II SA/Wa 2089/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na zaniechanie D. O. R. A. M. W. w [....] w przedmiocie umorzenia należności za lokal mieszkalny oraz stwierdzenia przedawnienia roszczeń postanawia: odrzucić skargę J. M. (zwany dalej "skarżącym") wniósł skargę na zaniechanie umorzenia należności za lokal mieszkalny położony w N. [...] Równocześnie wniósł o stwierdzenie przedawnienia roszczeń objętych tytułami wykonawczymi. Wyrokiem z 25 kwietnia 2002 r. o sygn. akt I C 75/02 Sąd Rejonowy w N. [...] orzekł eksmisję z lokalu zamieszkałego przez Skarżącego. Wnioskiem do O. R. A. M. W. (dalej "AMW") z [...] Skarżący wniósł o umorzenie zadłużenia wynikającego z nakazu zapłaty z [...] wydanego przez Sąd Rejonowy w N. [...] Komornik sądowy postanowieniem z [...] umorzył postępowanie egzekucyjne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie lub oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Artykuł 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej "P.p.s.a.") stanowi, że przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej. Ramy tej kontroli zakreśla art. 3 § 2 P.p.s.a. określając, że kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z przytoczonych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że postanowienie komornika sądowego dotyczące umorzenia należności z lokalu mieszkalnego nie jest decyzją administracyjną, ani żadnym innym aktem wydawanym przez organ administracji publicznej. Roszczenia wynikające z umów najmu mogą być dochodzone przez strony stosunku cywilnoprawnego jedynie przed sądem powszechnym. Z tego względu sąd administracyjny nie jest właściwy dla omawianej sprawy, gdyż skarga dotyczy aktu nieobjętego zakresem właściwości sądów administracyjnych. Ponadto, zgodnie z art. 29a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2018 r. poz. 133), do osób innych niż żołnierze zawodowi, które zajmują lokale mieszkalne będące w zasobie mieszkaniowym i internatowym A. M. W., w zakresie nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny oraz ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego. Ponadto, w przepisach ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu nadanym jej ustawą nowelizującą z 2010 r. ustawodawca odmiennie reguluje stosunki prawne między A. i żołnierzami zawodowymi oraz właściwe im uprawnienia i obowiązki oraz stosunki prawne między A. i innymi osobami niż żołnierze zajmującymi lokale w jej zasobach. W tych przypadkach, gdy unormowania stworzone dla żołnierzy zawodowych mają mieć zastosowanie także do innych osób korzystających z lokali w zasobach A., ustawodawca wyraźnie odsyła do ich odpowiedniego stosowania. Brak takiego odesłania, gdy chodzi o zasady orzekania o obowiązku uiszczenia opłat za korzystanie z lokalu i następnie ich egzekwowania. Tym samym, skoro na podstawie art. 29a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z chwilą wejścia w życie ustawy nowelizującej z 2010 r. do sporów na tle stosunków prawnych między A. a osobami zajmującymi lokale w jej zasobach, niebędącymi żołnierzami zawodowymi, mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania cywilnego, to spory o zapłatę świadczeń związanych z korzystaniem z tych lokali i wynagrodzenia za korzystanie z nich bez tytułu prawnego podlegają rozpoznaniu przez sądy powszechne (por. postanowienie SN, sygn. akt: I CSK 908/14). Na podstawie ustaleń organu Sąd stwierdził, że Skarżący nie jest żołnierzem i - z tego względu - art. 29a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej znajduje zastosowanie. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na podstawie § 3 tego przepisu sąd odrzuca skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.