II SA/Wa 2096/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania statusu weterana oddala skargę Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2015r. nr [...] o odmowie przyznania R. K. statusu weterana. W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Obrony Narodowej przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r. R. K. wystąpił o przyznanie statusu weterana w związku z udziałem w interwencji wojsk Układu Warszawskiego w [...]. Po rozpoznaniu wniosku, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 2 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 2 i 3, art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a i b oraz pkt 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. Nr 205, poz. 1203) oraz art. 104 § 1 k.p.a., odmówił przyznania wnioskodawcy statusu weterana. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż brak jest dokumentów potwierdzających udział R. K. w działaniach ppza granicami państwa z podaniem dat granicznych tego udziału. Nadto organ wskazał, iż podnoszony przez zainteresowanego udział w "walkach obronnych Paktu Układu Warszawskiego w [...]" nie spełnia wymogów określonych w art. 4 pkt 2 i 3 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa oraz w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (Dz. U. z 2014 r" poz. 1510). W dniu [...] października 2015 r. R. K. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku zainteresowany załączył oryginał listu Kancelarii Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. Minister Obrony Narodowej nie znalazł podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku. Motywując powołaną na wstępie decyzję wskazał, iż ze zgromadzonego w prawie materiału dowodowego wynika, iż zainteresowany nie złożył zaświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 lit. a i b ustawy o weteranach działań poza granicami państwa. Zgodnie z art. 7 ust. 3 ww. ustawy zainteresowany złożył inny dokument zawierający informację o udziale w "walkach obronnych Paktu Układu Warszawskiego w [...]", natomiast zaświadczenie to nie zawiera dat określających faktyczny pobyt zainteresowanego w [...]. Organ zauważył, iż z pisma Dyrektora Archiwum Wojskowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] wynika, że w dokumentacji znajdującej się w zasobach archiwum nie ma zapisów potwierdzających pobyt R. K. w [...] w 1968 r. Archiwum nie dysponuje także liczbą żołnierzy, którzy zgodnie z rozkazem nr [...] z dnia [...] lipca 1968 r. wyjechali na zajęcia taktyczne z [...] Pułkiem [...], co jednocześnie uniemożliwia określenie - niezbędnych w sprawie przyznania statusu weterana - dat granicznych udziału wnioskodawcy w działaniach poza granicami państwa. Ponadto, w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor Archiwum Wojskowego w [...] jednoznacznie stwierdził, iż w aktach archiwalnych R. K. znajduje się jedynie kopia zaświadczenia nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. bez adnotacji o jego pobycie w [...], przy czym na podstawie znajdujących się w archiwum akt "nie jest możliwe, aby pracownik Archiwum umieścił adnotację na zaświadczeniu o pobycie zainteresowanego w [...], ponieważ nie znajduje to potwierdzenia w dokumentacji archiwalnej". W przedmiotowej sprawie pismem z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych MON - na podstawie art. 304 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.), złożył do Prokuratora Rejonowego w [...] zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), tj. podrobienia lub przerobienia dokumentu i używanie go jako autentycznego przez R. K.. W świetle powyższego, zdaniem Ministra, R. K. nie spełnia przesłanek zawartych w art. 7 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa warunkujących przyznanie statusu weterana, gdyż nie złożył wymaganych ww. przepisami dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku o przyznanie tego statusu.  Niezależnie od powyższego, badając charakter prawny interwencji wojsk Układu Warszawskiego w [...] w świetle przepisów art. 4 pkt 3 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa oraz art. 2 pkt 1 ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, organ ustalił, iż w 2003 r. w Instytucie Pamięci Narodowej w [...] odbyła się [...] konferencja naukowa pt. "Wokół [...]. [...] i [...] w 1968 r.". Materiały z przedmiotowej konferencji stanowią podstawę przywołanych źródeł historycznych, z których wynika, że do interwencji Wojsk Układu Warszawskiego w [...] w 1968 r. doszło z pobudek politycznych zbytniej demokratyzacji państwa [...] i "wolności" obywateli niedopuszczalnej wśród państw "bloku wschodniego", a "prace koncepcyjne nad przygotowaniem do interwencji rozpoczęto w Sztabie Generalnym Armii Radzieckiej", który już w kwietniu 1968 r. przesłał do Państw Członków Układu Warszawskiego dyrektywy nakazujące opracowanie planów udziału poszczególnych państw w planowanej interwencji. Dyrektywy takiej nie otrzymała [...]. Jednocześnie "trwały prace nad politycznymi próbami rozwiązania problemu [...]". "Ostateczną decyzję o wkroczeniu podjęto dopiero po alarmujących raportach (...), że armie inwazyjne nie mogą dłużej wyczekiwać bez narażenia się na rozpoznanie i utratę czynnika zaskoczenia strategicznego. Wydarzenia zdeterminowało więc dążenie wojskowych do rozwiązania siłowego". Jednostki Wojska Polskiego rozpoczęły działania interwencyjne w dniu [...] sierpnia 1968 r. około północy. Ostatni transport wycofujących się żołnierzy Wojska Polskiego opuścił [...] w dniu [...] listopada 1968 r. Następnie Minister wskazał, iż zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa, misją pokojową lub stabilizacyjną są działania określone w art. 2 pkt 1 ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa oraz inne działania o tym charakterze podejmowane przez organizacje międzynarodowe, w których uczestniczyli obywatele polscy skierowani przez podmioty wymienione w art. 4 pkt 1 lit. a - f ustawy o weteranach działań poza granicami państwa, w szczególności działania mające na celu utrzymanie lub przywrócenie pokoju, bądź akcje zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa - użycie Sił Zbrojnych RP poza granicami państwa oznacza obecność jednostek wojskowych poza granicami państwa w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia państwa albo państw sojuszniczych, misji pokojowej lub akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom. Biorąc pod uwagę przepisy obu powołanych ustaw określające warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby obecność jednostek wojskowych w działaniach poza granicami państwa została uznana za misję pokojową lub stabilizacyjną, a także wyżej wymienione źródła historyczne, Minister stwierdził, iż interwencji Wojsk Układu Warszawskiego w [...] nie można nazwać "misją stabilizacyjną lub pokojową". W demokratyzującej się [...] panował pokój, a interwencja wojsk Układu Warszawskiego wywołała bierny opór społeczeństwa - demonstracje, szerokie kolportowanie ulotek, działalność podziemnych stacji radiowych. W podsumowaniu do przedstawionego wyżej źródła historycznego widnieje jednoznaczna opinia historyków, że "Wojsko Polskie w [...] pełniło funkcję okupacyjną, stacjonowało wbrew woli władz i społeczeństwa, a interwencja poważnie zaciążyła na stosunkach pomiędzy [...] i [...]". Odnośnie li stu Kancelarii Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. organ zauważył, iż Dyrektor Sekretariatu Prezydenta [...] odniósł się w jego treści do "okupacji" [...] w 1968 r. W świetle powyższego Minister stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie zainteresowanemu statusu weterana, gdyż nie złożył on niezbędnych w sprawie dokumentów, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 lit. a i b ustawy o weteranach działań poza granicami państwa, a nadto udział wojsk polskich w działaniach