinii lekarza, zawartej w karcie ewidencyjnej nr [...] pobytu w [...] Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych, mężczyzna został poddany badaniu lekarskiemu w dniu [...] maja 2013 r. o godzinie 2.05. W wyniku badania lekarz stwierdził, że mężczyzna, który znajdował się pod wpływem alkoholu (0,37 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) był przytomny, spokojny, o przeciętnym nastroju, chód posiadał pewny, mowę wyraźną, ślady wymiotów niewidoczne, skórę prawidłowo ukrwioną, źrenice normalne, tętno miarowe, akcję serca miarową, szmer pęcherzykowy płuc, zaś perystaltykę jamy brzusznej obecną. Lekarz stwierdził ponadto ślady po kajdankach, otarcie naskórka i obrzęk w okolicy oka prawego, a także rozległe zasinienia i podbiegnięcia krwawe na całych pośladkach. Powyższe potwierdza również protokół oględzin zapisu z płyty z monitoringu [...] Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych w W. z przyjęcia mężczyzny do ośrodka oraz przeprowadzonego tam badania lekarskiego. Przy czym z płyt wynika, że mężczyzna informował o pobiciu go przez funkcjonariuszy Policji. Mężczyzna w dniu [...] maja 2013 r. powiadomił pisemnie Prokuraturę Rejonową dla [...] o pobiciu przez funkcjonariuszy Policji na komendzie przy ul. [...], zaś w dniu [...] lipca 2013 r. złożył we wskazanej Prokuraturze ustne zawiadomienie o przestępstwie i został przesłuchany w charakterze świadka. Uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań mężczyzna wskazał, że podczas opisanej wyżej interwencji został pobity przez dwóch funkcjonariuszy pałką służbową. Przy czym zakutemu w kajdanki mężczyźnie założono kaptur na głowę, uderzono w głowę, kopano po nogach, dwukrotnie wyprowadzono z budynku komendy, gdzie założono worek foliowy na głowę, przewrócono na podłoże i uderzano pałką w kręgosłup, pośladki i nogi. W wyniku powyższego mężczyzna doznał rozległych zasinień skóry obu pośladków na całej powierzchni, rozległych zasinień skóry uda lewego w górnej połowie na powierzchni tylnej, bocznej i częściowo przedniej. Powyższe znajduje potwierdzenie w opinii sądowo-lekarskiej z dnia [...] maja 2013 r., a także obdukcji sądowo-lekarskiej z dnia [...] maja 2013 r., do której załączono dokumentację fotograficzną. Na obrażenia powstałe po zatrzymaniu mężczyzny przez policjantów wskazało w swoich zeznaniach kilku świadków, uprzedzonych o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, w tym kierownika zmiany w [...] Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych, który był obecny przy przyjęciu mężczyzny, a także lekarz, który dokonał jego badania. Jednocześnie podkreślić należy, że podczas okazania tablic poglądowych o nr [...] z wizerunkami mężczyzn, wykonanych do sprawy [...], mężczyzna rozpoznał K. K. jako funkcjonariusza Policji, który bił go pałką w dniu [...] maja 2013 r. po pośladkach, udach, łydkach i lędźwiowych częściach kręgosłupa. Zgodnie z protokołem okazania z dnia [...] października 2013 r. wymieniony rozpoznał policjanta po rysach twarzy, zaś swojego rozpoznania jest pewien. Powołany postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. biegły z zakresu medycyny sądowej, w swojej opinii z dnia [...] grudnia 2013 r. stwierdził, że obrażenia opisane wyżej skutkowały rozstrojem zdrowia na okres poniżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157 § 2 KK. Przy czym wygląd obrażeń zewnętrznych przemawia za ich jednoczasowością powstania, zaś obrażenia w postaci zasinień na pośladkach i udzie lewym z charakterystycznymi szynowatymi przejaśnieniami mogły powstać na skutek działania tępego narzędzia, jakim jest pałka policyjna. Inne obrażenia również mogły powstać w czasie i w sposób wskazany przez mężczyznę, natomiast zadrapania i podbiegnięcia krwawe w okolicy nadgarstków są charakterystyczne dla ucisku zapiętymi kajdankami. W oparciu o powyższe ustalenia prokurator Prokuratury Rejonowej [...] sporządził przeciwko [...] K. K. akt oskarżenia o czyn z art. 231 § 1 KK w zw. z art. 157 § 2 KK w zw. z art. 11 § 2 KK, który następnie został przesłany do właściwego Sądu. Organ wskazał, iż tym samym za oczywiste uznać należy popełnienie przez K. K. wskazanego wyżej czynu o znamionach przestępstwa, skoro wymieniony policjant w notatce urzędowej z dnia [...] czerwca 2013 r. wskazał, że wraz z innym policjantem wobec mężczyzny użył środków przymusu bezpośredniego w postaci palki służbowej typu [...] zadając kilkakrotnie uderzenia w umięśnione części ciała tj. pośladki, co następnie potwierdził przesłuchany w charakterze świadka