II SA/Wa 211/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. z dnia 5 maja 2008 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: ustanowić dla W. J. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. W. J. wnioskiem z dnia 5 maja 2008 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Z treści wniosku oraz zawartych w aktach administracyjnych dokumentów źródłowych (zwłaszcza decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2007 r. przyznającej rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy) wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z konkubiną i dwojgiem małoletnich dzieci, a źródło dochodu w tym gospodarstwie sprowadza się do kwoty ww. renty oraz kwot zasiłków rodzinnych przyznanych na dzieci i wynosi łącznie ok. 900 zł brutto. W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. Osiągany w gospodarstwie domowym skarżącej dochód, który w rozbiciu na każdą z pozostających w nim osób daje kwotę ok. 230 zł brutto, zdaniem Sądu, nie pozwala poczynić wnioskodawcy niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Tym samym nie jest możliwe poniesienie przez skarżącego wydatków na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. W związku z tym należy uznać, że zostały spełnione określone w art. 246 § 1 ppsa przesłanki obligujące Sąd do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak sentencji.