w Układu Warszawskiego w [...] w 1968 r. nie spełnia wymogów określonych w art. 4 pkt 2 i 3 ww. ustawy oraz w art. 2 pkt 1 ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2015 r. R. K. zarzucił organowi naruszenie przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nieprzestrzeganie wyroków sądów. Do skargi załączył kserokopię książeczki wojskowej sera [...] nr [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia [...] stycznia 2016 r. R. K. podtrzymał zarzuty skargi. Podniósł, iż służył w wojsku w służbie czynnej przez okres dwóch lat. Do [...] wyjechał na rozkaz z dnia [...] lipca 1968 r. nr [...]. Skarżący zaznaczył, że odnalazł dwóch kolegów, z którymi przebywał w [...]. Ich oświadczenia co do udziału skarżącego w interwencji wojsk Układu Warszawskiego w [...] znajdują się w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie odmowy R. K. statusu weterana. Podstawę materialnoprawną powyższej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. Nr 205, poz. 1203), określającej m.in. status weterana działań poza granicami państwa i weterana poszkodowanego w działaniach poza granicami państwa oraz tryb i właściwość organów w sprawach przyznania ww. statusu (art. 1 pkt 1 i 3 ustawy). Zgodnie z art. 2 ww. ustawy, weteranem działań poza granicami państwa, zwanym dalej "weteranem", może być osoba, która brała udział, na podstawie skierowania, w działaniach poza granicami państwa w ramach: (1) misji pokojowej lub stabilizacyjnej, kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu lub zapewniania bezpieczeństwa państwa, nieprzerwanie przez okres, na jaki została skierowana, jednak nie krócej niż przez okres 60 dni; (2) grupy ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej, łącznie przez okres nie krótszy niż 60 dni. Stosownie do art. 4 pkt 2 i 3 ustawy, przez działania poza granicami państwa należy rozumieć działania podejmowane poza granicami państwa w ramach misji pokojowej lub stabilizacyjnej, kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu, zapewniania bezpieczeństwa państwa oraz grupy ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej. Natomiast misja pokojowa lub stabilizacyjna obejmuje działania określone w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (Dz. U. z 2014 r., poz. 1510) oraz inne działania o tym charakterze podejmowane przez organizacje międzynarodowe, w których uczestniczyli obywatele polscy skierowani przez podmioty, o których mowa w art. 4 pkt 1 lit. a - f (tj. Ministra Obrony Narodowej albo właściwy organ wojskowy, organizację międzynarodową za zgodą Ministra obrony Narodowej, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głównego Straży Granicznej, Szefa Biura Ochrony Rządu, Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej), w szczególności działania mające na celu utrzymanie lub przywrócenie pokoju, bądź akcje zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom. Przepis art. 2 pkt 1 ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa stanowi, iż użycie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa oznacza obecność jednostek wojskowych poza granicami państwa w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom. Tak określony zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o weteranach działań poza granicami państwa pozwala przyjąć, iż jej postanowienia znajdują zastosowanie wobec żołnierzy i pracowników Wojska Polskiego, którzy brali udział w zagranicznych misjach wojskowych począwszy od 1953 r., tj. od daty przeprowadzenia pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych misji w Korei, na co zwrócono również uwagę w uzasadnieniu projektu ww. ustawy o weteranach działań poza granicami państwa. W uzasadnieniu tym wskazano m.in., iż aktywna polityka zagraniczna Polski oraz udział polskich żołnierzy i pracowników wojska w licznych operacjach militarnych i pokojowych wymaga regulacji prawnej nadającej tej grupie odrębny status i