II SA/Wa 2110/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA Adam Lipiński, Protokolant Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2008 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] października 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy własny rozkaz personalny z dnia [...] września 2005 r. nr [...], odmawiający P. N. wypłaty uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych za okres od dnia 1 sierpnia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2006 r. o sygn. akt II SA/Wa 2168/05 oddalił skargę P. N. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2005 r. nr [...]. Wnioskiem z dnia 12 czerwca 2007 r. P. N. zwrócił się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wznowienie postępowania, zakończonego rozkazem personalnym Szefa ABW z dnia [...] października 2005 r. nr [...], powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Wnioskodawca podniósł, że w dniu 21 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1779/06 wykazał bezprawność działań Szefa ABW w sytuacji analogicznej, jak w jego przypadku. Skutkiem tego wyroku było wydanie przez Szefa ABW w dniu [...] maja 2007 r. decyzji, w której jednoznacznie uznano prawo funkcjonariusza do uposażenia. W dniu [...] lipca 2007 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, stosując art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i 2 oraz art. 150 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, postanowił wznowić postępowanie administracyjne zakończone rozkazem personalnym Szefa ABW z dnia [...] października 2005 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił uchylenia rozkazu personalnego Szefa ABW z dnia [...] października 2005 r. nr [...]. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających uchylenie przedmiotowej decyzji. Powoływany przez zainteresowanego wyrok WSA w Warszawie oraz wydana w związku z tym wyrokiem decyzja Szefa ABW z dnia [...] maja 2007 r. nie stanowią przesłanek do uchylenia decyzji nie tylko dlatego, że nie są nowymi okolicznościami faktycznymi, ale również z uwagi na to, że nie istniały w momencie wydawania rozkazu personalnego Szefa ABW z dnia [...] października 2005 r. nr [...]. W dniu 28 sierpnia 2007 r. P. N. skierował do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko o istnieniu przesłanek do uchylenia decyzji. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, nie znajdując powodów do uwzględnienia wniosku, decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa, utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję P. N. przedstawił swoją ocenę prezentowaną w postępowaniu administracyjnym i wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, prezentując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Z chwilą złożenia wniosku o wznowienie postępowania rzeczą organu jest zbadanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określonego w art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Jeżeli termin został zachowany właściwy organ winien dokonać wznowienia postępowania (art. 149 § 1 kpa), względnie odmowy wznowienia (art. 149 § 3 kpa). Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia możliwe jest wtedy, gdy: - podanie o wznowienie postępowania złoży jednostka nie będąca stroną w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego, - w podaniu o wznowieniu postępowania nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 kpa. Natomiast jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości w zakresie istnienia podstawy wznowienia wskazanej przez stronę i zachodzi potrzeba zbadania sprawy w tym zakresie, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Przedmiotem postępowania w sprawie o wznowienie postępowania jest, zgodnie z art. 149 § 2 kpa: - po pierwsze ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości określonych w art. 145 § 1 kpa lub 145a § 1 kpa , - po drugie, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Usunięcie wątpliwości poprzez ustalenie, czy w danej sprawie występują podstawy wznowienia, określone w art. 145 § 1 kpa i art. 145a § 1 kpa, może nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego, o czym stanowi expressis verbis art. 149 § 2 kpa. Przeprowadzenie tej fazy postępowania następuje na podstawie postanowienia o wznowieniu postępowania, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wprawdzie Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego milcząco uznał, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został zachowany, jednak nie stanowi to "samo w sobie" uchybienia, skutkującego koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego podjętych decyzji, skoro ze sprawy wynika, że w istocie wniosek został złożony z zachowaniem wymaganego terminu. Zestawiając bowiem datę wydania decyzji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2007 r., na którą P. N. wskazał, jako jedną z podstaw wznowienia postępowania, zakończonego rozkazem personalnym Szefa ABW z dnia [...] października 2005 r. nr [...], z datą złożenia wniosku o wznowienie postępowania (14 czerwca 2007 r.), należało przyjąć, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie. Organ winien zatem tę kwestię w ten sposób wyjaśnić już w postanowieniu z dnia [...] lipca 2007 r. o wznowieniu postępowania, względnie w samej decyzji, odmawiającej uchylenia wspomnianego rozkazu personalnego. Skarżący, jako podstawę wznowienia postępowania, wskazał art. 145 § 1 pkt 5 kpa, uznając, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2006 r. o sygn. akt II SA/Wa 1779/06, wydany w sprawie analogicznej, jak w jego przypadku, i będąca następstwem tego wyroku decyzja Szefa ABW z dnia [...] maja 2007 r., są okolicznościami stwarzającymi prawną podstawę do uchylenia rozkazu personalnego Szefa ABW z dnia [...] października 2005 r. nr [...]. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa wymaga, by nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, na które strona się powołuje, istniały w dniu wydania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, oraz by nie były znane organowi wydającemu decyzję. Już choćby fakt, że zarówno powoływany wyrok, jak i decyzja, noszą daty późniejsze, niż rozkaz personalny Szefa ABW z dnia [...] października 2005 r. nr [...], nie pozwala przyjąć, że istniały w dniu wydania decyzji. Trafnie zatem organ argumentuje, że brak jest podstaw do uchylenia rozkazu personalnego. Istotne także przy tym jest, że wyrok i decyzja są rozstrzygnięciami podjętymi w sprawie zupełnie innej osoby i nie dotyczą sytuacji faktycznej i prawnej skarżącego, więc nawet gdyby ich daty były wcześniejsze nie mogłyby być kwalifikowane w kategoriach "nowych okoliczności i nowych dowodów", w rozumieniu ww. przepisu, w którym chodzi o te okoliczności i dowody, jakie tworzą stan faktyczny istniejący w dniu wydania decyzji i świadczą o nim, a których organ nie znał, podejmując decyzję. Z tych względów, Sąd uznał wydane w sprawie decyzje za prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.