II SA/Wa 2117/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Olga Żurawska - Matusiak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich – oddala skargę w całości – Decyzją z [...] września 2014 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i 2 pkt 3 w zw. z ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. S. (dalej jako skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z [...] lipca 2014 r. nr [...]wydającej pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich w ilości czterech sztuk, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem z [...] czerwca 2014 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o wydanie pozwolenia na sześć sztuk broni palnej do celów myśliwskich. Decyzją z [...] lipca 2014 r. organ wydał skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich w ilości czterech egzemplarzy, wskazując m.in. iż żądanie sześciu sztuk broni palnej myśliwskiej nie jest adekwatne do faktycznych potrzeb łowieckich skarżącego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, iż organ I instancji przekroczył swoje uprawnienia, stwarzając pozaustawowe kryteria wydawania pozwolenia na broń (tj. zawód wykonywany przez skarżącego oraz odległość miejsca zamieszkania od miejsca przechowywania broni). Wskazał ponadto, iż organ Policji nie posiada kompetencji do oceny zasadności jego wniosku w kontekście żądanej ilości broni oraz zarzucił, iż zaskarżona decyzja nie zawiera w swojej sentencji odmowy wydania pozwolenia na dwa egzemplarze broni oraz nie wskazuje, na które to egzemplarze broni pozwolenie zostało wydane. Przywołaną na wstępie decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podając że zgodnie z przepisem art. 10 ust. i 1 ust. 3 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń do celów łowieckich, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę dla pozwolenia na broń do celów łowieckich uważa się posiadanie uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów. Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi natomiast, że pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. Uwzględniając okoliczności sprawy organ uznał za zasadne odniesienie się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1945/12, 1948/12, 1985/12, 2211/12, 2124/12, w których Sąd ten obszernie wypowiedział się na temat przesłanek materialnoprawnych uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Organ zauważył, iż wyroki te zapadły w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń palną sportową, jednak uznał zawarte w nich rozważania Sądu za mające walor uniwersalny i z tego względu – w ocenie organu – winny one znaleźć zastosowanie także w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń do celów łowieckich. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w nich bowiem, iż przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji jest regulacją kompletną, określającą przesłanki materialnoprawne wydania pozwolenia na broń do celów sportowych, a zatem zawiera wszystkie niezbędne elementy treściowe kreujące normę postępowania. Rolą właściwych organów Policji jest zatem ocena, czy osoba ubiegająca się o pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych spełnia łącznie normatywne przesłanki. W przywołanych wyżej wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny wyraził także stanowisko, iż z uwagi na reglamentacyjny charakter postanowień o dostępie do broni i amunicji, prowadzenie właściwej polityki w zakresie dostępu do broni powinno zakładać ścisłą odpowiedniość rodzaju broni palnej, którą chciałaby się posługiwać osoba występująca z wnioskiem o wydanie pozwolenia, do deklarowanego celu. Wzgląd na tę okoliczność ustawodawca uznał za na tyle ważny, że prócz celu wydania pozwolenia i rodzaju broni, ustanowił elementem materialnym decyzji administracyjnej także "liczbę egzemplarzy", na co wskazuje dyspozycja art. 12 ust. 1 ustawy. Wskazanie liczby egzemplarzy broni jest wprawdzie elementem obligatoryjnym decyzji, jednak organ Policji ma pełną swobodę w zakresie określenia tej liczby. Jest to bowiem element rozstrzygnięcia, który ma w pełni charakter uznaniowy. Sąd uznał, że o ile zakres swobody, jaką posiada organ Policji w zakresie oceny przesłanek, które uprawniają do wydania pozwolenia na broń w celach sportowych (w tym przypadku - w celach łowieckich), ograniczają normy materialnoprawne, tak w przypadku określenia "liczby egzemplarzy" broni danego rodzaju organ dysponuje luzem decyzyjnym. W ocenie Sądu w odniesieniu do określenia liczby egzemplarzy broni