związane z nim uprawnienia. Zaznaczono, iż w latach 1953 - 2010 w zagranicznych misjach wojskowych wzięło udział ponad 95.000 uczestników, zaś udział Polaków w utrwalaniu międzynarodowego pokoju jest wysoko ceniony przez opinię światową. Podkreślono, iż szczególną opieką powinni być objęci ci weterani, którzy doznali uszczerbku na zdrowiu w wyniku pełnienia służby oraz wykonywania pracy w misjach zagranicznych. Osoby te uczestniczyły w działaniach poza granicami państwa na zaproszenie, bądź prośbę organizacji międzynarodowych lub też konkretnego kraju, skierowaną do Rzeczypospolitej Polskiej. Przyznanie uprawnień dla weteranów poszkodowanych w wyniku działań bojowych, bądź działań skierowanych przeciwko tym weteranom jest ,w pełni uzasadnione. Weterani ci, z narażeniem zdrowia, a bardzo często również życia, wypełniali i wypełniają nadal postawione przed nimi zadania poza granicami państwa, tak aby pomóc w utrzymaniu pokoju na świecie, którego stabilność jest gwarantem pokoju dla Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący, wywodząc swoje uprawnienie do ubiegania się o przyznanie statusu weterana, powołuje się na okoliczność uczestniczenia w interwencji wojsk Układu Warszawskiego w [...] w 1968 r. Minister Obrony Narodowej, mając na względzie cytowane powyżej przepisy prawa oraz źródła historyczne, uznał, iż interwencja Paktu Układu Warszawskiego w [...] nie spełnia przesłanek określonych w art. 4 pkt 3 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa w związku z art, 2 pkt 1 ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa. W szczególności, ze stanowiska Ministra wynika, że przedmiotowa interwencja nie może być uznana za misję o charakterze stabilizacyjnym, oznaczającą w rozumieniu powołanych wyżej przepisów m.in. obecność polskich jednostek wojskowych poza granicami państwa dla wzmocnienia sił sojuszniczych. Analizując kwestię udziału polskich żołnierzy w interwencji Wojsk Układu Warszawskiego w [...] Minister nie uwzględnił jednak wskazanych powyżej celów ustawy o weteranach działań poza granicami państwa, które legły u podstaw jej przyjęcia przez Parlament, a które wyraźnie wskazują na potrzebę jednolitego uregulowania statusu i związanych z tym uprawnień wszystkich polskich żołnierzy i pracowników wojska, którzy brali udział w operacjach militarnych i pokojowych poza granicami państwa począwszy od 1953 r. Minister nie wziął również pod uwagę treści art. 19 Konstytucji, który wskazuje, że Rzeczpospolita Polska specjalną opieką otacza weteranów walk o niepodległość, zwłaszcza inwalidów wojennych. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, nie powinno budzić wątpliwości, że ww. przepis ustawy zasadniczej dotyczy wszystkich żołnierzy Wojska Polskiego, którzy w okresie pełnienia służby w kraju jak i za granicą ponieśli ofiary, stając się niejednokrotnie inwalidami wojennymi, i zapewnia z tego tytułu specjalną opiekę państwa. Nie powinno też budzić wątpliwości, że intencją ustawodawcy było stosowanie przepisów ustawy o weteranach działań poza granicami państwa wobec żołnierzy i pracowników Wojska Polskiego, "którzy brali udział w zagranicznych misjach wojskowych w latach 1953 - 2010 oraz w latach następnych. Niezależnie jednak od powyższego podkreślić należy, iż dla przyznania statusu, o który wnioskuje skarżący, nie wystarczy uznanie, iż określona operacja jednostek Wojska Polskiego poza granicami państwa mieści się w definicji "działania poza granicami państwa" określonej w art. 4 pkt 2 przedmiotowej ustawy. Niezbędne jest bowiem również spełnienie pozostałych wymogów ustawowych, których - jak zasadnie uznał Minister Obrony Narodowej - skarżący nie spełnił. Nie przedłożył bowiem stosownych dokumentów warunkujących przyznanie statusu weterana. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa podstawą do ubiegania się o przyznanie statusu weterana są: (1) wniosek, o którym mowa w art. 5 ust. 1, (2) zaświadczenie wydane odpowiednio przez: a) dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz ostatnio pełnił lub pełni służbę, b) wojskowego komendanta uzupełnień właściwego ze względu na miejsce zamieszkania żołnierza albo właściwego kierownika archiwum wojskowego, c) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, d) Szefa Agencji Wywiadu, e) Komendanta Głównego Policji, f) Komendanta Głównego Straży Granicznej, g) Szefa Biura Ochrony Rządu, h) Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, (3) zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera: (1) imię (imiona) i nazwisko osoby ubiegającej się o przyznanie statusu weterana; (2) numer PESEL; (3) nazwę i rodzaj działania poza granicami państwa, w którym uczestniczyła osoba ubiegająca się o przyznanie statusu weterana; (4) okres uczestnictwa w działaniach poza granicami państwa; (5) zajmowane stanowisko służbowe lub pełnioną funkcję podczas udziału w działaniach poza granicami państwa (ust. 2). W przypadku braku możliwości wydania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, potwierdzonego pismem właściwego podmiotu, osoba ubiegająca się o przyznanie statusu weterana może ubiegać się o jego przyznanie na podstawie innych dokumentów lub dowodów poświadczających udział w działaniach poza granicami państwa (art. 7 ust. 3 ww. ustawy). Z akt sprawy wynika, że do wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. skarżący złożył uwierzytelniony notarialnie odpis zaświadczenia z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] wydanego przez Kierownika Filii nr [...] Archiwum Wojsk Lądowych w [...]. Z przedmiotowego zaświadczenia wynika, że R. K. w okresie od dnia [...] kwietnia 1967 r. do dnia [...] kwietnia 1969 r. pełnił służbę wojskową. Ponadto w treści zaświadczenia znajduje się dopisek (wykonany inną czcionką), że w ww. okresie zainteresowany "brał udział w walkach obronnych Paktu Układu Warszawskiego w [...] przed agresorem zachodnim". W toku postępowania Minister zwrócił się do Dyrektora Archiwum Wojskowego w [...] o udzielenie informacji i nadesłanie ewentualnych dokumentów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Dyrektor Archiwum wskazał, iż w dokumentacji znajdującej się w z zasobach Archiwum nie ma zapisów potwierdzających pobyt R. K. w [...] w 1968 r. Dokumentem, na który powołuje się skarżący (w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2016 r.), jest wyciąg z rozkazu dziennego Dowódcy [...] Pułku [...] z dnia [...] lipca 1968 r. nr [...], dotyczący wyjazdu [...] Pułku [...] wraz ze sprzętem i dowództwem na zajęcia taktyczne. Przy czym w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. Dyrektor Archiwum Wojskowego w [...] podał, iż Archiwum nie dysponuje listą żołnierzy, którzy zgodnie z ww. rozkazem z dnia [...] lipca 1968 r. nr [...] wyjechali na zajęcia taktyczne. Okoliczności te nie wynikają również z wyciągu z rozkazu dziennego Dowódcy [...] Pułku [...] z dnia [...] listopada 1968 r. nr [...] dotyczącego powrotu Dowódcy [...] Pułku [...] z czasowego pobytu na terenie [...]. Zasadnie zatem organ uznał, iż brak jest możliwości ustalenia dat granicznych udziału skarżącego w działaniach poza granicami państwa, a tym samym potwierdzenia okresu jego uczestnictwa w działaniach poza granicami państwa. Ponadto, do akt sprawy wpłynęło również pismo Archiwum Wojskowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], stanowiące odpowiedź na wezwanie Ministra do udzielenia wyjaśnień. W piśmie tym Dyrektor Archiwum wskazał, że w tutejszym Archiwum znajduje się kopia zaświadczenia wystawionego R. K. w dniu [...] lutego 2002 r. przez Filię nr [...] Archiwum Wojsk Lądowych w [...] - bez adnotacji o jego pobycie w [...] i jest to jedyna kopia. Oryginał zaświadczenia wystawiony przez Archiwum nie zawierał zapisu dotyczącego udziału w interwencji w [...]