II SA/Wa 2089/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, , Marcin Rusinowicz-Borkowski, Protokolant sekretarz sądowy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2020 r. sprawy ze skargi P. C. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Rejonowa Komisja Lekarska MSW w L. (zwana dalej: "RKL") orzeczeniem z [...] kwietnia 2019r., po przeprowadzeniu badania lekarskiego P. C. (zwany dalej: "Skarżącym") rozpoznała u Skarżącego: a) przedłużoną reakcję adaptacyjną (F. 43.2) - § 87 p. 2, kat. C, b) nadciśnienie tętnicze - § 51 pkt 1, kat. A, b) krótkowzroczność z niezbornością obu oczu - § 7 p 3 kat. B, d) łojotokowe zapalenie skóry - § 2 pkt 1, kat. A. W podstawie prawnej podano rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z 11 października 2018r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2018r., poz. 2035). RKL – w związku z rozpoznaniem z pkt a) uznała Skarżącego za trwale niezdolnego do służy w Policji i wskazała, że schorzenie to, zgodnie z posiadanym poziomem wykształcenia nie ogranicza zdolności do pracy. Rozpoznanie z pkt c) czyni Skarżącego zdolnym do służby z ograniczeniem. Rozpoznania z pkt b) o d) czynią Skarżącego zdolnym do służby. Zdaniem RKL inwalidztwo nie powstało wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, gdyż schorzenie skutkujące inwalidztwem nie figuruje w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 29 września 2005r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 206 poz.1723, zwane dalej: "rozporządzeniem z 29 września 2005r."). RKL uznała, że inwalidztwo nie powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby. Ww. schorzenia z rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą. RKL stwierdziła, że schorzenie z pkt a) rozpoznania opisane w klasyfikacji ICD - 10 w dziale: Zaburzenia nerwicowe związane ze stresem i pod postacią somatyczną (somatoform), jest następstwem problemów osobistych - rodzinnych (konflikt z żoną). Schorzenia opisane w pkt b), c), d) rozpoznania nie figurują w rozporządzeniu z 29 września 2005r. Zdaniem RKL powyższe ustalenia uzasadniają zaliczenie Skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą w Policji. 2. Skarżący w odwołaniu od ww. orzeczenia wniósł o jego uchylenie w całości i wydanie nowego orzeczenia w zakresie uznania Skarżącego za zdolnego do służby w Policji lub/i zdolnego do służby z ograniczeniami, ewentualnie przekazanie odwołania wraz z załączoną nową dokumentacją lekarską i medyczną oraz aktami sprawy orzeczniczej do organu odwoławczego, dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do odwołania, na okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz świadczące o dobrym stanie zdrowia Skarżącego, a także w postaci dodatkowego badania przeprowadzonego przez lekarzy specjalistów z dziedziny, z której Skarżący uznany został za całkowicie niezdolnego do służby i w tym zakresie wyznaczenie terminu badania i wezwania Skarżącego na badanie, a także powiadomienie o terminie badania pełnomocnika Skarżącego, zobowiązanie nowych lekarzy orzeczników do odniesienia się do załączonych dowodów z dokumentów lekarskich oraz służbowych w zakresie, w jakim Skarżący wnosi o uznanie go za zdolnego do służby w Policji lub/i zdolnego z ograniczeniami, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części i orzeczenie, co do istoty sprawy, przez uznanie Skarżącego jako zdolnego do służby w Policji lub/i zdolnego do służby z ograniczeniami. 3. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (zwana dalej: "CKL") orzeczeniem z [...] lipca 2019r., w wyniku rozpoznania odwołania Skarżącego, uchyliła ww. orzeczenie RKL i wydała nowe orzeczenie, w którym rozpoznała u Skarżącego: a) przedłużoną rekcję adaptacyjną (F 43.2) - § 87 p. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 23 maja 2019r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej, (Dz.U. 2019 r., poz. 1046, zwane dalej: "rozporządzeniem") - kat. C; b) nadciśnienie tętnicze I°- § 51 p. 1 rozporządzenia - kat. A. c) krótkowzroczność z niezbornością obu oczu - § 7 p. 3 rozporządzenia - kat. B; c) dyskopatia szyjna C5/C6 - § 64 p. 2 rozporządzenia - kat. B, d) łojotokowe zapalenie skóry § 2 p. 1 rozporządzenia - kat. A, e) dwa naczyniaki trzonu kręgu szyjnego siódmego § 119 p. 1 rozporządzenia - kat. A; f) początkowe bezobjawowe zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego - bez §. CKL uznała Skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji - kat. C. W uzasadnieniu CKL wskazała, że w związku z odwołaniem, po wnikliwej analizie