II SA/Wa 2102/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2015 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową - oddala skargę - W. P. w dniu [...] maja 2014 r. złożył do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wniosek o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej w ilości jednego egzemplarza. W uzasadnieniu wniosku podał, że jest właścicielem C. Sp. z o.o. prowadzącej m. in. działalność w formie strzelnicy, a do jego obowiązków służbowych należy zakup broni i amunicji oraz przewożenie jej na terenie całego kraju. Zajmuje się również przewożeniem pieniędzy w ramach Spółki oraz firmy F., stanowiącej własność jego żony. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), w dniu [...] lipca 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił W. P. wydania pozwolenia zgodnie z treścią jego wniosku. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że argumenty powołane we wniosku oraz zgromadzone w toku postępowania materiały nie dają podstaw do wydania przedmiotowego pozwolenia. W prowadzonym postępowaniu administracyjnym nie stwierdzono, aby wnioskodawca stanowił zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Jest osobą niekaraną i posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania. Uzyskał pozytywne orzeczenie psychologiczne. Jednakże okoliczności te nie pozwalają na uwzględnienie jego wniosku, bowiem nie stwierdzono, aby istniała ważna przyczyna posiadania broni do celów ochrony osobistej oraz mienia, za którą uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia i zdrowia lub mienia. Przyznanie prawa do posiadania broni nie może opierać się wyłącznie na subiektywnym przekonaniu wnioskodawcy i musi on wykazać, że ważna przyczyna istnieje. Wnioskodawca takiej przyczyny nie udowodnił, a w szczególności nie wykazał, że jego życie zdrowie lub mienie było stale zagrożone ponadprzeciętnym, realnym zamachem. Przyczyny takiej nie ustalono również w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego i dlatego należało wydać decyzję o odmowie wydania wnioskowanego pozwolenia. Komendant Główny Policji, działając jako organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 z późn. zm.), w dniu [...] września 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył za organem pierwszej instancji ustalony stan faktyczny sprawy i przepisy, na podstawie których organ wydał zaskarżoną decyzję. Odwołał się również do orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym wielokrotnie podkreślano, iż wydanie pozwolenia na broń musi być w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnie ważnymi okolicznościami, przy czym nie mogą one wynikać z przekonania wnioskodawcy, lecz obiektywnie istnieć. Okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca, wynikają z jego subiektywnego przekonania o potencjalnym zagrożeniu, które może wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie i miejscu, co nie spełnia przesłanki określonej w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Wydanie przedmiotowego pozwolenia nie leży w interesie społecznym, za którym przemawia to, aby w rękach osób prywatnych nie było broni więcej, niż to wynika z faktycznych potrzeb. Odmowa wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej nie pozbawia wnioskodawcy możliwości skutecznego zapewnienia sobie bezpieczeństwa, gdyż może on nabyć środki ochrony osobistej niepodlegające reglamentacji np. ręczny miotacz gazu czy też paralizator elektryczny. Wbrew zarzutowi podniesionemu w odwołaniu nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 Kpa, gdyż wnioskodawca został zapoznany z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. W związku z powyższym, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W. P., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...], w której zarzucił organowi, że wydając zaskarżoną decyzję naruszył następujące przepisy: 1. art. 80 w zw. z art. 7 Kpa, poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i arbitralny z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i uznanie, że po stronie skarżącego nie występuje przesłanka stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego prowadziłaby do wniosku, że przesłanka ta występuje zwłaszcza z uwagi na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. art. 75 Kpa, poprzez ograniczenie sposobu udowodnienia istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia wyłącznie do faktów (okoliczności), które godziły w te dobra, a które miały miejsce przed wystąpieniem skarżącego o wydanie przedmiotowego pozwolenia; 3. art. 77 w zw. z art. 7 Kpa, poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w szczególności związanego z uczestnictwem skarżącego w przewozie broni, amunicji i środków pieniężnych. Ponosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podać należy, że ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195), zmieniona