II SA/Wa 2114/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Maria Werpachowska Andrzej Góraj (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu objęta została decyzja Komendanta Głównego Policji utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., odmawiająca J. J. wydania pozwolenia na broń palną bojową. W ocenie organu stan faktyczny powołany przez stronę, nie wypełnia przesłanek z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Przywołany przepis odwołuje się do okoliczności o charakterze obiektywnym, zaś strona uzasadniając potrzebę posiadania broni powołała się na odczucia subiektywne. Pozwolenie na broń palną bojową nie może zaś być przyznane "na wszelki wypadek". Przesłanką konieczną jest, aby stan faktyczny zagrożenia zdrowia, życia lub mienia, istniał w chwili badania wniosku strony. Jego istnienie nie może zaś być domniemywane. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wywiedzionej od powyższej decyzji, strona wniosła o jej uchylenie. Skarżący podkreślił, iż prowadzi działalność gospodarczą na znaczną skalę i dość często spotyka się z sytuacjami, gdy jego kontrahenci nie regulują należności, co powoduje konieczność jej dochodzenia na drodze sądowej. Podniósł także, iż wspólnik spółki będącej jego wierzycielem – D. T. wystosował wobec niego groźby karalne oraz, iż w sprawie tej toczy się postępowanie. Skarżący powołał się również na okoliczność zamieszkiwania z żoną w odludnej okolicy, na okoliczność otrzymywania głuchych telefonów, na okoliczność penetrowania przez nieznane osoby jego posesji, oraz na okoliczność konfliktu z sąsiadami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację prezentowaną w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zostały spełnione przez skarżącego przesłanki uzasadniające przyznanie mu pozwolenia na broń bojową. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, udzielenie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej uzależnione jest od istnienia po stronie wnioskodawcy, stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. Ustawodawca tak sformułował omawiany przepis, aby nie budził wątpliwości fakt, iż badając wniosek o udzielenie pozwolenia na broń, należy odnieść się do obiektywnego, realnego stanu faktycznego. Samo zaś ustalenie istnienia takiego zagrożenia, nie jest jeszcze wystarczające. Musi dodatkowo zaistnieć okoliczność ponadprzeciętności zagrożenia. Wszystkie z ww. przesłanek muszą bowiem występować łącznie. Podkreślenia wymaga również to, iż dokonując wykładni omawianego przepisu, należy stosować szczególnie zaostrzone kryteria oceny. Prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich, jak również nie jest dobrem powszechnie dostępnym. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane, i to nawet w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Ta zaś szczególna reglamentacja wynika wprost z treści ustawy o broni i amunicji, który to akt prawny wprowadził liczne wymogi, po spełnieniu których możliwym jest dopiero otrzymanie pozwolenia na broń. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń, i jej posiadania, winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń, lub odmowy przyznania tego uprawnienia, nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz wyrok NSA z dnia 30.10.2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07). Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ administracji prawidłowo zakwalifikował okoliczności przytoczone we wniosku, jako należące do kategorii subiektywnych a nie obiektywnych. Samo zaś subiektywne odczucie strony, iż jest zagrożone jej zdrowie, życie lub mienie, nie wystarcza, aby dokonać wyłomu w generalnej zasadzie, że bronią mogą posługiwać się wyłącznie funkcjonariusze stosownych służb państwowych. W tym duchu wypowiadały się sądy administracyjne w licznych wyrokach (m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25.01.2007 r. VI SA/Wa 2167/06 – za wydaniem pozwolenia na broń o którym mowa w art. 10 ustawy o broni i amunicji nie może przemawiać subiektywne przekonanie osoby ubiegającej się o to pozwolenie, o stanie zagrożenia (...)). Także okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej, nawet na znaczną skalę, nie uzasadnia istnienia stanu zagrożenia. Nie każdy bowiem kontrahent musi być źródłem konfliktu, na tle rozliczeń finansowych, i to powodującego powstanie realnego, ponadprzeciętnego zagrożenia. Odnośnie tej materii także istnieje szereg wyroków sądów administracyjnych, prezentujących stanowisko zbieżne z wyżej zaprezentowanym np. wyrok NSA z dnia 10.12.2003 r., III SA 122/02, czy wyrok NSA z dnia 24.09.2003 r. III SA 2826/01. Za realne źródło zagrożenia strony, nie może też być uznana okoliczność związana z groźbami kierowanymi przez D. T. Postępowanie karne w tej sprawie zostało bowiem umorzone, co świadczy m.in. o tym, iż organy ścigania nie dopatrzyły się istnienia niebezpieczeństwa po stronie adresata gróźb. Uzasadnieniem dla przyznania pozwolenia na broń nie może też być okoliczność związana z miejscem zamieszkiwania strony. Jeśli bowiem ta kwestia powoduje po stronie danej osoby istnienie stanu zagrożenia, to istnieją inne rozwiązania tego problemu, jak chociażby monitoring obiektu czy nawet zmiana miejsca zamieszkania. Tym samym sięganie po najradykalniejszy środek jakim jest przyznanie pozwolenia na posiadanie broni, uznać należy za nieuprawnione (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 7.07.2004 r. II SA 1036/03). Za chybione należy też uznać wnioskowanie strony, iż za uwzględnieniem wniosku przemawia fakt konfliktu z sąsiadami, fakt otrzymywania głuchych telefonów czy fakt odnalezienia śladów penetrowania otoczenia posesji. Powyższego skarżący bowiem nie udowodnił. Organ prowadząc zaś postępowanie dowodowe ustalił, iż w miejscowym komisariacie policji strona nie zgłaszała zawiadomień o ww. zdarzeniach. Zasadnie więc organ wywiódł, iż omawiane okoliczności nie mogą zostać zakwalifikowane jako uzasadnienie ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia, skoro strona nie powiadomiła nawet Policji o przedmiotowych wypadkach naruszeń prawa. O istnieniu przesłanek z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, nie świadczy też fakt posiadania przez skarżącego patentu strzeleckiego i uprawiania przez niego sportów strzeleckich. Powyższa okoliczność nie stanowi bowiem dowodu na istnienie ponadprzeciętnego zagrożenia. Brak takiego stanu uniemożliwia zaś pozytywne rozpoznanie wniosku o przyznanie pozwolenia na broń bojową. W tym stanie sprawy uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz, iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).