dokumentacji medyczno-orzeczniczej zadecydowała o konieczności ponownej oceny stanu zdrowia, w tym przez specjalistów psychologii i psychiatrii. W opinii psychologa powołanego przez CKL [...] czerwca 2019r., opartej na rozmowie ze Skarżącym i ocenie testów przeprowadzonych w dniu badania, stwierdzono, że Skarżący podczas badania jest w widocznym napięciu, pobudzeniu. Mówi szybko, nieco niewyraźnie, chwilami chaotycznie, wielowątkowo. Zaangażowany w rozmowę, otwarcie relacjonuje przebieg zdarzeń, ma przy tym trudność z kontrolą emocji - jest skłonny do wzruszania się. W porównaniu z dokumentacją Skarżącego ujawniają się pewne nieścisłości (np. stanowcze negowanie jakichkolwiek niepokojących objawów przed zdarzeniem); w dokumentacji wskazane, że od sierpnia pojawiły się problemy ze snem i napięcie, chęć rozmowy z psychologiem. Skarżący ma trudność z utrzymaniem kontaktu wzrokowego, nieadekwatnie do sytuacji skraca dystans. Nie ujawnia problemów z rozumieniem instrukcji do testów, wykonuje je w prawidłowym tempie, widoczna jest obronna postawa w postaci podważania zasadności, sposobu formułowania pytań w teście. Analiza wyników Minnesockiego Wielowymiarowego Inwentarza Osobowości wykazała, że wyniki skal obronności wskazują na nietrafność profilu - wskaźnik dysymulacji F-K=-23; wysokie wyniki skal K(76T) oraz pozytywnej autoprezentacji (S=74T) przy niskim wyniku skali F (41T) sugerują obronne podejście do badania, przez co wyniki te mogą nie odzwierciedlać rzeczywistego poziomu funkcjonowania. Profil mieści się w normie (55-33T). Wyniki pozostałych skal klasyfikacji nie osiągnęły progu interpretowalności. Układ skal obronności wskazuje na uruchomienie się mechanizmów obronnych, polegających na zaprzeczaniu, nadmiernie optymistycznej postawie wobec własnej osoby. CKL stwierdziła, że Skarżący jest osobą dobrze przystosowaną, efektywnie funkcjonującą w większości aspektów w swojej sytuacji życiowej, przeżywającą jednak pewne trudności adaptacyjne (wskaźniki klasyfikacyjne Goldberga sugerują cechy neurotyczne profilu. Skarżący przedstawia się jako osoba optymistycznie nastawiona, wydolna w rozwiązywaniu problemów. Neguje objawy lęku, napięcia, obniżonego nastroju. Napęd w normie. Jest ekstrawertywny, nie przejawia trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji. Prawdopodobnie jest osobą egocentryczną, powierzchowną o wysokiej skłonności do autoprezentacji. Cechuje Go zaznaczona potrzeba uwagi i akceptacji, jednakże występuje obniżony wgląd w motywy własnych zachowań, jak i działań innych osób. Może działać impulsywnie, mieć problemy z adekwatnym wyrażaniem emocji. W sytuacji stresu istnieje wysokie ryzyko konwersji, uruchamiania mechanizmów obronnych, mających na celu chronienie własnego "ja" (zaprzeczanie, zniekształcanie). W trakcie konsultacji psychiatrycznej rozporządzenia wykonanej w postępowaniu przed CKL – [...] lipca 2019r., po uwzględnieniu wyników badań psychologicznych, przeprowadzonych w postępowaniu orzeczniczym CKL potwierdziła rozpoznanie przedłużonej reakcji adaptacyjnej. Specjalista neurolog (badający w ramach CKL), po uwzględnieniu dostarczonego badania obrazowego postawił rozpoznanie dwóch naczyniaków trzonu kręgu C7, dyskopatii szyjnej na poziomie C5/C6 oraz początkowych zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego (bezobjawowych). Analiza wyniku badania elektroencefalograficznego mózgu nie wykazała odchyleń od stanu prawidłowego. CKL wyjaśniła, że możliwość orzeczenia związku schorzenia ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby albo ze służbą istnieje tylko wówczas, gdy schorzenie rozpoznane u osoby orzekanej jest wymienione w wykazie drugiej kolumny zał. nr 1 albo 2 rozporządzenia oraz warunki służby opisane w protokole pełnienia służby odpowiadają szczególnym właściwościom i warunkom służby określonym w trzeciej kolumnie tych załączników. W sprawie żadne ze schorzeń rozpoznanych u Skarżącego nie figuruje w zał. nr 1 rozporządzenia, przez co nie można było orzec o istnieniu ich związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Związek schorzeń ze służbą nie pozostaje w pkt a, b, c, d, e, f rozpoznania. Schorzenie z pkt a rozpoznania (opisane zgodnie z Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych Rewizja 10 - dalej "ICD 10", jako F 43.2) jest następstwem problemów osobistych - rodzinnych (konflikt z żoną) i nie wynika z właściwości lub warunków służby w Policji, przez co nie wyczerpuje definicji schorzenia wymienionego w pkt 8 wykazu do rozporządzenia. Schorzenia z pkt b, c, d, e, f rozpoznania