została treść art. 10 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 z późn. zm.), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia - dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia (art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy). Podkreślić należy, że przesłanki wskazane w art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń. Ciężar udowodnienia takiego stanu faktycznego spoczywa na wnioskodawcy, co nie zwalnia organu Policji z obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uzyskania całego materiału dowodowego, pozwalającego na swobodną ocenę zasadności żądania. Wnioskodawca może więc powołać każdą okoliczność, która jego zdaniem wskazuje na zagrożenie jego osobistego bezpieczeństwa, jednakże ocena, czy spełnione są wymogi art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, należy do organów Policji. Organ Policji, oceniając materiał dowodowy, nie musi podzielać zdania wnioskodawcy, co do konieczności ochrony jego życia i zdrowia przy pomocy broni. W ocenie Sądu organ trafnie uznał, że okoliczności, które podniósł skarżący, uzasadniając wniosek o wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej, nie świadczą o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jego życia i zdrowia. Samoistną przesłanką wydania pozwolenia nie może być również charakter wykonywanej przez skarżącego działalności gospodarczej. Co prawda zagrożenie osobiste może być związane z jej rodzajem lub charakterem zajęcia skarżącego, a także inną szczególną sytuacją wyróżniającą go z ogółu społeczeństwa, jednakże sam rodzaj wykonywanej pracy nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń. Brak podstaw do uznania, że skarżący znalazł się kiedykolwiek w sytuacji realnego zagrożenia zdrowia lub życia. Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności dających podstawę sądzić, iż jest zagrożony bezprawnym zamachem. Skarżący będąc policjantem nie zgłaszał żadnych zdarzeń, które możnaby ocenić jako zagrażające jego życiu, zdrowiu lub mieniu. Zgłoszeń takich nie było również po zakończeniu przez skarżącego służby w Policji, co miało miejsce w 2011 r., natomiast działalność gospodarczą rozpoczął w 2010 r. Skarżący nie zgłaszał także takich zdarzeń podczas prowadzonej działalności gospodarczej, którą rozpoczął w 2010 r. Trafnie organ stwierdził, że to na stronie przede wszystkim spoczywa obowiązek udowodnienia zasadności twierdzeń, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W toku postępowania strona winna przekazywać organowi wszelkie, istotne dla załatwienia sprawy informacje, nie czekając na inicjatywę organu. Z uwagi na brak takich istotnych informacji od skarżącego w przedmiotowej sprawie, organ zasadnie uznał, że ustalone w toku postępowania dowody są wystarczające do merytorycznego załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu trafna jest konkluzja organu, że skarżący jedynie w swoim własnym odczuciu jest zagrożony, a jego przekonanie o potrzebie ochrony przy pomocy broni palnej bojowej ma charakter wyłącznie subiektywny, niepotwierdzony żadnymi konkretnymi okolicznościami. Sąd podzielił ocenę organu, że sam fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej, w ramach której zajmuje się prowadzeniem strzelnicy, przewożeniem broni i amunicji oraz dużych kwot pieniężnych, nie stawia go automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych. Subiektywne przekonanie o potencjalnym zagrożeniu, które może wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie i miejscu, nie spełnia dyspozycji art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Trafne są argumenty organu, że wydaniu stronie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej sprzeciwia się interes społeczny. Wobec braku okoliczności świadczących o konieczności wyposażenia skarżącego w ten środek ochrony, organ rozstrzygający musi mieć na względzie ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego, której istotą - wynikającą także z reglamentacyjnego charakteru samej ustawy o broni i amunicji (dostęp do broni jest bowiem ograniczony z woli samego ustawodawcy) - jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z oczywistej potrzeby, określonej celem, do którego broń ma być używana. Racją interesu społecznego jest, by w rękach osób prywatnych nie było broni więcej, niż to wynika z ich faktycznych potrzeb. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd nie stwierdził, aby organ prowadzący postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją naruszył wskazane w niej przepisy postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja znajduje potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a organ dokonał jego oceny zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 80 w zw. z art. 77 Kpa. Ze względu na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.