II SA/Wa 2103/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. z dnia 14 czerwca 2010 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi E. K. – przedstawicielki ustawowej małoletniej A. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: ustanowić dla E. K. – przedstawicielki ustawowej A. M. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie E. K. wnioskiem z dnia 14 czerwca 2010 r. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Z treści wniosku oraz zawartych w aktach administracyjnych dokumentów źródłowych wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z małoletnią córką, a źródłem dochodu w tym gospodarstwie jest wynagrodzenie skarżącej za pracę w wysokości 1.506,80 zł brutto. Powyższy dochód uzupełnia kwota dodatku mieszkaniowego (165, 21 zł) oraz zasiłek rodzinny (261 zł). W uzasadnienie wniosku E. K. dokonała zestawienia miesięcznych wydatków w gospodarstwie domowym (koszty utrzymania dziecka - w tym opłaty szkolne - opłaty za mieszkanie, gaz, światło, telefon) na łączną sumę 1060 zł. Zaznaczyła, że pozostałą, po odliczeniu wymienionych wydatków, kwotę dochodu w całości przeznacza na własne potrzeby. Jednocześnie oświadczyła, że, poza lokalem mieszkalnym o pow. 50m2, ani ona ani jej córka nie posiadają żadnego majątku czy oszczędności. W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. W niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że wysokość osiąganego w gospodarstwie domowym dochodu wystarcza jedynie na pokrycie podstawowych kosztów utrzymania i nie pozwala poczynić wnioskodawczyni niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i małoletniej córki. W konsekwencji skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, w tym wydatków na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. W związku z tym należy uznać, że zostały spełnione określone w art. 246 § 1 ppsa przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak sentencji.