nie figurują w zał. nr 2 do rozporządzenia. CKL, odnosząc się do zarzutu braku szczegółowego uzasadnienia kwalifikacji dokonanej przez RKL w zakresie zdolności do służby, stwierdziła, że orzeczenie komisji lekarskiej powinno być czytane i interpretowane w całości, a nie wyrywkowo. RKL w ww. orzeczeniu w części "A" pkt 11 w sposób jednoznaczny dokonała oceny rozpoznań i kwalifikacji zdolności do służby w stosunku do każdego schorzenia. W odniesieniu do każdego ze schorzeń postawiono rozpoznanie w języku polskim, według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia. RKL powołał odpowiednie paragrafy i punkty z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 ustawy z 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich (Dz.U. z 2019r., poz. 345, ze zm., zwana dalej: "u.k.l"). Wobec każdego schorzenia dokonano kwalifikacji zdolności do służby, zgodnie z wykazem zawartym w ww. rozporządzeniu. CKL, odnosząc się do dołączonych do odwołania dokumentów medycznych, stwierdziła, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (w tym art. 1 pkt 1 ppkt 2 u.k.l.) jedynie komisja lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych jest upoważniona do ustalania zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariuszy do służby w Policji. Zapis z zaświadczenia lekarskiego z [...] kwietnia 2019r., wydanego przez lekarza niebędącego członkiem komisji lekarskiej: "nie ma przeciwwskazań do wykonywania służby czynnej pracy w policji, nie ma przeciwwskazań do pracy z bronią" nie ma mocy dowodowej. Zaświadczenie to wydał lekarza z Poradni Zdrowia Psychicznego [...] Centrum Medycznego (podobnie, jak zaświadczenie o zakończeniu zwolnienia lekarskiego), jednakże nie zawarto w nim rozpoznania schorzenia psychicznego, będącego przyczyną leczenia. CKL podkreśliła, że orzeczenie lekarskie z [...] kwietnia 2019r. z SP ZOZ MSWiA w L. Poradni Badań Profilaktycznych jednoznacznie stwierdza, że ostateczna decyzja dotycząca zdolności do pełnienia służby jest uzależniona od wyniku postępowania przed komisją lekarską. Z orzeczenia psychologicznego i orzeczenie lekarskiego z [...] maja 2019r. wynika brak przeciwwskazań do kierowania pojazdem określonych kategorii. Powyższe orzeczenie dotyczy wyników badań psychomotorycznych związanych z możliwością prowadzenia pojazdu, a nie oceny stanu psychicznego, występowania ewentualnych zaburzeń psychicznych lub osobowościowych w aspekcie kwalifikacji zdolności do służby w Policji. Zdaniem CKL wartość dowodowa przywołanych dokumentów jest mała. Pozostałe dokumenty medyczne załączone do odwołania znajdują się w dokumentacji orzeczniczej RKL, w związku z czym były znane komisji i uwzględniono je przy wydawaniu orzeczenia. CKL, odnosząc się do wniosku o zakwalifikowanie Skarżącego do kategorii zdolności do służby "B" lub "A", zwróciła uwagę, że w stosunku do postawionego rozpoznania "przedłużona rekcja adaptacyjna (kod [...]), zgodnie z § 87 p. 2 wykazu zawartego w rozporządzeniu, kwalifikacja zdolności do służby związana jest tylko i wyłącznie z kategorią "C" - niezdolny do służby, co oznacza, że stwierdzone schorzenie uniemożliwia pełnienie służby. Rozpoznanie zaburzeń adaptacyjnych wielokrotnie postawiono w dokumentacji medycznej, zarówno w trakcie konsultacji psychiatrycznych podczas postępowania orzeczniczego pierwszej i drugiej instancji, jak i w dokumentach dotyczących pobytu w Oddziale Ratunkowym Szpitala w [...], hospitalizacji w Oddziale Psychiatrycznym w SOP ZOZ w L. w grudniu 2018r., pobytu w Izbie Przyjęć Szpitala w [...] w styczniu 2019r. (przytoczone w pkt 10 cz. "A" orzeczenia), dokumentacji z leczenia psychiatrycznego w SP ZOZ MSWiA w L. od [...] stycznia do [...] czerwca 2019r. (w aktach) oraz dostarczonej przez Skarżącego dokumentacji medycznej z leczenia w Poradni Zdrowia [...] w PCM w [...] (od [...] stycznia do [...] czerwca 2019r. - sześć wizyt). Wskazuje to jednoznacznie, że zaburzenia adaptacyjne nie miały charakteru krótkotrwałego (do 30 dni), lecz przedłużonej reakcji adaptacyjnej. CKL w związku z tym uznała, że opinia psychologiczna z [...] lutego 2019r., mówiąca o przebytym zaburzeniu adaptacyjnym na tle dużego stresu i braku przeciwwskazań do służby nie koreluje z całością obrazu chorobowego i aktualną oceną stanu zdrowia. 4. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. orzeczeń: CKL z [...] lipca 2019r. i RKL z [...] kwietnia 2019r., w części dotyczącej określenia zdolności do służby w Policji, jako wydanych z rażącym naruszeniem przepisów o postępowaniu, co niewątpliwie miało istotny wpływ na ostateczne ustalenie zdolności do służby w Policji oraz o ujęcie w uzasadnieniu wyroku wytycznych dla organu, co do dalszego postępowania, wskazanie na popełnione uchybienia, których dopuściły się organy orzekające obu instancji oraz okoliczności mających wpływ na ich powstanie, a także wyrażenie oceny prawnej poruszanych zagadnień mających swoje źródło w u.k.l. i przepisach k.p.a. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego – 480 zł. Skarżący uznał, że oba ww. orzeczenia naruszają przepisy w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 33 ust. 1 u.k.l., w związku z art. 76 § 1 i w związku z art. 84 § 1 i nast. ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwany dalej: "k.p.a.") i w związku z art. 4 u.k.l. - przez nieuprawnione pominięcie przez RKL (CKL powieliła to naruszenia) dowodu - opinii biegłego lekarza specjalisty psychiatry lek. med. B. S. z [...] marca 2019r., z której wynikało, że Skarżącego dopuszcza się do pełnienia służby w Policji z bronią na okres roku, w konsekwencji czego doszło do wady kwalifikowanej postępowania orzeczniczego, już na etapie postępowania przed RKL, skutkującego wadliwość całości postępowania; b) art. 39 ust. 5 pkt 1 u.k.l. - przez zaniechanie podania powodów, dla których komisje lekarskie nie dały wiary i odmówiły mocy dowodowej innym dowodom z dokumentów medycznych załączonych przez Skarżącego w toku postępowania, które to uchybienie powoduje brak możliwości poddania kontroli prawidłowości procesu orzeczniczego, w konwencji nie sposób wywieźć stanowiska, jakie organ zajął w sprawie. c) art. 33 ust. 1 u.k.l. w związku z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. - polegające na wadliwym uznaniu, że dowód z zaświadczenia lekarskiego z [...] kwietnia 2019r. - nie ma mocy dowodowej, tylko z tego względu, że zaświadczenie wydał lekarza z poza komisji lekarskiej. W uzasadnieniu Skarżący stwierdził, że Komisje lekarskie posiadają uprawnienie do skierowanie Go na specjalistyczne badania, celem uzyskania opinii lekarzy specjalistów z zakresu określonych specjalizacji. Opinie te należy uznać za opinię biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. W związku z tym opinię lekarza specjalisty z dziedziny psychiatrii, do którego skierowano Skarżącego w toku postępowania przed RKL - należy uznać za opinię lekarza biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., a tym samym w związku z art. 4 u.k.l. - komisja lekarska zobligowana była wziąć pod uwagę ww. opinię lekarza psychiatry B. S. z [...] marca 2019r., z której wynikało, że Skarżącego dopuszczono do pełnienia służby w Policji z bronią na okres roku. W toku postępowania opinii tej nie wzięto pod uwagę, co stanowi rażące naruszenie art. 33 u.k.l. 5. CKL w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167), powołano do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w ramach kognicji bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325, zwanej dalej: "P.p.s.a."). Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę, na mocy art. 151 P.p.s.a. 3. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżoną orzeczenie CKL, jak również utrzymane nim w mocy ww. orzeczenie RKL wydano zgodnie z obowiązującym przepisami prawa, stanowiącym podstawę ww. decyzji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.k.l. zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby m.in. w Policji, ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby; 1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Stosownie do art. 32 ust. 1 u.k.l. rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie zarówno kandydatów do służby, jak i funkcjonariuszy, w tym Policji, oraz sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. Rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia (art. 33 ust. 1 u.k.l.). Stosownie do art. 34 u.k.l. rejonowa komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza do jednej z kategorii zdolności do służby, bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne. Zgodnie z art. 35 u.k.l. w przypadku orzeczenia niezdolności do służby rejonowa komisja lekarska orzeka również o grupie inwalidzkiej w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym, m.in. funkcjonariuszy Policji oraz ich rodzin. W myśl art. 38 ust. 1 u.k.l. rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Zgodnie zaś z art. 39 ust. 1 u.k.l. orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 u.k.l. Z ostatniego z wymienionych przepisów wynika, że rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również: 1) w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej; 2) w przypadku ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Ochrony Państwa i Centralnego Biura Antykorupcyjnego doznanego wskutek wypadku lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, z tytułu których przysługuje świadczenie odszkodowawcze, oraz w przypadku ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 2 - odpowiednio wykazami chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa i w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz wykazami norm oceny procentowej uszczerbku na zdrowiu. Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby zawarto w załączniku do ww. rozporządzenia, które wydano na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 2 u.k.l. Zgodnie z art. 39 ust. 5 pkt 1 u.k.l. orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo. Zaznaczyć należy, że kontrola przez Sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich o zdolności funkcjonariuszy do służby obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, w szczególności czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była zgodna z przepisami ww. u.k.l. oraz ww. rozporządzenia wykonawczego. Sąd nie jest natomiast władny, aby rozważać kwestie medyczne. Sąd nie jest zatem uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby. Kontroluje natomiast przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w tym także k.p.a. W ocenie Sądu w sprawie orzekały - zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji - właściwe miejscowo i rzeczowo komisje lekarskie, stosownie do art. 16 i art. 17 ust. 1 pkt 1 u.k.l. RKL, stosownie do art. 40 ust. 1 u.k.l. orzekała w składzie trzech lekarzy, którzy podpisali ww. orzeczenie z [...] kwietnia 2019r. RKL dokonała ponadto oceny stanu zdrowia Skarżącego na podstawie całokształtu materiału dowodowego, których był znany temu organowi w chwili orzekania, rozpoznając u Skarżącego mniejszą liczbę schorzeń współistniejących, niż te, które rozpoznała CKL w zaskarżonym orzeczeniu. Warto jednak wskazać, że CKL dysponowała dodatkowymi dokumentami, które przedłożył Skarżący, jak również przeprowadziła własne badania. mając dostęp do tych samych dokumentów, jak również tych, które załączył Skarżący w toku postępowania odwoławczego. I z tego właśnie powodu CKL, wydając zaskarżone orzeczenie z [...] lipca 2019r. zdecydowała się na uchylenie ww. orzeczenia RKL, co należało zaaprobować z punktu widzenia zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego, które Skarżący w skardze uznaje niesłusznie za naruszone. Przepis art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l. stanowi bowiem, że CKL po rozpoznaniu odwołania uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe orzeczenie. Skoro CKL, wydając zaskarżone orzeczenie, uchyliła w całości ww. orzeczenie RKL i wydała nowe orzeczenie, wskazując, że decyduje o wydaniu nowego orzeczenia własnego, wypełniła kryteria z art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l. w stopniu dostatecznym. CKL w wyniku postępowania odwoławczego, w trakcie którego zlecono szereg badań i konsultacji, wskazała na trzy dodatkowe schorzenia współistniejące, które nie zostały rozpoznane przez RKL (- dyskopatia szyjna C5/C6 - § 64 p. 2 kat. B, - dwa naczyniaki trzonu kręgu szyjnego siódmego § 119 p. 1 kat. A; - początkowe bezobjawowe zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego - bez §). Powyższe skutkowało uchyleniem zaskarżonego orzeczenia RKL w całości i wydaniem orzeczenia własnego przez CKL, na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l., bowiem organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą zatem te same co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Organ odwoławczy, jakim jest CKL, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości orzeczenia wydanego przez komisję lekarską pierwszej instancji (brak pełnego rozpoznania), zobligowany był do wydania orzeczenia reformatoryjnego, zgodnie z ww. przepisem. Od tego obowiązku organ odwoławczy nie mógł się uwolnić przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Sądu CKL nie wydała w ten sposób orzeczenia na niekorzyść Skarżącego. Zgodnie bowiem z ww. przepisem - art. 47 ust. 2 u.k.l. - komisja nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. CKL rozpoznała dodatkowe schorzenia na podstawie okoliczności faktycznych, do których zaliczyła wyniki badań i konsultacji własnych, a przede wszystkim, wbrew twierdzeniom skargi wzięła pod rozwagę dokumenty przedłożone przez Skarżącego i oceniła