II SA/Wa 2116/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego sprawy ze skargi S. G. na orzeczenie dyscyplinarne [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia – Skarżący – S. G. – w skardze z dnia [...] października 2014 r. na orzeczenie dyscyplinarne [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby złożył jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej orzeczenia jest więc możliwe tylko wtedy, gdy jej wykonanie grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Strona jest zobowiązana wykazać, że szkoda, która powstanie w wyniku wykonania decyzji będzie znaczna, a skutki jej wykonania – trudne do odwrócenia. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł ocenić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość będzie znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Wskazać należy, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest uzasadnione. Brak natomiast uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: post. NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.). Skarżący nie uzasadnił swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego – poprzestał jedynie na jego zgłoszeniu. Nie zawarł żadnych okoliczności, faktów ani twierdzeń argumentujących potrzebę zastosowania przez Sąd ochrony tymczasowej wynikającej z treści art. 61 § 3 ppsa. Nie podał jakie trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego spowodować mogłoby jej wykonanie. Należy przy tym mieć na uwadze, iż Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie swoje rozstrzygnięcie opiera zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego orzeczenia spoczywa na stronie skarżącej. W związku z tym, iż skarżący nie uzasadnił swojego wniosku, to Sąd w takiej sytuacji został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika by spełniona została którakolwiek z przesłanek przepisu 61 § 3. W świetle powyższego należy przyjąć, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonego orzeczenia wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji