II SA/Wa 2105/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Janusz Walawski (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skarg S.L. oraz [...] Towarzystwa Strzeleckiego [...] z/s w [...] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2016 r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego S.L. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz strony skarżącej [...]Towarzystwa Strzeleckiego [...] z/s w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576, z późn. zm.), w dniu [...] września 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] o cofnięciu S.L. (zwanemu dalej skarżącym) pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał ustalony stan faktyczny sprawy i przytoczył przepisy prawa materialnego na podstawie, których wydał zaskarżona decyzję. Organ odwoławczy ustalił, że skarżący uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. Podstawą jej wydania było ustalenie, że skarżący należy do klubu, gdzie zawodniczo uprawia strzelectwo sportowe oraz zdał egzamin z przepisów dotyczących broni sportowej. W chwili uzyskania przez skarżącego pozwolenia nie było ustawowego wymogu posiadania licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, a patenty strzeleckie w ogóle nie obowiązywały. Powołując treść art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji organ odwoławczy uznał, że skoro zgodnie z obowiązującymi przepisami, wymagane są stosowne dokumenty potwierdzające fakt uprawiania strzelectwa sportowego, to obowiązkowi ich przedstawienia podlega także osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów. Niespełnienie zaś tego obowiązku może skutkować dla takiej osoby uznaniem organu, iż ustały okoliczności faktyczne, jakie w przeszłości zdecydowały do wydaniu pozwolenia na broń. I taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Bezsporne jest bowiem, że skarżący nie posiada patentu strzeleckiego i licencji sportowej. Jest to okoliczność dająca podstawę do stwierdzenia, że ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę przyznania pozwolenia na broń do celów sportowych. Skarżący i [...] Towarzystwo Strzeleckie "[...]" z siedzibą w [...] (uczestnik postępowania administracyjnego – zwany dalej skarżącym stowarzyszeniem) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję organu odwoławczego zarzucając, że została wydana z naruszeniem m. in. art. 1, art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 18 ust. 4 oraz art. 52 ustawy o broni i amunicji oraz art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 Kpa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W tym miejscu podać należy, że skargi zarejestrowane pod sygn. akt II SA/Wa 2105/16 (S.L.) i II SA/Wa 2016/16 (skarżące stowarzyszenie) na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. zostały w dniu rozprawy połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podać należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił, art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576, z późn. zm.). Ustawodawca w przepisie tym określił, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia. W sprawie będącej przedmiotem skargi niezbędne było zatem ustalenie czy rzeczywiście ustały okoliczności faktyczne, które były podstawą wydania skarżącemu w 2000 r. decyzji zezwalającej na posiadanie przez niego broni sportowej bezterminowo (k. 92 akt administracyjnych). W uzasadnieniu decyzji podano, że przedstawione w podaniu o wydanie tej decyzji okoliczności uzasadniają potrzebę posiadania przez skarżącego broni palnej sportowej, a przynależność do klubu sportowego - sekcji strzeleckiej oraz zdany egzamin z przepisów dotyczących broni daje podstawę do wydania pozytywnej decyzji. Ponadto akt sprawy wynika, że skarżący jest członkiem sekcji strzeleckiej skarżącego stowarzyszenia (k. 86 akt administracyjnych). W takich okolicznościach faktycznych rzeczą organu było ustalenie, czy w dacie wydawania spornych decyzji cofających pozwolenie na broń ustały już przesłanki, dla których wydano skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej, a więc, czy skarżący przestał uprawiać strzelectwo sportowe. Ta bowiem okoliczność stanowiła wskazaną przez skarżącego przyczynę ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej i powód wydania pozwolenia. W ocenie Sądu skarżący trafnie zarzucili w skardze, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż pomimo wynikających z tego przepisu kryteriów, które winny być brane pod uwagę w postępowaniu, organy Policji okoliczności tych dokładnie nie zbadały, koncentrując