ich wartość merytoryczną powołując się na okoliczność, że zgodnie z art. 4 u.k.l. przepisy k.p.a. mają zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym w u.k.l. Stwierdzić ponadto należy, że zarówno RKL, jak i CKL zakwalifikowały Skarżącego, z uwagi na schorzenie podstawowe – Przedłużona reakcja adaptacyjna (§ 87 pkt 2 rozporządzenia) jako trwale niezdolnego do służby w Policji, wskazując kategorię C. Z tego względu sytuacja prawna Skarżącego w żaden sposób nie uległa pogorszeniu. Sąd stwierdza ponadto, że wbrew zarzutom skargi, CKL w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wzięła pod rozwagę wszelkie dokumenty złożone przez Skarżącego, choć na ich podstawie nie podzieliła stanowiska Skarżącego, na co wskazują zarówno akta sprawy, jak i treść zaskarżonego orzeczenia. CKL, odnosząc się do dołączonych przez Skarżącego do odwołania dokumentów medycznych wskazała prawidłowo, że zgodnie z art. 1 pkt 1 ppkt 2 u.k.l., tylko komisja lekarska podległa ministrowi właściwemu do sprawa wewnętrznych jest upoważniona do ustalania zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby w Policji. Tym samym oceniła, że załączone przez Skarżącego dokumenty, które nie pochodzą od ww. organów: RKL i CKL nie mogą mieć decydującego wpływu na wynik sprawy. Ocena ta jest prawidłowa i mieści się w dyspozycji art. 80 k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. Warto wskazać, że z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia CKL wynika, że w procesie decyzyjnym wzięto pod rozwagę zapis z zaświadczenia lekarskiego z [...] kwietnia 2019r. wydanego przez lekarza niebędącego członkiem komisji lekarskiej: "nie ma przeciwwskazań do wykonywania służby pracy w policji, nie ma przeciwwskazań do pracy z bronią" i prawidłowo, z uwagi na art. 1 pkt 1 ppkt 2 u.k.l., wyjaśniono, że nie ma on mocy dowodowej, podkreślając, że zaświadczenie to wydał lekarz z Poradni Zdrowia Psychicznego [...] Centrum Medycznego (podobnie, jak zaświadczenie dotyczące zakończenia okresu zwolnienia lekarskiego), ale nie zawarto w nim rozpoznania schorzenia psychicznego, będącego przyczyną leczenia. CKL trafnie podkreśliła ponadto, że orzeczenie lekarskie z [...] kwietnia 2019r. z SP ZOZ MSWiA w L. Poradni Badań Profilaktycznych jednoznacznie stwierdza, że ostateczna decyzja dotycząca zdolności do pełnienia służby jest uzależniona od wyniku postępowania przed komisją lekarską. Załączone orzeczenie psychologiczne z [...] maja 2019r. i orzeczenie lekarskie z [...] maja 2019r. mówiące o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem określonych kategorii dotyczy wyników badań psychomotorycznych związanych z możliwością prowadzenia pojazdu, a nie oceny stanu psychicznego, występowania ewentualnych zaburzeń psychicznych lub osobowościowych w aspekcie kwalifikacji zdolności do służby w Policji. Wartość dowodowa ww. dokumentów jest mała. CKL wskazała ponadto, że pozostałe dokumenty medyczne załączone do odwołania znajdują się w dokumentacji orzeczniczej RKL i należy uznać, że były znane komisji i uwzględniono je w trakcie wydawania zaskarżonego orzeczenia. Dodatkowo CKL wyjaśniła, że rozpoznanie zaburzeń adaptacyjnych u Skarżącego wielokrotnie postawiono w dokumentacji medycznej, zarówno w trakcie konsultacji psychiatrycznych podczas postępowania orzeczniczego pierwszej i drugiej instancji, jak i w dokumentach dotyczących pobytu Skarżącego w Oddziale Ratunkowym Szpitala w [...], hospitalizacji w Oddziale Psychiatrycznym w SOP ZOZ w L. w grudniu 2018r., pobytu w Izbie Przyjęć Szpitala w [...] w styczniu 2019r. (pkt 10 cz. "A" orzeczenia), dokumentacji z leczenia psychiatrycznego w SP ZOZ MSWiA w L. od [...] stycznia do [...] czerwca 2019r. (w aktach) oraz dostarczonej przez Skarżącego dokumentacji medycznej z leczenia w Poradni Zdrowia Psychicznego w PCM w [...] (od [...] stycznia do [...] czerwca 2019r. - sześć wizyt). Wskazuje to jednoznacznie – zdaniem CKL - że zaburzenia adaptacyjne Skarżącego nie miały charakteru krótkotrwałego (do 30 dni), lecz przedłużonej reakcji adaptacyjnej. CKL w związku z tym trafnie uznała, że opinia psychologiczna z [...] lutego 2019r., mówiąca o przebytym zaburzeniu adaptacyjnym na tle dużego stresu i braku przeciwwskazań do służby nie koreluje z całością obrazu chorobowego i aktualną oceną stanu zdrowia. CKL dodatkowo, odnosząc się do wniosku o zakwalifikowanie Skarżącego do kategorii zdolności do służby "B" lub "A", że rozpoznanie "przedłużona rekcja adaptacyjna (kod [...]), zgodnie z § 87 p. 2 wykazu zawartego w rozporządzeniu stanowi tylko