II SA/Wa 2094/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia – oddala skargę – W dniu [...] stycznia 2014 r. M.B. złożył prośbę do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w P. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego okres pełnienia służby od dnia [...] sierpnia 1999 r. do dnia [...] czerwca 2002 r. w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury w myśl przepisów art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.); zwanej dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w P. postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267); zwanej dalej k.p.a., odmówił M.B. wydania zaświadczenia stwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających nabycie uprawnień do podwyższenia emerytury. Po rozpoznaniu zażalenia, Komendant Główny Straży Granicznej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.), uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia zobowiązując organ pierwszej instancji, by odniósł się do obowiązującego w tym czasie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszom Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, w którym zostały określone szczegółowe wymagania jakie musi spełnić funkcjonariusz, aby można było uznać, że pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury (Dz. U. z 1995 r. Nr 21, poz. 114 ze zm.). Biorąc powyższe pod uwagę, Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w P. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 219 k.p.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r., odmówił M.B. wydania zaświadczenia żądanej treści, stwierdzając, że warunkiem uznania, iż funkcjonariusz uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie bezpośredniego zagrożenia zdrowia lub życia, a w teczce akt osobowych strony oraz w Archiwum Straży Granicznej w S. brak jest dokumentów potwierdzających pełnienie przez niego służby w takich warunkach. W wyniku złożonego zażalenia Komendant Główny Straży Granicznej wydał w dniu [...] sierpnia 2014 r. postanowienie nr [...], którym uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując na konieczność uwzględnienia przy rozstrzyganiu sprawy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w P. postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...], na podstawie art. 219 k.p.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2014 r., ponownie odmówił M.B. wydania zaświadczenia żądanej treści, zwracając uwagę na brak ewidencji, rejestrów bądź innych danych potwierdzających pełnienie przez funkcjonariusza służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. W zażaleniu na powyższe postanowienie M.B. stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest krzywdzące i nie odzwierciedla faktycznego stanu służby oraz prowadzonych wówczas działań, a także częstego stanu stresowego związanego z realizacją zadań, których wynik niejednokrotnie był nie do przewidzenia. Komendant Główny Straży Granicznej postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...], po rozpoznaniu zażalenia, na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13 orzekł, że przepis § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.), w zakresie jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia i zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organ stwierdził, że w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego rozstrzygniecie mogło zostać wydane jedynie na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) oraz niezakwestionowanym przepisie § 4 pkt 2 tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 powołanej wyżej ustawy emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego zwrot "szczególnie zagrażających życiu" należy rozumieć jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Zdaniem organu, wykonywanie zatem codziennych czynności wynikających z zajmowanego stanowiska oraz zakresu obowiązków nie będzie mogło zostać uznane za uprawnienie do podwyższenia emerytury o 0,5 %, bowiem przyszły funkcjonariusz, godząc się na podjęcie służby formacji uzbrojonej, powinien liczyć się z ryzykiem zagrożenia życia i zdrowia wynikającym z toku służby i jej specyficznego charakteru. Komendant Główny Straży Granicznej uznał, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające, dokonując sprawdzeń zarówno w teczce akt osobowych zwolnionego funkcjonariusza, jak również we wszelkich materiałach będących w dyspozycji Archiwum Straży Granicznej w S. oraz w Archiwum Zakładowym [...] Oddziału Straży Granicznej w P. Organ stwierdził, że z powyższych dokumentów nie wynika, że M.B. we wnioskowanym okresie wykonywał czynności, w których istniało szczególne zagrożenie życia i zdrowia. Zakresy obowiązków, czy też rozkazy personalne wskazują, że do zakresu zadań funkcjonariusza, zajmującego w okresie od dnia [...] sierpnia 1999 r. do dnia [...] czerwca 2002 r. stanowisko [...], nie należało wykonywanie czynności niosących potencjalne zagrożenie życia i zdrowia. Podobne wnioski wywiódł także z przekazanych z Archiwum Straży Granicznej w S. Rozkazów Dziennych Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, które zaprzeczają możliwości wykonywania przez funkcjonariusza czynności określonych w § 4 pkt 2 powołanego rozporządzenia (ochrona osób lub mienia). W ten sposób zweryfikowano wszelkie dostępne źródła, w których mogłyby znajdować się informacje stanowiące podstawę do wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Skoro zatem zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane dane to z uwagi na ich brak jego wydanie było niemożliwe, w oparciu o kryterium zawarte w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), jak również § 4 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której M.B. zakwestionował zaskarżone rozstrzygnięcie, uznając je za krzywdzące z uwagi na fakt, że pomimo wykonywania podobnych zadań w [...] Oddziału Straży Granicznej w P. innym funkcjonariuszom wydano zaświadczenie o żądanej treści. Skarżący wskazał, że jego wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego okres pełnienia służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury złożył do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w P. w dniu [...] stycznia 2014 r., a zatem w chwili obowiązywania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszom (...) oraz ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), i na tej podstawie powinno opierać się całe postępowanie objęte sporem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2014 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w P. z dnia [...] września 2014 r. o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego okres pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że zaświadczenie, w przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, nie rozstrzyga indywidualnej sprawy administracyjnej. Jego istotą jest jedynie urzędowe poświadczenie istniejącego stanu prawnego lub faktycznego. Zaświadczenie, potwierdzające wykonywanie przez funkcjonariusza Straży Granicznej służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu przewidziane jest w postępowaniu mającym na celu ustalenie emerytury funkcjonariuszowi Straży Granicznej. W art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), ustawodawca przewidział podwyższenie emerytury funkcjonariusza o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Konieczność udokumentowania uprawnień do