II SA/Wa 2088/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Protokolant specjalista Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi S.O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] sierpnia 2015 r., którą to decyzją cofnięto S.O. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.). W motywach uzasadnienia organ podał, że postępowanie wobec S.O. wszczęto w związku z uzyskaniem informacji, iż może on mieć skłonności samobójcze. Wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w B. skorzystał z przysługującego prawa i odwołał się od przedłożonych przez stronę pozytywnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Wyjaśnił, że z uzyskanego ostatecznego orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., wydanego w trybie odwoławczym, wynika, że strona wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Ustalił też, że strona nie stawiła się na badania lekarskie w trybie odwoławczym w wyznaczonym terminie. Podniósł, że ostateczne negatywne orzeczenie psychologiczne wydane przez upoważnionego psychologa ma moc wiążącą w niniejszej sprawie. Organ podkreślił, iż ustawodawca wymaga, aby zdolność do dysponowania bronią palną potwierdzały tak orzeczenie lekarskie, jak i psychologiczne. Jeżeli którekolwiek dyskwalifikuje osobę posiadającą broń, pozwolenie na broń musi być cofnięte. S.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając liczne nieprawidłowości w prowadzonym przez organy postępowaniu, w szczególności podważanie wiarygodności wydanych pozytywnych badań psychologicznego i lekarskiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenia na broń, przewiduje możliwość składania zarówno przez osobę podlegającą badaniom, jak i przez organ Policji, odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Natomiast ostateczne orzeczenia nie podlegają weryfikacji przez organy Policji i są dla nich wiążące. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy. Z kolei według brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. Natomiast w myśl art. 15 ust. 5 ustawy, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, badania lekarskie osoby posiadającej pozwolenie na broń, obejmują: 1) ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu, 2) badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólną ocenę stanu zdrowia, w tym: - badanie przez lekarza psychiatrę, - badanie przez lekarza okulistę, przy uwzględnieniu sposobu oceny określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia, - konsultacje innych lekarzy specjalistów i badania pomocnicze, które lekarz uzna za niezbędne w wyniku przeprowadzonej oceny stanu zdrowia. Lekarz upoważniony, na podstawie wyników badań, o których mowa w ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie. Natomiast w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia, badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w dostarczonym przez skarżącego orzeczeniu lekarskim i psychologicznym stwierdzono, że nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 oraz w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i wobec powyższego może dysponować bronią. Od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego na podstawie § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, przysługuje odwołanie zarówno osobie zainteresowanej posiadaniem broni jak i właściwemu organowi Policji. W omawianej sprawie odwołania wniósł organ Policji. Ostatecznym orzeczeniem psychologicznym nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. stwierdzono, że skarżący wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią. Natomiast na badania lekarskie w trybie odwoławczym skarżący się nie stawił. Wspomniane rozporządzenie przewiduje § 9 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 kontrolę orzeczeń lekarskich i psychologicznych. W świetle tych uregulowań, kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza właściwy wojewoda. Kontrolę przeprowadza odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, posiadający upoważnienie wojewody. Lekarz lub psycholog, o którym mowa w ust. 3, przekazuje wojewodzie wyniki kontroli wraz z wnioskami pokontrolnymi oraz przedstawia wyniki kontroli odpowiednio lekarzowi upoważnionemu lub psychologowi upoważnionemu, którego czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w zakładzie opieki zdrowotnej - również kierownikowi tego zakładu. W świetle powołanych wyżej uregulowań należy stwierdzić, że Komendant Wojewódzki Policji w B. po otrzymaniu prawomocnego negatywnego orzeczenia psychologicznego zobligowany był normą przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. Trzeba podkreślić, że stosownie do brzmienia § 8 ust. 9 ww. rozporządzenia, orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, są niepodważalne i ostateczne. W konsekwencji organy Policji są nimi związane i nie mogą dokonywać ich oceny. Skoro skarżący nie uzyskał ostatecznego orzeczenia psychologicznego stwierdzającego zdolność do posiadania broni palnej, organ Policji nie miał innej możliwości jak tylko cofnąć skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni. W orzecznictwie niekwestionowany pozostaje pogląd, iż dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia, warunków i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną (zob. wyrok WSA w Warszawie z 12.03.2010 r. sygn. II SA/Wa 1709/09). Ustalenia dokonane w ostatecznym orzeczeniu psychologicznym jednoznacznie wskazują na konieczność cofnięcia S.O. pozwolenia na broń bez potrzeby analizowania, czy stanowi on zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) i b) ustawy o broni i amunicji. W niniejszej sprawie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest fakt niekaralności skarżącego. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty są niezasadne. Sąd nie dostrzegł także naruszeń prawa procesowego, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.