i wyłącznie kategorię "C" - niezdolny do służby. Schorzenie to uniemożliwia więc Skarżącemu pełnienie służby. Tym samym zarzuty podniesione w skardze z zakresu naruszenia przepisów k.p.a., a w szczególności art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. nie mogły być uznane przez Sąd za zasadne. CKL na podstawie wszystkich znajdujących się w aktach dokumentów dotyczących schorzeń występujących u Skarżącego, w ramach postępowania orzeczniczego, rozpoznała u Skarżącego jedno schorzenie podstawowe i sześć schorzeń współistniejących, mając przy tym na względzie własne badania lekarskie, jak również te przeprowadzone przez RKL i znane organom obu instancji, w związku z dokumentami przedkładanymi przez Skarżącego. CKL, odnosząc się do dokumentacji lekarskiej przedłożonej przez Skarżącego, wyjaśniła prawidłowo, stosownie do art. 39 ust. 5 pkt 1 i art. 33 ust. 1 u.k.l., że ocena kwalifikacji schorzenia może być dokonana wyłącznie przez lekarzy orzeczników komisji, nie zaś przez lekarzy specjalistów spoza grona lekarzy określonej komisji. Lekarz konsultujący poza procesem orzeczniczym nie ma obowiązku przestrzegania procedury orzeczniczej, która została przewidziana w u.k.l. oraz w poszczególnych rozporządzeniach. Stanowisko CKL w tym zakresie znajduje potwierdzenie w obowiązujących przepisach prawa, w tym w powołanym w skardze, jako naruszony przepisie art. 33 ust. 1 u.k.l., jak również w art. 32 ust. 1 u.k.l. Sąd stwierdza również, że ustawodawca w art. 4 u.k.l. postanowił, że w zakresie nieuregulowanym w u.k.l. stosuje się przepisy k.p.a. Natomiast w art. 39 ust. 1 u.k.l. orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 u.k.l. Zgodnie z art. 39 ust. 5 pkt 1 u.k.l. orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo. Skoro więc w art. 32 u.k.l wskazano, że to RKL przeprowadza badanie lekarskie zarówno kandydatów do służby, jak i funkcjonariuszy, w tym Policji, oraz sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby, zaś z art. 33 u.k.l. wynika, że RKL dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia, to prawidłowe było wyjaśnienie Skarżącemu, na podstawie dodatkowych badań przeprowadzonych przez CKL, że niemożliwe jest wzięcie pod rozwagę badań lekarskich przedłożonych przez Skarżącego. Niezasadne były więc zarzuty naruszenia ww. przepisu art. 33 i art. 39 ust. 5 pkt 1 u.k.l. w związku z powołanymi w skardze przepisami k.p.a. i w związku z art. 4 u.k.l. Zdaniem Sądu również uzasadnienie faktyczne zaskarżonego orzeczenia CKL było zgodne z obowiązującymi przepisami, zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśniało podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. CKL szczegółowo i prawidłowo uzasadniła swoje stanowisko, w sposób, który umożliwiał Skarżącemu zapoznanie się z motywami, którymi kierowała się CKL, odnosząc się do stanu zdrowia Skarżącego, jak również do zdolności Skarżącego do służby w Policji oraz do poszczególnych kategorii w związku ze stwierdzonymi u Skarżącego schorzeniami: podstawowym i współistniejącymi. Treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia obrazuje szczegółowy tok rozumowania CKL, które doprowadziło do wydania zaskarżonego orzeczenia. Z zaskarżonego orzeczenia wynikają przesłanki faktyczne, jakimi kierowała się CKL, podejmując ww. rozstrzygnięcie, jak również przepisy rozporządzenia, które zdaniem CKL wskazywały na poszczególne kategorie zdolności do służby w Policji: A, B i C w związku z występującymi i rozpoznanymi u Skarżącego poszczególnymi schorzeniami (podstawowym i współistniejącymi), które wpływały na zdolność/niezdolność Skarżącego do służby. Na tej podstawie Skarżący sformułował zarzuty skargi, nie zgadzając się co do zasady ze stwierdzonym przez CKL stanowiskiem, że Skarżący jest niezdolny do służby. Do wyłącznej kompetencji komisji lekarskiej należy uznanie (zakwalifikowanie) Skarżącego do określonej kategorii zdolności do służby. Tym samym, jakkolwiek Skarżący przedstawia własne dokumenty w sprawie, to jedynie CKL jest władna do podjęcia rozstrzygnięcia w zakresie określonej kategorii zdolności do służby, a nie lekarz specjalista, który dokonał badań poza RKL i CKL. Ocena kwalifikacji schorzenia może być dokonana wyłącznie przez lekarzy orzeczników komisji, nie zaś przez lekarzy specjalistów spoza grona lekarzy określonej komisji. W tym kontekście powoływane przez Skarżącego dokumenty nie mogły mieć decydującego znaczenia w sprawie, choć były analizowane i brane pod uwagę przez CKL przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia. Nawet, gdyby