II SA/Wa 2100/14

Dnia 8 grudnia 2014 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata/radcy prawnego w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2). ustanowić radcę prawnego z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. A. K. (dalej "skarżący", "wnioskodawca") zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznaniu mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w niniejszej sprawie. W oświadczeniu zawartym w nadesłanym formularzu PPF skarżący wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wnioskodawca od 13 lutego 2007 r. zarejestrowany jest w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Skarżący potwierdził swój status bezrobotnego dołączając do wniosku zaświadczenie Prezydenta W. z dnia [...] października 2014 r. Wnioskodawca poza spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu o pow. 45,3 m2 oraz niezabudowaną nieruchomością gruntową o pow. 0,3848 ha nie posiada żadnego innego majątku ani przedmiotów wartościowych. Skarżący utrzymuje się dzięki wsparciu osób trzecich oraz pomocy rzeczowej miejskiego ośrodka pomocy społecznej w postaci gorącego posiłku. Na mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2014 r. przyznano skarżącemu na okres 6 miesięcy dodatek mieszkaniowy w wysokości 162,97 zł oraz dodatek energetyczny w kwocie 11, 36 zł. Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz wynikających z dołączonych do niego licznych dokumentów źródłowych uzasadnia przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w żądanym zakresie. Przedłożone do akt sprawy zaświadczenie Prezydenta W. z dnia [...] października 2014 r. potwierdza, że skarżący od 7 lat posiada status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Aktualnie skarżący w celach zaspokojenia potrzeb życia codziennego korzysta z pomocy miejskiego ośrodka pomocy społecznej. Zauważyć należy, że pomoc społeczna przyznawana jest podmiotom z tytułu trudnej sytuacji materialnej i bytowej. Co istotne – świadczenia z pomocy społecznej udzielane w oparciu o kryterium niskiego dochodu osoby wnioskującej (art. 8 ustawy o pomocy społecznej) przyznawane są na konkretne cele, nieobejmujące co do zasady uiszczania kosztów sądowych. Mając na uwadze trudną sytuację skarżącego przyjąć należy, że ewentualne opłacenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego prowadziłoby do powstania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu strony. Należy zatem uznać, iż aktualna sytuacja materialna wnioskodawcy pozwala na stwierdzenie, że spełnia on przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowiące podstawę do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.