swą uwagę na fakcie nieposiadania przez skarżącego patentu strzeleckiego oraz licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego, o której mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Organy administracji uznały, że skarżący nie spełnienia wymogów wynikających z aktualnie obowiązującego art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy. W związku z powyższym, w sprawie powstaje zagadnienie, czy fakt uzyskania przez skarżącego pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, na podstawie ustawy o broni i amunicji z dnia 31 stycznia 1961 r. oznacza, że skarżący, celem zachowania uzyskanego pozwolenia, musi jeszcze spełnić aktualnie obowiązujące przepisy, określające wymogi uzyskiwania pozwolenia na broń palną do celów sportowych, czy też jest z tego zwolniony (posiadanie licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i patentu strzeleckiego). Inaczej mówiąc, w sprawie istotne jest to, czy aktualne przepisy określające wymogi uzyskania pozwolenia na posiadanie broni palnej odnoszą się również do osób, które uzyskały takie pozwolenie pod rządami wcześniej obowiązujących przepisów i czy organy Policji władne są weryfikować "stare" pozwolenia na broń, właśnie pod kątem spełnienia wymogów wynikających nowych przepisów. Podkreślić należy, że na podstawie art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zachowały ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Zatem, weryfikacja pozwoleń - w trybie art. 18 ust. 4 ustawy, możliwa jest tylko przy wykazaniu, iż straciły aktualność przyczyny dla których udzielono pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych, w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy. W ocenie Sądu, brak jest podstaw, aby przesłanki wynikające z nowych przepisów, odnosić do tzw. "starych" pozwoleń. Chodzi tu w szczególności o spełnienie wymogu, wynikającego z art. 10b ustawy o broni i amunicji. Przepis ten stanowi, że uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857). Wskazać należy, iż przepis ten obowiązuje od 16 października 2010 r. (art. 65 ustawy o sporcie). Z kolei, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydaje się m. in. jeżeli wnioskodawca przedstawi "ważną przyczynę" posiadania broni. Za przyczynę taką - stosownie do art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy - uważa się, w szczególności, udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego - dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Przyjąć zatem należy, że skoro ten ostatnio cytowany przepis, obowiązuje od dnia 10 marca 2011 r. (art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...); Dz. U. Nr 38, poz. 195), to dopiero od wskazanej daty, pozwolenia na broń palną sportową mogą być wydawane, gdy osoba ubiegająca się o to pozwolenie, spełni wymogi zawarte w art. 10b ustawy o broni i amunicji. Wniosek ten potwierdzają przepisy przejściowe ustawy zmieniającej z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepis art. 4 tej ustawy wprost bowiem stanowi, że zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Tym samym, dopiero w stosunku do osób, które uzyskały pozwolenie na broń palną sportową począwszy od dnia 10 marca 2011 r. można cofnąć to pozwolenie, jeśli osoby te nie mają zgodnej z prawem możliwości uprawiania strzelectwa sportowego (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2555/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W stosunku zaś do skarżącego brak podstaw do przyjęcia, iż nieposiadanie dokumentu wydanego przez polski związek sportowy, o którym mowa w art. 10b ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, wyklucza możliwość uprawiania sportu o charakterze strzeleckim z powodu ustania okoliczności faktycznej, dla której wydano mu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Ta bowiem przesłanka nie ma zastosowania względem skarżącego, ponieważ pozwolenie na posiadanie broni sportowej posiada od 2000 r. Wskazane wyżej motywy i przyjęte oceny stanowiły podstawą do uwzględnienia skargi, wobec wyrażonego w zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, niezasługującego na akceptację stanowiska, iż skarżący winien przedstawić aktualną licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, potwierdzającą kwalifikacje do uprawiania sportów strzeleckich. Organ rozpatrując ponownie sprawę zobowiązany będzie ponownie ocenić wskazane powyżej okoliczności - stanowiące przyczynę udzielenia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie NSA, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.