konkretnego rodzaju należy zastosować wykładnię celowościową przepisów ustawy o broni i amunicji, w oparciu o stan faktyczny ustalony na podstawie materiału dowodowego zebranego stosownie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego (w tym przypadku - łowiectwa) a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna bowiem istnieć współzależność, a każdy przypadek powinien być oceniany przez organ indywidualnie w tym znaczeniu, że należy określić adekwatną liczbę egzemplarzy do deklarowanego celu. Organ nie jest w tym przypadku związany żądaniem wnioskodawcy. Może w oparciu o obiektywne i subiektywne kryteria, określić odpowiednią liczbę egzemplarzy broni. Uwzględniając okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy organ uznał, iż skarżący spełnia przesłanki, o których mowa w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w związku z czym wydano mu pozwolenie na broń do celów łowieckich. Organ odwoławczy ocenił jednak, iż skarżący nie ma jednak racji gdy twierdzi, że organ I instancji winien był przyznać mu pozwolenie w określonym przez niego zakresie. Żądanie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń musi być bowiem adekwatne (co do ilości broni) do okoliczności faktycznych istniejących i ustalonych w sprawie. Adekwatność tę organ I instancji badał, co znalazło odzwierciedlenie w wydanej decyzji. Ocena w tym zakresie została oparta na analizie rodzajów i parametrów broni niezbędnych do deklarowanego przez stronę celu jej użytkowania. Ocena dokonana przez organ pierwszej instancji została w całości podzielona przez organ odwoławczy. Komendant Główny Policji uznał, że liczba przyznanych skarżącemu egzemplarzy broni jest adekwatna do jego aktualnych potrzeb i aktywności łowieckiej. Skarżący deklaruje ponadto zakup od 3 do 4 egzemplarzy broni, natomiast kolejne miałyby w najbliższej przyszłości zostać odkupione od polującego jeszcze ojca lub teścia. W związku z powyższym organ wskazał, że pozwoleń na broń nie przyznaje się "na zapas", co dotyczy także (a właściwie przede wszystkim) liczby egzemplarzy broni. Zatem egzemplarze wskazane przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji, tj. dwa sztucery, jeden egzemplarz broni śrutowej i jeden egzemplarz broni kombinowanej w zupełności pozwolą skarżącemu wykonywać polowania na deklarowaną zwierzynę i ptactwo oraz ćwiczyć na strzelnicy, biorąc pod uwagę, że broń kombinowana składa się z lufy / luf gładkich i gwintowanych. Jeżeli skarżący nabędzie kniejówkę, łącznie z pozostałą bronią będzie dysponować trzema lufami gwintowanymi i dwoma gładkimi, w ramach których można dobrać odpowiednie kalibry. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących rozpatrywania przez organ Policji dodatkowych kryteriów, takich jak specyfika wykonywanego przez stronę zawodu (marynarz), czy też odległości miejsca przechowywania broni od miejsca zamieszkania (75 km),organ, uznając je za bezpodstawne, podkreślił, że ustalenie liczby egzemplarzy broni, na którą organ przyznał skarżącemu pozwolenie nastąpiło przede wszystkim na podstawie adekwatności rodzajów zwierzyny, na którą skarżący zamierza polować oraz rodzajów polowania (indywidualnie i zbiorowo) do charakterystyki broni myśliwskiej, jaka jest odpowiednia do takich polowań. Pozostałe elementy tej oceny (zawód skarżącego i odległość od miejsca przechowywania broni) tylko ugruntowały organ w przyjętym stanowisku, jednak same w sobie nie mają żadnego znaczenia dla określenia ilości egzemplarzy broni. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego rozpatrzenia przez organ I instancji wniosku skarżącego w niepełnym zakresie, organ odwoławczy wskazał, iż zarówno z akt postępowania, jak i z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ ten ocenił żądanie strony w całości, jednak z przyczyn wyżej wskazanych uznał, że zasadnym jest przyznać pozwolenie nie na żądane sześć egzemplarzy broni lecz cztery. Faktem jest jednak, że rozstrzygnięcie sensu stricto sprawy zawarte jest w sentencji decyzji i z tego względu należało w odrębnym sformułowaniu wskazać "odmawiam wydania pozwolenia na dwa egzemplarze broni do celów łowieckich". Ponieważ jednak organ I instancji mimo to badał sprawę skarżącego w pełnym zakresie wynikającym z jego żądania, przedmiotowe uchybienie nie jest na tyle istotne, by implikowało uchylenie decyzji. Ponadto ewentualne braki co do rozstrzygnięcia podlegają uzupełnieniu w myśl art. 111 § 1 i § 1 a K.p.a. