II SA/Wa 2087/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Iwona Dąbrowska Protokolant referent stażysta Aleksandra Olczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), po rozpatrzeniu odwołania J. C. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną sportową do celów sportowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, iż organ I instancji cofnął J. C. pozwolenie na broń palną sportową w związku z ustaleniem okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę do wydania pozwolenia na broń. Strona nie przedstawiła żadnego dowodu na potwierdzenie, że nadal – choć z dużo mniejszą częstotliwością – uprawia (rekreacyjnie) strzelectwo z posiadanej broni. W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji strona podniosła, iż pozwolenie na broń sportową otrzymała bezterminowo. W dacie wydania pozwolenia posiadała niezbędne kwalifikacje i spełniała wszystkie wymagania do uzyskania broni sportowej. Zmiana przepisów dotyczących kwalifikacji niezbędnych do ubiegania się o pozwolenie na broń do celów sportowych nie uzasadnia pozbawienia go uprawnień wynikających z praw nabytych. W ocenie odwołującego się fakt, iż obecnie z powodu kontuzji ręki nie uprawia czynnie strzelectwa sportowego, a jedynie czyni to w sposób rekreacyjny, nie powinien skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Po zapoznaniu się z odwołaniem, Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] lipca 2012 r. wezwał J. C. do przesłania dokumentów potwierdzających uprawianie przez niego strzelectwa, a ponieważ w odpowiedzi przesłał on jedynie rejestr potwierdzający pobyt na strzelnicy w dniach [...] i [...] sierpnia 2012 r., a więc już po otrzymaniu wskazanego pisma, co nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2012 r., organ odwoławczy wezwał go do przesłania dokumentów potwierdzających uprawianie strzelectwa w okresie 2008-2010 r. W odpowiedzi odwołujący się przesłał dowód wpłaty z dnia [...] września 2012 r. za korzystanie ze strzelnicy i fakturę VAT z dnia [...] sierpnia 2012 r. Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, nie stwierdził podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji. Podał, iż J. C., ubiegając się o pozwolenie na broń palną sportową do celów sportowych, wskazał, że czynnie bierze udział w treningach strzeleckich, jak i zawodach sportowych miejskich, wojewódzkich i krajowych, natomiast klub [...] , który założył wspólnie z kolegami, nie jest dotowany przez żadną organizację, czy też instytucję i nie posiada własnej broni. Ponieważ przedstawione dowody, a także zaświadczenie [...] potwierdzały, że wymieniony jest czynnym zawodnikiem strzelectwa sportowego w klubie [...] , Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] września 1992 r. wydał J. C. pozwolenie na broń palną sportową. Organ ustalił, iż wymieniony był członkiem [...] Klubu Strzeleckiego [...] [...] do 2002 r. i już wtedy nie wykazywał aktywności w sportowej działalności strzeleckiej oraz w pracach na rzecz klubu. Ponadto od wielu lat brak jest dokumentów potwierdzających, że J. C. korzysta ze swojej borni choćby rekreacyjnie. W ocenie organu strona nie wykazała, iż w jej słusznym interesie – pomimo spełnienia dyspozycji art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji –leży zachowanie jej prawa do posiadania broni palnej do celów sportowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. C. zarzucił powyższej decyzji Komendanta Głównego Policji: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wystąpiły przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem organ nie rozważył wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając, czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej przez skarżącego na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Powołany przepis stwarza dla wskazanego w nim organu Policji, działającego w ramach uznania administracyjnego, możliwość cofnięcia przyznanego wcześniej stronie postępowania uprawnienia do posiadania broni w sytuacji spełnienia przesłanki tym przepisem określonej. W rozpatrywanej sprawie, skarżącemu cofnięto pozwolenie na broń palną sportową z uwagi na to, że ustały okoliczności stanowiące podstawę do jego wydania – skarżący nie uprawia czynnie