II SA/Wa 2116/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], którą to decyzją cofnięto R.W. pozwolenie na broń palną bojową. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). W motywach uzasadnienia decyzji organ wskazał, iż prawomocnym wyrokiem z dnia [...] marca 2007 r. Sąd Rejonowy dla [...], sygn. akt [...], warunkowo umorzył wobec R.W. postępowanie karne na okres 2 lat próby, za czyn z art. 178 a § 1 kk, tj. kierowanie samochodem osobowym pod wpływem alkoholu (I badanie wykazało [...] promila, zaś II – [...] promila alkoholu we krwi). Sąd orzekł nadto wobec R.W. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres [...] roku oraz nałożył na niego obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego w kwocie 300 zł na rzecz Fundacji [...] w W. Organ wskazał też, że w stosunku do R.W. sporządzony został akt oskarżenia przez Prokuraturę Rejonową [...], sygn. akt [...], w którym postawiono mu zarzut popełnienia dwóch przestępstw z art. 286 § 1 kk, tj. tego, iż w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 4. 533,67 zł Towarzystwo Ubezpieczeń [...]. w ten sposób, że ubiegając się o wypłatę odszkodowania z polisy OC zgłosił w [...] kolizję, podając nieprawdziwe okoliczności jej powstania, a także pomógł innej osobie w doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7.362,902 zł Towarzystwo Ubezpieczeń [...], również wprowadzając je w błąd, co do przyczyn powstania kolizji. Organ wskazał też, że R.W. został uniewinniony wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., sygn. akt [...] od zarzuconego mu czynu z art. 263 § 2 kk oraz, że dopuścił się on od 1998 r. do 2008 r. 8 wykroczeń w ruchu drogowym. Wskazując, że toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie o popełnienie przestępstwa m. in. przeciwko mieniu obliguje organy Policji do cofnięcia pozwolenia na posiadaną broń, organ uznał, że zaszły przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.W. do tutejszego Sądu. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego – tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie istnieje uzasadniona obawa użycia broni przez skarżącego w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nadto, że organ nie wykazał bezpośredniego związku pomiędzy popełnionymi przez skarżącego czynami, które uzasadniałyby twierdzenie, że stwarza on obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W skardze podniesiono również, że wśród przestępstw opisanych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie wymienia się prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (art. 178 a § 1 kk). Nadto, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji czyn w sprawie [...] uległ zatarciu, zatem skazanie nie może rodzić konsekwencji prawnych. Odnośnie popełnienia przestępstwa z art. 263 § 1 i 2 kk podkreślono, iż skarżący został uniewinniony. Jednocześnie we wniesionej skardze skarżący przyznał i stwierdził, że niespornym jest, iż w stosunku do niego toczy się aktualnie postępowanie karne z art. 286 § 1 kk (przeciwko mieniu). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Jednocześnie, stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że organ jest zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Skarżący przyznaje, że w stosunku do niego toczy się aktualnie postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 kk (przeciwko mieniu). Powyższa okoliczność przesądza, że skarżący znalazł się w katalogu osób, w stosunku do których istnieje ustawowy obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, tj. osób, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy prawa, jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oznacza to, że sam fakt skazania za popełnienie takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. W ocenie składu orzekającego, powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przemawia za przyjęciem tezy, iż również sam fakt toczącego się wobec posiadacza broni postępowania karnego o popełnienie któregokolwiek z przestępstw wyszczególnionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu), powoduje zaistnienie uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w jego rozumieniu. W powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do użytego w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji sformułowania "w szczególności", stwierdził bowiem, że: "W języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej - szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności" (...). Z uwagi na powyższe stwierdzić zatem należy, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do tych osób istnieje uzasadniona obawa niezgodnego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec nich przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący". Powyższy tok rozumowania w pełni znajduje zastosowanie także do osób "wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw" (przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu). Nie ma zatem racji skarżący, podnosząc, że organ był zobowiązany do wykazania, że w odniesieniu do skarżącego zaistniała obawa, o której stanowi art. 15 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy i broni i amunicji. Reasumując, w ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że zobligowany był do zaliczenia skarżącego do kategorii osób, co do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą one użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niezależnie od powyższego przypomnieć i wskazać należy, iż skarżący został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a kk. Nadto ukarany został 8 mandatami. Powyższe okoliczności, zwłaszcza prowadzenie pojazdu mechanicznego pod wpływem alkoholu, obrazują stosunek skarżącego do obowiązującego porządku prawnego. Za szczególnie naganny, z uwagi na koszty społeczne, uznać należy czyn z art. 178a kk, który dowodzi nie tylko braku wyobraźni, ale też braku odpowiedzialności skarżącego. Powyższa okoliczność dodatkowo wskazuje na zasadność decyzji organu o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni skarżącemu. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż do oceny zaistnienia przesłanek z art. 15 i 18 ustawy o broni (w szczególności przesłanki istnienia obawy) nie tylko dopuszczalnym, ale i koniecznym jest zbadanie przez organ wszystkich okoliczności, które pozwalają na ustalenie cech osobowościowych osoby ubiegającej się o broń. Ze względu na reglamentowany charakter prawa do posiadania broni osoba mająca prawo do posiadania broni winna legitymować się nieskazitelnym charakterem. Winna dawać pewność, że nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ze względu na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.