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art.10 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez niewydanie pozwolenia na broń palną do celów łowieckich w ilości wskazanej we wniosku, pomimo tego, że skarżący przedstawił i udokumentował istnienie ważnej przyczyny posiadania broni i spełnił wszystkie przesłanki określone w powyższych przepisach; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez wprowadzenie przez organ oceny przesłanek pozaustawowych (okoliczności faktycznych) innych, niż wskazane w powyższym przepisie do wydania pozwolenia na broń palną do celów łowieckich; niewskazanie podstawy prawnej dla stosowania przezeń kryteriów (aktualne potrzeby, aktywność łowiecka skarżącego, odległość miejsca zamieszkania od miejsca polowań, zawód) do oceny zasadności wniosku o wydanie pozwolenia na broń; 3. naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji, czyli zasady równości wobec prawa oraz prawa do równego traktowania przez władze publiczne, oraz oczekiwania przez podmioty o tym samym statusie prawnym na gruncie tych samych przepisów takich samych rozstrzygnięć orzekających o przyznaniu bądź odmowie przyznania uprawnień, które z tych przepisów w okresie od 2011 r. do 2013 r. otrzymały pozwolenie na broń palną do celów myśliwskich w ilości 6 sztuk; 4. naruszenie art. 7 Konstytucji RP i określonej w nim zasady legalizmu działania organów administracji oraz art. 6 K.p.a., przez uznanie, że dla wydania pozwolenia na broń do celów łowieckich wnioskodawca spełniać powinien inne jeszcze kryteria, niż określone w art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji; 5. naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego dotyczącego ilości odbywanych przez skarżącego rejsów oraz czasu ich trwania, a także możliwości skarżącego dojazdu na polowanie; 6. naruszenie przepisu art. 7 Konstytucji RP i określonej w nim zasady legalizmu działania organów administracji i art. 6 K.p.a. przez ingerowanie organu w zgodną z prawem koncepcję skarżącego wykonywania polowań (przedstawienie we wniosku spójnej i osadzonej w rzeczywistości oraz przepisach regulaminu polowań autorskiej wizji realizowania pasji łowieckiej) poprzez wskazanie skarżącemu w decyzji metod wykonywania polowań oraz używania konkretnych broni; 7. naruszenie przepisu art. 6 i 7 K.p.a. przez przekroczenie swoich uprawnień i stworzenie pozaustawowych kryteriów wydawania pozwoleń na broń oraz przedłożenie interesu społecznego ponad brzmienie przepisów prawa materialnego, a w szczególności ponad art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, w sytuacji gdy decyzja o pozwoleniu na broń posiada charakter decyzji związanej; 8. naruszenie art. 104 i 107 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości sprawy; wniosek dotyczył wydania pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej w ilości 6 sztuk w celach łowieckich. Organ natomiast wydał pozwolenie na 4 sztuki, więc powinien również w sentencji decyzji odmówić wydania pozwolenia na 2 sztuki broni. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący przypomniał okoliczności faktyczne sprawy i dotychczasowy przebieg postępowania, jak również rozwinął przedstawione w petitum skargi zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, prezentując argumentację zbieżną z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż w 2011 roku w podobnej sprawie i zgodnie ze swoim wnioskiem pozwolenie na broń palną myśliwską w ilości 6 sztuk otrzymali ojciec skarżącego A. S. oraz w 2013 r. inny myśliwy Z. R., Komendant Główny Policji podkreślił, iż każda z wydanych przez organy Policji decyzji jest wydawana w oparciu o inny stan faktyczny ustalony na podstawie zebranego materiału dowodowego, a każdy przypadek jest oceniany indywidualnie w tym znaczeniu, że określa adekwatną liczbę egzemplarzy broni do deklarowanego przez wnioskującego celu użytkowania broni. Ponadto, mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy organ uznał, iż niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, 7, 77 § 1, 80 oraz art. 104 i 107 K.p.a., z uwagi na fakt, że organy Policji w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz dokonały wnikliwej oceny wszystkich zgromadzonych w ten sposób dowodów, w granicach swobodnej oceny dowodów. Wskazana ocena materiału dowodowego znalazła swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania z przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdza, że odpowiada ona prawu. W przedmiotowej sprawie skarżący ubiegał się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich w ilości sześciu sztuk. Decyzją z [...] lipca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. wydał skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie art. 10 ust. 1 i 2 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 2 i art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Komendanta Głównego Policji. W sprawie nie jest zatem sporne, że skarżący nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz że przedstawił ważną przyczynę posiadania broni, którą są uprawnienia do wykonywania polowania. Wypełniając przesłanki określone w art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 2 ww. ustawy skarżący otrzymał pozwolenie na broń do celów łowieckich. Decyzja – pozwolenie na broń do celów myśliwskich ma charakter decyzji związanej. Oznacza to, że w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek materialno-prawnych wskazanych w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy o broni i amunicji , przy barku przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy, właściwy organ Policji zobowiązany jest do wydania pozwolenia. Tak też postąpił organ w przedmiotowej sprawie. Elementem obligatoryjnym decyzji - pozwolenia na broń jest - stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy - oprócz określenia celu, w jakim zostało wydane pozwolenia, także określnie liczby egzemplarzy broni. Problematyką "liczby egzemplarzy broni" w swoim orzecznictwie zajmował się już Naczelny Sąd Administracyjny. Rozważania tego Sądu koncentrowały się wokół broni do celów sportowych, ale z uwagi na zbieżność regulacji w zakresie broni do celów sportowych i broni do celów łowieckich, uznać należy, że stanowisko zaprezentowane przez NSA ma walor ogólny i może znaleźć pełne zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, zważywszy, że Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni to stanowisko podziela (por. wyrok NSA z 2 lipca 2013 r., II OSK 2124/12 i II OSK 1945/12, z 15 kwietnia 2014 r. II OSK 2758/12 dostępne na stronie internetowej pod adresem http://cbois.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Mając na względzie reglamentacyjny charakter postanowień ustawy o dostępie do broni i amunicji, zaakcentować należy, że prowadzenie właściwej polityki w zakresie dostępu do broni, powinno zakładać ścisłą odpowiedniość rodzaju broni i palnej, którą chciałaby się posługiwać osoba występująca z wnioskiem o wydanie pozwolenia do deklarowanego celu. Wzgląd na tę okoliczność ustawodawca uznał za na tyle ważny, że oprócz celu wydania pozwolenia i rodzaju broni, ustanowił elementem materialnym decyzji administracyjnej także "liczbę egzemplarzy". Wskazanie "liczby egzemplarzy broni" jest wprawdzie elementem obligatoryjnym decyzji, jednak organ Policji ma pełną swobodę w zakresie określenia tej liczby. Jest to bowiem element rozstrzygnięcia, który ma w pełni charakter uznaniowy. O ile zakres swobody, jaką posiada organ Policji w zakresie oceny przesłanek, które uprawniają wydanie pozwolenia na broń w celach łowieckich, ograniczają normy materialnoprawne (art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ), tak w przypadku określenia "liczby egzemplarzy" broni danego rodzaju, organ dysponuje luzem decyzyjnym. Swoboda decyzyjna w tym zakresie nie może jednak stanowić podstawy do wydania decyzji negatywnej. Jak wskazał Naczelny sąd Administracyjny w odniesieniu do określenia liczby egzemplarzy broni konkretnego rodzaju, należy zastosować wykładnię celowościową przepisów ustawy o broni i amunicji, w oparciu o stan faktyczny ustalony na podstawie materiału dowodowego, zebranego stosownie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Pomiędzy formą i sposobem uprawiania łowiectwa a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna istnieć współzależność, a każdy przypadek powinien być oceniany przez organ indywidulanie w tym znaczeniu, że należy określić adekwatną liczbę egzemplarzy do deklarowanego celu. Organ nie jest w tym przypadku związany żądaniem wnioskodawcy. Może, w oparciu o obiektywne i subiektywne kryteria, określić odpowiednią liczbę egzemplarzy broni, co zasługuje na szczególne podkreślenie wobec zarzutów skargi. W przedmiotowej sprawie organ takiej oceny dokonał. Uznał, że do aktualnych potrzeb i aktywności łowieckiej deklarowanej przez skarżącego wystarczą 4 egzemplarze broni myśliwskiej. Organ swoje stanowisko w tym zakresie uzasadnił, podając jakie rodzaje broni myśliwskiej mogą zostać wykorzystane do jakich celów określonych przez skarżącego. Ocenie dokonanej przez organ nie można zarzucić dowolności. Uwzględnia ona adekwatność rodzajów zwierzyny, na