założyć - co jest nieuprawnione w świetle akt sprawy - że CKL nie odniosła się do ww. dowodów, pomijając istotne okoliczności faktyczne, jak również nie wskazała przyczyn, z powodu których odmówiła wiarygodności dowodom wskazanym przez Skarżącego i mocy dowodowej, nie mogło by mieć to istotnego znaczenia w sprawie. Ocena kwalifikacji schorzenia, które występują u Skarżącego może być dokonana wyłącznie przez lekarzy orzeczników komisji (art. 1 pkt 1 ppkt 2 u.k.l.), co w sprawie miało miejsce, a Sąd nie dokonuje oceny własnej stanu zdrowia Skarżącego. Sąd administracyjny, o czym mowa wyżej, nie został bowiem powołany do rozważania kwestii medycznych. Sąd nie jest zatem uprawniony do kwestionowania rozpoznania dokonanego przez komisję lekarską oraz do kwestionowania stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby. Sąd kontroluje bowiem przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w tym u.k.l. i k.p.a., które wbrew twierdzeniom skargi, nie zostały w sprawie naruszone. Tym samym należało uznać, że choć CKL nie zdołało przekonać Skarżącego co do prawidłowości zapadłego rozsztrzygnięcia, zaskarżone orzeczenie wypełnia przesłanki wynikające z art. 39 ust. 5 pkt 1 u.k.l. i z art. 11 k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. Zgodnie z art. 11 k.p.a. organy administracji publicznej powinny wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Skarżący poznał bowiem argumenty, które zdaniem CKL przemawiały za wydaniem zaskarżonego orzeczenia. Nie sposób zatem uznać, że doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów k.p.a., a w szczególności art. 77 § 1, art. 76 § 1, art. 84 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. Wbrew stanowisku Skarżącego powołano się na konkretne przepisy u.k.l. oraz rozporządzeń, które wskazywały na rozpoznanie schorzenia podstawowego i schorzeń współistniejących, na co wskazują strony 2-9 zaskarżonego orzeczenia. CKL odniosła się również do wszelkich podniesionych w odwołaniu zarzutów Skarżącego, w tym do przedłożonej przez Skarżącego dokumentacji i do podnoszonych argumentów, wyjaśniając przesłanki takiego, a nie innego rozpoznania, powołując się na badania właściwych w świetle u.k.l. organów: RKL i CKL, które poprzedzały wydanie zaskarżonego orzeczenia. Organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do klasyfikacji poszczególnych schorzeń stwierdzonych u Skarżącego i wyjaśnił dlaczego każde z nich zakwalifikował do odpowiedniej kategorii zdolności do służby: A, B, C. Nie sposób więc uznać, że CKL pominęła załączone przez Skarżącego dokumenty, które znajdowały się w aktach administracyjnych, a więc były znane CKL i Skarżącemu. Jakkolwiek dokumenty te nie stanowiły podstawy zaskarżonego orzeczenia, wyjaśniono, że wynikało to ze specyfiki postępowania przewidzianego na gruncie u.k.l. CKL wydając zaskarżone orzeczenie miała także na względzie szczegółowe objaśnienia zawarte w ww. rozporządzeniu, wskazując z jakiego powodu zakwalifikowała Skarżącego do kategorii C. Nie można więc zgodzić się ze Skarżącym, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jest niedostateczne i niepełne, czy też pomija jakiekolwiek dokumenty medyczne. CKL w sposób adekwatny wyjaśniła, na jakiej podstawie dokonała kwalifikacji schorzeń Skarżącego wraz z kategoriami zdolności do służby. Tym samym należało uznać, że CKL wydając zaskarżone orzeczenie wypełniła przesłanki wynikające zarówno z art. 7, art. 77 § 1, jak i art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż wzięła pod uwagę całość zgromadzonej dokumentacji medycznej, a postępowanie zakończone zaskarżonym orzeczeniem zostało przeprowadzone zgodnie z powołanymi w podstawie prawnej ww. orzeczenia przepisami. Prawidłowo ustalono stan faktyczny, a wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia są spójne i logiczne. W postępowaniu odwoławczym przeanalizowano materiał dowodowy zgromadzony przed RKL, jak również ten, który przedłożył sam Skarżący w toku postępowania odwoławczego. CKL dokonała prawidłowej kwalifikacji rozpoznanych schorzeń: podstawowego oraz współistniejących, powołując się na prawidłowe przepisy prawa, w tym przede wszystkim na właściwe przepisy ww. rozporządzenia. 4. Sąd, reasumując stwierdza, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. CKL, wydając zaskarżone orzeczenie działała zgodnie z prawem, powołując właściwe przepisy i wyjaśniając przesłanki, którymi kierowała się wydając zaskarżone orzeczenie. Sąd, mając na uwadze powołane okoliczności, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.