II SA/Wa 2104/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dnia 21 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności nakazu inspektora pracy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca – [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - w skardze na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności nakazu inspektora pracy, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że ochrona tymczasowa możliwa jest wyłącznie wtedy, gdy wykonanie aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje skutki, których - w razie uwzględnienia skargi - nie będzie można cofnąć. Z brzmienia tego przepisu wynika również, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, konieczne jest wskazanie konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jest uzasadnienia wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Jednocześnie - zdaniem Sądu - możliwość zastosowania normy art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zależy od tego, czy wniosek dotyczył aktu lub czynności, które nadają się do wykonania oraz czy taki akt nie został jeszcze wykonany (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. OZ 26/04, postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. II OZ 967/09). W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122). Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Dlatego kwestia wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów, na podstawie których wskazany podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, opubl.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęto zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] października 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. o odmowie stwierdzenia nieważności nakazu inspektora pracy z dnia [...] listopada 2013 r. Zaskarżona do Sądu decyzja dotyczy wyłącznie kwestii procesowej i ze względu na swój formalny charakter nie posiada cechy wykonalności, bowiem nie wymaga żadnej czynności stron - nie przyznaje stronie, co do zasady, żadnych uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Innymi słowy zaskarżona decyzja nie kreuje nowego stanu prawnego i ze swej istoty nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu. Zatem zarówno charakter formalny skarżonego aktu, jaki fakt, że strona skarżąca nie wykazała, że zaskarżona decyzja spowoduje skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy, nie daje podstaw do zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Podnieść również należy, iż rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie bada jego zgodności z prawem, a jedynie ocenia czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.