strzelectwa sportowego. Jak wynika z materiału dowodowego, skarżący wnosił o wydanie mu pozwolenia na broń sportową z uwagi na uprawianie sportu strzeleckiego w ramach sekcji strzeleckiej [...] i w oparciu o ten wniosek pozwolenie uzyskał. Stosownie do art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń może być wydane m.in. w celach sportowych. Oznacza to, że organ, decydując się na wydanie pozwolenia na broń sportową, ustalił, że zainteresowany uprawia tę dyscyplinę sportu. Właściwy organ Policji, chcąc cofnąć pozwolenie na broń, na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, zobowiązany jest ustalić, czy osoba, której wydano pozwolenie na broń sportową uprawia dalej strzelectwo. Jak stanowi art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2007 r. nr 226, poz. 1675 ze zm.), sport jest formą aktywności człowieka, mającą na celu doskonalenie jego sił psychofizycznych, indywidualnie lub zbiorowo, według reguł umownych. Z definicji tej wynika, że aby można było mówić o uprawianiu sportu przez określoną osobę, musi ona realizować swoje zainteresowania w tej dziedzinie w sposób ciągły, mniej lub bardziej regularny. Uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga przy tym posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa w tej dziedzinie sportu (art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej). Wbrew zatem wywodom skargi dla zachowania nabytego prawa – pozwolenia na broń palną sportową, niezbędne jest wykazanie uprawiania czynnie sportu strzeleckiego. Przez uprawianie sportu strzeleckiego nie można rozumieć incydentalnych działań w tym zakresie, lecz (jak już wyżej zauważono stosownie do cyt. art. 3 ust. 3 ustawy o kulturze fizycznej) aktywną postawę osoby posiadającej własną broń na podstawie pozwolenia na broń, zmierzającą do ciągłego doskonalenia własnych umiejętności czy to dla zaspokojenia indywidualnych potrzeb i ambicji na tym polu, czy dla współzawodnictwa sportowego. W rozpoznawanej sprawie organ, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalił, że skarżący faktycznie nie uprawia sportów strzeleckich, a zatem nie wykorzystuje broni sportowej do celu, do którego ją uzyskał. Skarżący ustalenia tego skutecznie nie podważył. Skarżący podnosi w skardze, że powołana ustawa o kulturze fizycznej dopuszcza również możliwość posiadania broni w sytuacji uprawiania strzelectwa rekreacyjnie oraz że jest to ciągle pasja i wola (animus) w zakresie jego uprawiania. Z akt postępowania jednakże nie wynika, aby skarżący uprawiał strzelectwo w tej formie. Kilkakrotny pobyt skarżącego na strzelnicy, po wezwaniu organu do przedstawienia dowodów na uprawianie strzelectwa, okoliczności tej nie potwierdza. Wyjaśnienie skarżącego zawarte w piśmie do Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r., iż w okresie 2008-2010 i 2011 r. nie uprawiał strzelectwa, gdyż zajmował się przygotowaniem do rozpoczęcia inwestycji, potwierdzają jedynie nieuprawianie strzelectwa także rekreacyjnie. Reasumując Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organ zebrał i rozpatrzył cały istotny materiał dowodowy, a przytoczone ustalenia faktyczne znajdują w nim potwierdzenie. Organ szczegółowo przedstawił przesłanki wydania zaskarżonej decyzji, dokonując prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o broni i amunicji. Uzasadnił przy tym rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Skarżący – wbrew deklaracjom – strzelectwa sportowego nie uprawia, nawet w sposób rekreacyjny. Nie realizuje zatem celu, do którego pozwolenie na broń zostało mu wydane. Dlatego organy Policji były uprawnione do cofnięcia tego uprawnienia. Zauważyć przy tym należy, że w zaskarżonej decyzji, z uwagi na jej fakultatywny charakter, rozważano zarówno słuszny interes indywidualny skarżącego, jak i interes społeczny i Sąd w pełni aprobuje argumentację organu w tym zakresie. Niewątpliwie bowiem interes społeczny przemawia za tym, aby z uwagi na to, iż broń podlega ścisłej reglamentacji administracyjnej, znajdowała się ona jedynie w rękach takich osób, którzy wykazują rzeczywistą potrzebę jej posiadania. Skoro skarżący istnienia takiej potrzeby nie może być przedłożony ponad interes społeczny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.