II SA/Wa 2112/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na decyzję Szefa Agencji Wywiadu z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] stycznia 2014 r. Szef Agencji Wywiadu wydał na podstawie art. 60 ust. 3, w związku z art. 50 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.) decyzję nr [...] w przedmiocie zwolnienia J. R. z dniem [...] maja 2014 r. ze służby w Agencji Wywiadu. Wnioskiem z dnia 18 marca 2014 r. funkcjonariusz zwrócił się do Szefa Wywiadu z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy zwolnienia go ze służby w Agencji Wywiadu i uchylenie rozkazu w tym zakresie. Następnie Szef Agencji Wywiadu postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku z dnia 18 marca 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. J. R. pismem z dnia 15 października 2014 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie czynności zwolnienia ze służby w Agencji Wywiadu domagając się jednocześnie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Agencji Wywiadu. Skarżący zarzucił Szefowi Agencji Wywiadu podejmowanie czynności w przedmiocie zwolnienia ze służby z naruszeniem: - art. 60 § 3 ww. ustawy poprzez jego błędne zastosowanie oraz błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że funkcjonariusz świadomie wystąpił ze zgłoszeniem wystąpienia ze służby, podczas gdy w rzeczywistości złożył nieskuteczne oświadczenie woli rezygnacji ze służby; - art. 60 § 3 ww. ustawy wobec braku zgłoszenia o wystąpieniu ze służby, w sytuacji gdy pierwszy rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby został anulowany, a drugi rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia ze służby został wydany bez stosownego wniosku w tym zakresie; - art. 65 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, poprzez błędną interpretację oświadczenia woli i przyjęcie, że funkcjonariusz złożył je w celu wystąpienia ze służby, podczas gdy nie można było przyjąć, iż wolą funkcjonariusza jest wystąpienie ze służby; -art. 65 § 1 ustawy - Kodeks cywilny, poprzez błędną interpretacje oświadczenia woli zawartego we wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego i przyjęcie, że skarżący złożył skuteczne oświadczenie woli o wystąpieniu ze służby; - art. 88 w związku z art. 87 ustawy - Kodeks cywilny poprzez niezastosowanie tych przepisów i nie uznanie uchylenia się przez funkcjonariusza od oświadczenia woli złożonego pod wpływem groźby bezprawnej; -naruszenie prawa polegające na tym, że decyzja wydana w przedmiocie zwolnienia ze służby w Agencji Wywiadu została skierowana do organów finansowych organu w celu jej realizacji bez skierowania jej do strony, czym organ doprowadził do nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego; - art. 64 § 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu poprzez niezastosowanie tego przepisu w wyniku przyjęcia błędnej treści oświadczenia woli zawartego we wniosku urlopowym, nieuznania wyjaśnień funkcjonariusza, a następnie zwolnienie w okresie wnioskowanego urlopu wychowawczego. Skarżący wniósł także, na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o wstrzymanie wykonania czynności zwolnienia go ze służby w Agencji Wywiadu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na fakt, że badanie "czynności zwolnienia ze służby w Agencji Wywiadu" nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć – zgodnie z § 2 powołanego artykułu – sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 58 § 1 wspomnianej ustawy Sąd odrzuca skargę: jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zasadniczym problemem w niniejszym postępowaniu jest oznaczenie przedmiotu zaskarżenia, który J. R. w swej skardze z dnia 15 października 2014 r. określił jako czynność zwolnienia ze służby w Agencji Wywiadu. W ocenie Sądu zaskarżenie czynności zwolnienia funkcjonariusza ze służby jest w niniejszej sprawie równoznaczne z zaskarżeniem rozkazu personalnego Szefa Agencji Wywiadu z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] o zwolnieniu ze służby. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, Szef Agencji Wywiadu jest właściwy do zwalniania funkcjonariuszy ze służby. Natomiast zwolnienia funkcjonariusza dokonuje się w formie rozkazu personalnego (art. 50 § 3 tej ustawy). Wobec powyższego to rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby jest właściwą formą do rozstrzygania wszelkich kwestii związanych ze zwolnieniem ze służby. Badanie przez sąd administracyjny wszelkich czynności w przedmiocie zwolnienia ze służby J. R. może być dokonane jedynie w ramach badania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby. Skoro przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Szefa Agencji Wywiadu z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], wskazać należy, że została ona wniesiona z uchybieniem przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, które służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W niniejszej sprawie strona niezadowolona z rozkazu personalnego Szefa Agencji Wywiadu z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] miała możliwość zwrócenia się w ustawowym terminie do Szefa Agencji Wywiadu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Korzystając z powyższego uprawnienia, wnioskiem z dnia 18 marca 2014 r. skarżący zwrócił się do Szefa Wywiadu z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy zwolnienia go ze służby w Agencji Wywiadu i uchylenie rozkazu w tym zakresie. Jednakże z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ wydał postanowienie w trybie art. 134 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że dopiero od ostatecznego rozkazu personalnego Szefa Agencji Wywiadu wydanego na skutek rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wobec powyższego przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.