II SA/Wa 2096/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.) Janusz Walawski Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Sygn, akt II SA/Wa 2096/12 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania A. G., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., orzekającą o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2012 r. z powodu odmowy przyjęcia bez uzasadnionej przyczyny propozycji odpowiedniej pracy. Podstawę prawną wydania decyzji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. praz art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. nr 69, poz. 415, ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: A. G. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna od dnia [...] stycznia 2012 r. bez przyznania prawa do zasiłku. W dniu [...] lipca 2012 r. A. G. otrzymał z Urzędu Pracy skierowanie do pracy w spółce "[...]" na stanowisku [...]. W tym samym dniu zainteresowany stawił się u pracodawcy, jednakże, jak wynika z adnotacji pracodawcy na skierowaniu, strona odmówiła przyjęcia zaproponowanej mu przez Urząd oferty pracy. W związku z powyższym organ I instancji orzekł o utracie przez A. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2012 r. Na skutek odwołania zainteresowanego, sprawę rozpatrzył Wojewoda [...], który przeanalizował przepisy art. 33 ust. 4 pkt 3 oraz art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, podzielając zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ wskazał, że w obecnej niekorzystnej sytuacji na rynku pracy i w związku z problemami z jej znalezieniem, osoba bezrobotna w przypadku, gdy zostaje jej przedstawiona propozycja "odpowiedniej pracy" powinna ją przyjąć. Odnosząc się do argumentu odwołania, dotyczącego wysokości wynagrodzenia ([...] zł.), Wojewoda [...] wskazał, że spółka "[...]" w dokumencie "Zgłoszenie oferty pracy" wysokość wynagrodzenia określiła w kwocie [...] zł brutto w wymiarze pełnego etatu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, odpowiednia praca oznacza m. in. zatrudnienie, za której wykonanie osiąga się miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Minimalne wynagrodzenie za pracę w 2012 r. wynosi 1500 zł brutto, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z 13 września 2011 roku w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2012 roku (Dz. U. nr 192, poz. 1141). Podkreślenia wymaga fakt, iż w przypadku złożenia propozycji pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, wskazana propozycja nadal spełniała kryteria odpowiedniej pracy, za wykonanie której osiąga się miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Dlatego, w ocenie organu II instancji, wynagrodzenie za pracę spełniało wymogi zawarte w definicji "odpowiedniej pracy", zaś A. G. był zobowiązany do przyjęcia tej pracy. A. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi naruszenie pojęcia "odpowiedniej pracy", zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wskazał, iż w rozporządzeniu Rady Ministrów o minimalnym wynagrodzeniu nie ma mowy o ułamkowych przeliczeniach, zaś ustawa o promocji zatrudnienia w żadnym punkcie nie dopuszcza zatajania rzeczywistej oferty płacy. W decyzji nie uwzględniono także faktu, że jako strona był zainteresowany pracą w pełnym wymiarze, z wynagrodzeniem zaproponowanym w zgłoszeniu oferty pracy. Propozycja zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy musi być uzgadniana przez strony. Skarżący nie jestem niewolnikiem, jest obywatelem i przysługuje mu prawo do pracy godnej i godnie wynagradzanej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia, zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga jest zasadna. Sprawa od samego początku została wadliwie rozpatrzona. Oba organy naruszyły podstawowe zasady, zawarte w art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. Nadto w niniejszej sprawie dokonano wadliwego ustalenia stanu faktycznego, co miało niewątpliwie decydujący wpływ na treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.) i w rezultacie na wynik sprawy. W decyzji Prezydenta [...] brak jakichkolwiek ustaleń stanu faktycznego sprawy. Stan ten powinien spowodować uchylenie tej decyzji przez organ II instancji. Ustalenia stanu faktycznego, zawarte w decyzji Wojewody [...], pozostają w sprzeczności ze zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym, zawartym w aktach postępowania. W ofercie pracy (karta 14 a akt administracyjnych) spółka "[...]" proponowała pracę na stanowisku [...], na pełny etat, za wynagrodzeniem [...] zł miesięcznie. Natomiast w dokumencie "skierowanie do pracy" (k. 14 akt administracyjnych) pracodawca wypełnił rubrykę nr 19 – podając, że kandydat nie zostanie zatrudniony z powodu małych zarobków. Podkreślenia wymaga tu fakt braku wypełnienia przez pracodawcę rubryki nr 20 – dotyczącej odmowy przez kandydata przyjęcia zatrudnienia. Powyższe "skierowanie do pracy" zostało dostarczone do organu I instancji przez skarżącego w tym samym dniu ([...] lipca 2012 r.), w którym miało miejsce powiadomienie skarżącego o propozycji pracy przez Urząd Pracy oraz rozmowa z pracodawcą, o czym świadczy prezentata na tym dokumencie. W odwołaniu od decyzji Prezydenta [...] skarżący podniósł, iż pracodawca zaproponował mu wynagrodzenie o 50 % niższe, niż w ofercie pracy. Podkreślenia wymaga tu fakt, iż skarżący nie wskazał, iż zaproponowano mu prace na połowę etatu. Zatem bezpodstawne, nieposiadające jakiegokolwiek udokumentowania oraz sprzeczne z powyżej przedstawionym materiałem dowodowym jest twierdzenie organu I instancji, iż skarżący bezpodstawnie odmówił przyjęcia pracy bez usprawiedliwionego powodu, jak również twierdzenie organu II instancji, iż skarżącemu zaproponowano umowę o pracę w niepełnym wymiarze etatu i ponieważ wynagrodzenie dla zatrudnienia na pełny etat jest zgodne z najniższym wynagrodzeniem, taka propozycja pracy powinna zostać bezwarunkowo przyjęta przez skarżącego, a nawet był on wprost zobowiązany do jej przyjęcia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest nie do przyjęcia, albowiem pozostaje w sprzeczności z dokumentami zgromadzonymi w sprawie oraz narusza dyspozycję art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w kontekście Rozporządzeniem Rady Ministrów z 13 września 2011 roku w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2012 roku, co trafnie zarzuca skarga. Po pierwsze: z treści oferty nie sposób wnioskować o propozycji zatrudnienia na jakakolwiek część etatu, skoro pracodawca, co wprost wynika z oferty, poszukuje pracowników na pełny etat, płaci za tę pracę minimalne wynagrodzenie, zatem organ stwierdził w uzasadnieniu fakt, który nie zaistniał. Po drugie: oferta jest wiążąca w zakresie jej esentaialia negotii przyszłych warunków zatrudnienia. Organy obu instancji powinny mieć świadomość tej zasady. Zestawiając treść adnotacji uczynionej przez pracodawcę w rubryce nr 19 (a nie w rubryce 20) dokumentu "skierowanie do pracy" oraz fakt wskazany w odwołaniu, iż skarżącemu pracodawca zaproponował wynagrodzenie o 50 % niższe niż w ofercie pracy, można co najwyżej mieć wątpliwości, czy pracodawca w pełni podtrzymał złożoną wcześniej ofertę zatrudnienia. W tym materiale sprawy można także przypuszczać, iż pracodawca w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej obniżył wynagrodzenie w porównaniu z treścią oferty. Zatem, bacząc na treść zebranego materiału dowodowego, nie można uznać za zasadne twierdzenia obu organów, iż skarżący odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy bez uzasadnionej przyczyny. Materiał dowodowy sprawy nie wskazuje ani na bezpodstawność odmowy przyjęcia oferty, ani na to, że ostatecznie przedstawione przez pracodawcę warunki pracy można uznać za pracę odpowiednią. Mając powyższe na uwadze, należy podzielić w całości twierdzenia skargi. Dotknięte takimi wadami decyzje obu organów ostać się nie mogą, dlatego też musiały zostać uchylone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.