podwyższenia emerytury na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy w formie zaświadczenia, stanowiącego środek dowodowy w postępowaniu przed organami emerytalnymi, przewidziana z kolei została w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin. Zgodnie z powyższym przepisem środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach działu VII (art. 217 i nast.) k.p.a. Regulacje te znajdują zastosowanie również w postępowaniu o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez funkcjonariusza Straży Granicznej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Zaznaczyć należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Przepis art. 218 § 2 k.p.a. daje wprawdzie możliwość przeprowadzenia przez organ - przed wydaniem zaświadczenia - postępowania wyjaśniającego, niemniej jednak tylko w koniecznym zakresie. Ogranicza się ono do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy posiadane przez organ informacje odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają zaistnienie określonego stanu faktycznego lub też stanu prawnego. Zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy, a nie woli organu. Do postępowania tego nie znajdują zatem zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, a w szczególności przepisy regulujące postępowanie dowodowe związane z dokonywaniem przez organ ustaleń faktycznych. Postępowanie wyjaśniające, zmierzające do wydania zaświadczenia, prowadzone jest jedynie w zakresie pozwalającym na urzędowe stwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, a zatem nie obejmuje ich ustalenia. Z tego względu organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów. W odniesieniu do zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu zauważyć należy, że przepis § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r., stanowiący regulację szczególną, w sposób wyraźny wskazuje, że powinno być wydane na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach. Przepis ten zatem w sposób jednoznaczny wyłączył szerszy zakres postępowania wyjaśniającego. Uproszczony charakter postępowania o wydanie zaświadczenia uniemożliwia stosowanie uregulowania art. 75 § 1 k.p.a., w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności zaś dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zaznaczyć jedynie można, iż zgodnie z § 20 ust. 1 rozporządzenia, postępowanie dowodowe w tym zakresie, z uwzględnieniem tych środków dowodowych, prowadzone jest przed właściwym organem emerytalnym. Przyznając funkcjonariuszom, w przepisie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), uprawnienie do podwyższenia emerytury, ustawodawca zawarł w art. 15 ust. 6 ww. ustawy delegację do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3. Na podstawie tej delegacji zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej. Powyższe rozporządzenie weszło w życie w dniu 1 czerwca 2005 r. (§ 7) i ma zastosowanie do okresu służby funkcjonariuszy po jego wejściu w życie. W rozpoznawanej sprawie M.B. wystąpił o zaliczenie do wysługi emerytalnej okresu pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu od dnia [...] sierpnia 1999 r. do dnia [...] czerwca 2002 r. W tym czasie warunki podwyższania emerytury zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej. Należy podkreślić, że § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., zgodnie z którym emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, jest tożsamy względem § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r., w myśl którego emeryturę policyjną podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony obywateli, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. W tym miejscu należy wskazać na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13, który orzekł, że § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w zakresie w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia i zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Powołany wyrok, a zwłaszcza argumentacja w nim zawarta znajduje odniesienie także do regulacji ujętych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 lutego 1995 r. z uwagi na ujętą w tych przepisach przesłankę bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. Trybunał Konstytucyjny uznał, że wprowadzenie w rozporządzeniu z 2005 r. kryterium "bezpośredniości" doprowadziło do zawężenia ustawowego wymogu podwyższania emerytury. Biorąc powyższe pod uwagę należało jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zastosować przepis art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że zgromadzony w teczce akt osobowych, jak również w Archiwum Straży Granicznej w S. i Archiwum Zakładowego [...] Oddziału Straży Granicznej w P., materiał dowodowy nie pozwala przyjąć, że skarżący pełnił służbę w latach 1999-2002 w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. W tym okresie M.B. zajmował stanowisko służbowe [...] Oddziału Straży Granicznej w P. Ze znajdujących się w aktach personalnych dokumentów, w tym szczegółowych zakresów obowiązków i uprawnień z dnia [...] października 1999 r. oraz z dnia [...] marca 2000 r., oraz opinii służbowej za okres od dnia [...] sierpnia 1999 r. do dnia [...] marca 2001 r. nie ma żadnej wzmianki, która by mogła wskazywać na wykonywanie przez skarżącego obowiązków służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Należy również zaznaczyć, że w trakcie całego postępowania w sprawie wydania zaświadczenia M.B. nie przedstawił żadnych innych dokumentów potwierdzających wykonywanie obowiązków służbowych we wskazanych powyżej warunkach. Należy podkreślić, że sam fakt realizowania zadań na stanowisku [...] nie stanowi sam w sobie przesłanki uzasadniającej zakwalifikowanie ich jako służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Nie było możliwe wydanie żądanego zaświadczenia jedynie w oparciu o pismo Dowódcy [...] mjr Straży Granicznej G.W. nazwane "zaświadczeniem", w którym stwierdził, że M.B. od dnia [...] sierpnia 1999 r. do dnia [...] czerwca 2002 r. wykonywał co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności określone w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszom w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszom Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, ponieważ nie stanowi ono dokumentu źródłowego, a jedynie dowód pośredni i mało konkretny, który nie znajduje potwierdzenia ani w aktach personalnych skarżącego ani też w posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach czy innych danych. Skoro brak jest udokumentowanych zdarzeń potwierdzających wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), to jedyną możliwą formą załatwienia wniosku M.B. z dnia [...] stycznia 2014 r. było wydanie, na podstawie art. 219 k.p.a., postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, a przez organ odwoławczy utrzymanie w mocy tego rozstrzygnięcia. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego dotyczącego wydania zaświadczenia o żądanej treści innym funkcjonariuszom pomimo wykonywania, w jego ocenie, podobnych zadań w [...] Oddziału Straży Granicznej w P. należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wydanie zaświadczenia jest bowiem czynnością zindywidualizowaną, dokonywaną w oparciu o dane zawarte w aktach osobowych oraz na podstawie dokumentacji odnoszącej się do konkretnego funkcjonariusza. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.