którą skarżący zamierza polować, jak i rodzaj polowań do charakterystyki broni myśliwskiej, jaka jest odpowiednia do takich polowań. Inaczej ujmując, ocena w tym zakresie została oparta na analizie rodzajów i parametrów broni niezbędnych do deklarowanego przez skarżącego celu jej użytkowania. Odwołanie się przez organ do okoliczności innych niż zestawienie deklarowanych celów i egzemplarzy broni potrzebnych do ich realizacji było zbędne, lecz nie może w żadnym wypadku przesądzać o wadliwości decyzji. Okoliczność tę wskazał w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, co stanowiło odpowiedź na zarzuty odwołania. Z argumentacji organu w sposób jednoznaczny wynika, że pozostałe elementy oceny, poza adekwatnością egzemplarzy broni do potrzeb i aktywności łowieckiej skarżącego, nie miały znaczenia dla określenia przyznanej mu liczby egzemplarzy broni. Uwzględniając powyższe Sąd uznał sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3 pkt 2 ustawy o broni i amunicji jak i zarzuty odnoszące się do art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a., za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Powiązany z powyższymi zarzutami wytyk naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. również nie zasługiwał na uwzględnienie. Organ zebrał w sposób wyczerpujący i rozpatrzył cały materiał dowodowy istotny z punktu widzenia norm prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Okoliczności, do których skarżący odwołuje się w skardze, nie były w przedmiotowej sprawie relewantne, na co wskazano powyżej. Nie można zatem na wyjaśnieniu tych okoliczności opierać zarzutu naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zamierzonego skutku nie mógł również osiągnąć zarzut naruszenia art. 104 i art. 107 k.p.a. Jednym ze szczególnie istotnych elementów decyzji jest rozstrzygnięcie o istocie zgłoszonego żądania. W rozstrzygnięciu organ musi się wypowiedzieć w zakresie merytorycznej zasadności żądania strony. Musi więc uzewnętrzniać rezultat merytorycznego badania wniosku strony . Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. takie rozstrzygnięcie w istocie zgłoszonego żądania zawiera. W sposób niebudzący wątpliwości wynika z niej, że skarżący otrzymał pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich w liczbie czterech sztuk. Uzasadnienie decyzji realizujące wymogi art. 107 § 3 k.p.a., jednoznacznie wskazuje, że organ badał sprawę skarżącego w pełnym zakresie, wynikającym ze zgłoszonego roszczenia i że uwzględnił je tylko w części, tj. w liczbie czterech sztuk, a odmówił w liczbie dwóch sztuk. Pominięcie w sentencji decyzji odmowy wydania pozwolenia na dwie sztuki broni Sąd uznał za pozostające bez wpływu na wynik sprawy, uznając, że decyzja odnosi się do istoty żądania i nadaje się do wykonania. Istotną jest również okoliczność, że skarżący miał zagwarantowaną możliwość obrony i dochodzenia swych praw, tak w ramach postępowania odwoławczego, jak i skargi do sądu administracyjnego. W obu postępowaniach, tj. i administracyjnym i sądowoadministracyjnym prawidłowość i legalność decyzji badana była w zakresie udzielenia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską w liczbie mniejszej niż wnioskowana. Usprawiedliwionych podstaw pozbawiony jest także zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 konstytucji RP. O naruszeniu konstytucyjnej zasady równości można mówić, gdy w tożsamej sytuacji faktycznej i prawnej różnicuje się prawa jednostki. W sprawach dotyczących pozwoleń na broń każda z indywidualnych decyzji wydawana jest w oparciu o ustalony w niej stan faktyczny i każdy przypadek jest oceniany przez organy Policji indywidulanie w tym znaczeniu, że organ określa adekwatną liczbę egzemplarzy broni do deklarowanego przez wnioskującego celu użytkowania broni. W odmiennej ocenie wniosków różnych osób nie może zatem upatrywać naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, zważywszy dodatkowo, że decyzja w tej części odnoszącej się do liczby przyznanych sztuk broni ma charakter uznaniowy i tak jak w przedmiotowej sprawie została uzasadniona przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi. Końcowo na podkreślenie zasługuje, że organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń. Organy te, dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego, muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, a ten został prawidłowo oceniony w toku postępowania. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, skargę tę – na podstawie art. 151 P.p.s.a. - oddalił.