do protokołu z dnia [...] października 2013 r. Biegli z zakresu medycyny sądowej potwierdzili fakt powstania obrażeń u mężczyzny w taki właśnie sposób, a prokurator uznał, że użycie palki służbowej w sposób powodujący opisane wyżej obrażenia stanowi przekroczenie uprawnień z jednoczesnym spowodowaniem obrażeń ciała i stanowi przestępstwo określone w art. 231 § 1 KK w zw. z art.157 § 2 KK w zw. z art. 11 § 2 KK. Dlatego, w ocenie organu odwoławczego, bez wpływu na oczywistość popełnienia czynu pozostaje fakt, że przesłuchany w charakterze podejrzanego policjant formalnie, do protokołu sporządzonego z tej czynności w dniu [...] maja 2014 r. nie przyznał się do winy. Opisując bowiem wykonywane z zatrzymanym mężczyzną czynności w dokumentacji służbowej, policjant de facto przyznał się do popełnienia zarzucanego aktem oskarżenia użycia pałki służbowej w sposób przekraczający posiadane przez funkcjonariuszy Policji uprawnienia. Organ podkreślił, że z żadnego dokumentu zgromadzonego w aktach administracyjnych nie wynika, aby obrażenia u mężczyzny powstały w jakikolwiek inny sposób niż od użytych przez policjantów pałek służbowych. Nie stwierdzono, aby mężczyzna dokonał samookaleczenia, albo aby jakakolwiek osoba trzecia miała dostęp do niego podczas zatrzymania i doprowadzenia do [...] Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych. Wręcz przeciwnie, do zatrzymanego mężczyzny dostęp mieli jedynie policjanci, a następnie funkcjonariusze Straży Miejskiej. Organ wskazał również, iż jednemu ze strażników również przedstawiono zarzut przekroczenia uprawnień w stosunku do mężczyzny i spowodowanie obrażeń ciała, jednak w inny sposób, aniżeli od uderzeń tępym narzędziem. Natomiast nagrania z monitoringu oraz przesłuchania świadków wykluczają powstanie obrażeń po doprowadzeniu mężczyzny do [...] Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych. Tym samym zdaniem organu zaistniały podstawy do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Nadto przesłanką dotyczącą braku możliwości pozostawienia skarżącego w służbie upatrywać należy w charakterze popełnionego czynu o znamionach przestępstwa, który dokonany został podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, a także w trosce o autorytet Policji, jako zorganizowanej formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa obywateli oraz porządku publicznego. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji tworzy się Policję jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Natomiast rota ślubowania, zawarta w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, zobowiązuje policjanta do ochrony bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli nawet z narażeniem życia. Z powyższego wynika niezbicie bezwzględny obowiązek ochrony życia i zdrowia obywateli przez funkcjonariusza. Uznać zatem należy, że wykonywanie obowiązków służbowych przez policjanta, któremu zarzucono popełnienie przestępstwa bezpośrednio narażającego zdrowie obywatela, stanowiące nadużycie władzy wobec tegoż obywatela podczas wykonywania obowiązków służbowych, pozostaje w całkowitej sprzeczności z interesem społecznym, tożsamym z interesem służby w Policji. Dlatego nadużycie władzy przez [...] K. K. wobec obywatela, którego zobowiązany był chronić, uznać należy za czyn, którego popełnienie uniemożliwia pozostawienie tego funkcjonariusza w dalszej służbie w Policji. Przy czym popełnienie przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa powoduje, że utracił on wymóg nieposzlakowanej opinii, niezbędny do pełnienia służby publicznej. Policjantów niewątpliwie obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa. W świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji, już sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to, jaki charakter ma owo naruszenie, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania, przestrzegania także innych - poza normami prawa karnego - przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działaniem Policji zaufanie społeczne. Pozostawienie w służbie policjanta, który utracił warunki kwalifikowane do pełnienia służby w Policji oraz charakter popełnionego czynu, godziłoby zatem w społeczny wizerunek Policji, przyczyniając się do obniżenia zaufania obywateli do tej instytucji. Tym samym zdaniem organu została spełniona druga z przesłanek, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, polegające na wydaniu decyzji utrzymującej w mocy rozkaz o zwolnieniu go ze służby w Policji, pomimo braku przesłanek oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta [...] Policji decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. o zwolnieniu ze służby w Policji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga K. K. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Użycie przez ustawodawcę w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zwrotu, że policjanta można zwolnić przy spełnieniu przesłanek określonych w powyższym przepisie, oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Zwolnienie w tym trybie może nastąpić w przypadku kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: 1. oczywistego popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego oraz; 2. niemożności pozostania w służbie ze względu na popełnione przestępstwo. W ocenie Sądu orzekającego, obie wymagane ustawowo przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione. Przechodząc do oceny spełnienia przesłanki oczywistego popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego podać należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji był przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny, który wyrokiem z dnia 2 września 2008 r., w sprawie K 35/06 (OTK-A 2008, Nr 7, poz. 120) uznał jego zgodność z art. 2, 31 ust. 3 Konstytucji oraz brak jego niezgodności z art. 5, art. 42 ust. 3 Konstytucji oraz art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 5 i 14 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Trybunał uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie zastrzegł, że niedopuszczalne jest zwalnianie policjantów ze służby przez ich przełożonych na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sposób automatyczny, w każdym przypadku stwierdzenia popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstw karnych lub karnoskarbowych, wbrew zawartym w nim przesłankom ocennym. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych). Jak powyżej wskazano, użycie przez ustawodawcę zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Decyzja podejmowana przez przełożonego powinna zatem uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Znajduje to swoje odzwierciedlenie w stanowisku Trybunału Konstytucyjnego, który podkreśla, że popełnienie przez policjanta czynu musi być oczywiste, muszą zatem istnieć określone dowody na jego zaistnienie, nie tylko jego uprawdopodobnienie. Charakter czynu wypełniającego znamiona przestępstwa karnego lub karnoskarbowego musi także uniemożliwiać dalsze pozostawanie policjanta w służbie. Przełożony dyscyplinarny obowiązany jest ocenić zebrany w sprawie materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie wobec funkcjonariusza Policji sankcji przemawiają za przemawiają za możliwością stosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wyłącznie w przypadkach niewątpliwych, ustalonych przy wykorzystaniu całokształtu instrumentów służących ustaleniu istotnych dla kwalifikacji normatywnej danego czynu jako typu przestępstwa objętego dyspozycją omawianego przepisu. Oczywistość popełnienia przestępstwa musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy i nie może być pojmowana tylko w świetle celów postępowania służbowego. Równocześnie jednak możliwości przyjęcia oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie można uzależniać od konieczności przeprowadzenia przed organem quasi postępowania przygotowawczego. Jak bowiem wyjaśniono w wyroku NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt OSK 735/12 (pub. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), choć oczywistość popełnienia przez funkcjonariusza czynu, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, musi wynikać z konkretnych okoliczności danej sprawy, co powinno nastąpić z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, to jednak postępowanie dowodowe w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie powołanego powyżej przepisu nie może naruszać uprawnień do podejmowania czynności ustawowo przewidzianych dla organów ścigania w ramach postępowania przygotowawczego. W konsekwencji nie ma podstaw prawnych do dublowania postępowania w zakresie czynności, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i art. 297 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 z późn. zm.). Odpowiedzialność, o jakiej mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, stanowi przy tym odpowiedzialność niezależną od odpowiedzialności karnej. Jak bowiem wywiedziono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Po 837/12 (pub. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), organ Policji orzekając o zwolnieniu funkcjonariusza policji ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie wchodzi w kompetencje uprawnionych organów ścigania oraz właściwego sądu powszechnego i nie przesądza o winie funkcjonariusza, to jest o tym, czy popełnił on przestępstwo. Rolą organu Policji, jako organu administracji publicznej jest bezsprzeczne ustalenie, czy funkcjonariusz popełnił czyn noszący znamiona przestępstwa i czy popełnienie tego czynu jest oczywiste. W ocenie Sądu zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy daje podstawę do przyjęcia oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu, o jakim mowa w art. 231 § 1 KK w zw. z art. 157 § 2 KK w zw. z art. 11 § 2 KK. Jak wynika z akt administracyjnych, organ zgromadził materiał dowodowy w postaci postanowienia prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] z dnia [...] maja 2014 r. o przedstawieniu [...] K. K. w sprawie [...] zarzutu z art. 231 § 1 KK w zw. z art 157 § 2 KK w zw. z art. 11 § 2 KK, rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2014 r. o zawieszeniu wymienionego funkcjonariusza w czynnościach służbowych od dnia [...] czerwca 2014 r. na okres trzech miesięcy; zawiadomienia z Prokuratury Rejonowej [...] o ukończeniu postępowania toczącego się przeciw [...] K. K. i skierowaniu aktu oskarżenia do Sądu, a także uwierzytelnionych kopii z materiałów postępowania karnego sygn. akt [...], udostępnionych przez Sąd Rejonowy dla [...] Wydział Karny za pismem z dnia [...] czerwca 2014 r., a obejmujących 360 kart, w tym między innymi: akt oskarżenia z dnia [...] czerwca 2014 r., sporządzony i przesłany do wskazanego wyżej Sądu w sprawie [...] przeciwko K. K. i innym przez Prokuraturę Rejonową [...], o popełnienie przestępstwa z art. 231 § 1 KK w zw. z art. 157 § 2 KK w zw. z art. 11 § 2 KK, zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa; dokumentację ze [...] Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych; dokumentację medyczną i fotograficzną; protokoły oględzin; dokumentację z Komendy Rejonowej Policji [...]; dokumentację ze Straży Miejskiej [...]; dokumentację ze [...] Stanowiska Kierowania Komendy [...] Policji; protokoły odtworzenia zapisów ze [...] Stanowiska Kierowania Komendy [...] Policji; opinie sądowo-lekarskie. Zdaniem Sądu wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a następnie skierowanie do Sądu Rejonowego dla [...] aktu oskarżenia przeciwko K. K. ma istotne znaczenie dla określenia prawdopodobieństwa popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Dla uznania, że zaistniały przesłanki zwolnienia funkcjonariusza na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest bowiem konieczne przyznanie się do winy funkcjonariusza w postępowaniu karnym, jeżeli z całokształtu okoliczności sprawy wynika oczywistość popełnienia czynu. Powołane powyżej okoliczności w ocenie Sądu nie mogą budzić żadnych wątpliwości, że w sprawie zachodzi przesłanka oczywistości popełnienia zarzucanego czynu o znamionach przestępstwa. W tym stanie rzeczy za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka oczywistości popełnienia czynu zarzuconego K. K. W ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zebrany w jego ramach materiał dowodowy należy uznać za pełny i wystarczający dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Ponadto materiał ten został wyczerpująco i spójnie oceniony przez organy administracji. Równocześnie, w ocenie Sądu, stwierdzenie faktu "oczywistości" popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego uniemożliwia dalsze pozostawanie funkcjonariusza w czynnej służbie. W interesie społecznym, związanym ze szczególną rolą Policji jako podmiotu zaufania publicznego, jest, aby funkcjonariuszami Policji pozostawały osoby o nieposzlakowanej opinii, co do których nie ma żadnych podejrzeń, związanych z popełnieniem czynów zabronionych. Należy bowiem zauważyć, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Wobec powyższego brak było podstaw do stwierdzenia, że organy administracji publicznej przekroczyły granice uznania, określone w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. W ocenie Sądu wystarczająco uzasadniono decyzję także w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.) Przedstawioną argumentację należy zaaprobować. W okolicznościach niniejszej sprawy pozostawanie policjanta w służbie, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego godzi w interes służby, a tym samym w interes społeczny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.