. Przedmiotowe zaświadczenie zostało sporządzone na podstawie księgi-ewidencyjnej wcielenia żołnierzy służby zasadniczej (sygn. akt [...]), w której nie występuje zapis odnoszący się do pobytu wymienionego w [...]. Dyrektor wskazał również, że do tutejszego Archiwum nie przekazano innych dokumentów [...] Pułku [...], na podstawie których można było umieścić dopisek na zaświadczeniu o pobycie wyżej wymienionego w [...]. Poinformował także, iż nie jest możliwe aby pracownik Archiwum umieścił adnotację na zaświadczeniu o pobycie zainteresowanego w [...], gdyż nie znajduje to potwierdzenia w dokumentacji archiwalnej. W toku postępowania Minister zwrócił się również do Wojskowego Komendanta Uzupełnień w [...] o nadesłanie ewentualnych dokumentów znajdujących się w zasobie WKU dotyczących R. K.. Za pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień w [...] nadesłał do akt sprawy kopię karty ewidencyjnej wymienionego nie zawierającej wpisu o pobycie w [...] oraz kopię odpisu zaświadczenia nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. W świetle powyższego uzasadnione jest stanowisko Ministra, iż skarżący nie przedłożył do akt sprawy dokumentu spełniającego wymogi z art. 7 ust. 1 pkt 2 lit. a i b ustawy o weteranach działań poza granicami państwa. Przedstawione przez skarżącego zaświadczenie z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] wydane przez Kierownika Filii Nr [...] Archiwum Wojsk Lądowych w [...] z dopisaną informacją, że R. K. w okresie służby wojskowej "brał udział w walkach obronnych Paktu Układu Warszawskiego w [...] przed agresorem zachodnim" nie znalazło potwierdzenia w dokumentacji archiwalnej przedstawionej przez Wojskowego Komendanta Uzupełnień w [...] oraz Dyrektora Archiwum Wojskowego w [...]. Z dokumentacji tej nie wynika również, że skarżący został skierowany (wyznaczony, delegowany) do udziału w działaniach poza granicami państwa przez właściwy organ wojskowy - stosownie do art. 4 pkt 1 lit. a ww. ustawy. W aktach sprawy brak jest również innych dokumentów, na podstawie których - stosownie do art. 7 ust. 3 ww. ustawy - skarżący mógłby skutecznie ubiegać się o przyznanie statusu weterana. W szczególności przesłanki takiej nie spełniają złożone do akt sprawy oświadczenia H. B. oraz A. P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. o udziale R. K. w interwencji wojsk Układu Warszawskiego w [...]. W ocenię-Sądu, organ prawidłowo odmówił uznania tychże oświadczeń za wiarygodny dowód w sprawie z tego mianowicie powodu, iż nie znajdują one potwierdzenia w pozostałym, zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym, w tym w opisanej powyżej dokumentacji archiwalnej. Wskazuje na to dodatkowo kopia pisma Dyrektora Archiwum Wojskowego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., załączona przez skarżącego do pisma procesowego z dnia [...] stycznia 2016 r., w którym wskazano, iż w aktach [...] Pułku [...] nie odnaleziono zapisów potwierdzających udział skarżącego w interwencji w [...] w 1968 r. Natomiast rozkazy dzienne Dowódcy [...] Pułku [...] z dnia [...] lipca 1968 r. oraz z dnia [...] listopada 1968 r. nie zawierają listy imiennej uczestników wyjazdu na zajęcia taktyczne. Konkludując Sąd stwierdza, iż wydane w okolicznościach niniejszej sprawy rozstrzygnięcie o odmowie przyznania statusu weterana jest prawidłowe, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący nie przedłożył do akt sprawy dokumentów uprawniających go do uzyskania wnioskowanego statutu weterana. Dotyczy to również kserokopii książeczki wojskowej załączonej do skargi, która nie zawiera treści potwierdzających stanowisko skarżącego. Przeprowadzona przez organ kwerenda archiwalna również nie potwierdziła okoliczności podnoszonych przez skarżącego. Organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Swe stanowisko należycie uzasadnił czyniąc zadość wymogom uzasadnienia decyzji administracyjnej określonym w art. 107 §3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.