II SA/Wa 212/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska – Grońska, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi I. G. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stopnia zdolności do służby oddala skargę Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] października 2018 r., nr [...], Centralna Komisja Lekarska (dalej także: "CKL" lub "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 481), po rozpoznaniu odwołania I.G. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej także: "RKL" lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], w sprawie ustalenia zdolności skarżącego do służby. Zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej zostało wydane w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] lutego 2018 r. skarżący I.G. -, [...] Służby Więziennej, [...] działu [...] Zakładu karnego w [...]., został skierowany przez Zastępcę Dyrektora Zakładu Karnego w [...] na wykonanie badań lekarskich celem ustalenia zdolności skarżącego funkcjonariusza do służby w Służbie Więziennej. W dniu [...] kwietnia 2018 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] wydała orzeczenie nr [...], w którym stwierdziła w rozpoznaniu (vide: pkt 11 orzeczenia RKL): 1. Zaburzenia neurasteniczne (F 48.0) § 70p.2 kat. B 2. Zaburzenia osobowości (F 60) § 72p.1 kat. B 3. Zespół bólowy kręgosłupa C i L/S bez objawów neurologicznych (M 53.1) § 66p.1 kat. B 4. Kamica nerkowa prawostronna leczona endoskopowo 2007. (N 20.1) § 47p.3 kat. B. W konsekwencji powyższych ustaleń, [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] stwierdziła w pkt. 12 wydanego orzeczenia określającym zdolność do służby, że skarżący jest zdolny do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem, a także trwale niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku, podnosząc jednocześnie, iż w przypadku skarżącego zachodzą przeciwwskazania do służby w warunkach dużej ekspozycji na stres. W uzasadnieniu orzeczenia [...] Rejonowa Komisja Lekarska [...] wskazał, że - po dokładnej analizie dokumentacji orzeczniczo-medycznej i badaniu własnym skarżącego - stwierdziła, iż choroby w punkcie 1,2,3,4 rozpoznania powodują, iż skarżący jest zdolny do służby w SW z ograniczeniem kat. "B", trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, z jednoczesną adnotacją, iż przeciwwskazana jest służba w warunkach dużej ekspozycji na stres. RKL stwierdziła, iż stopień zaawansowania występujących u skarżącego schorzeń nie sięga obecnie znamion inwalidztwa i kwalifikuje go do kategorii B zdolności do pełnienia służby w Służbie Więziennej - zdolny do pełnienia służby z ograniczeniem, która oznacza, iż stwierdzone choroby lub ułomności zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwiają pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na innym stanowisku w ramach wspomnianej Służby Więziennej. Od powyższego orzeczenia organu pierwszej instancji strona skarżąca wniosła w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej. W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że rozpoznane schorzenia ujawniły się w czasie trwania służby w Służbie Więziennej. Skarżący wskazał, że następstwem szczególnych właściwości oraz warunków służby było pogorszenie jego stanu zdrowia. Zdaniem skarżącego, bezpośredni związek zaistnienia i pogorszenia stanu zdrowia należy przypisać w odniesieniu do zadań związanych z wykonywaną służbą polegających na doświadczeniach traumatycznych, które są czynnikiem wyzwalającym. W konsekwencji, skarżący wniósł o stwierdzenie, iż stopień zaawansowania występujących schorzeń w sprzężeniu (dotyczy to chorób z pkt. 1 i 2) stanowią przeszkodę do pełnienia służby, a tym samym o stwierdzenie, iż wyczerpane są znamiona inwalidztwa w rozumieniu ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej, Centralna Komisja Lekarska - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - wydała w dniu [...] października 2018 r. orzeczenie nr [...], którym utrzymała w mocy sporne orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. W uzasadnieniu orzeczenia CKL stwierdziła na wstępie, że po zapoznaniu się zarówno z odwołaniem skarżącego z dnia [...] kwietnia 2018 r., jak i zgromadzoną w sprawie dokumentacją orzeczniczą, skierowała skarżącego na dodatkową konsultację neurologiczną i psychiatryczną. Organ odwoławczy wskazał, że w dodatkowym badaniu neurologicznym, przeprowadzonym przez dr M.P., nie stwierdzono u skarżącego objawów ogniskowego uszkodzenia układu nerwowego, ograniczenia ruchomości kręgosłupa, objawów podrażnienia korzeni rdzeniowych, ani objawów ubytkowych. Jednocześnie, CKL zauważyła, że w wyniku wspomnianego badania neurologicznego lekarz stwierdził, że okresowo występujący zespół bólowy kręgosłupa odcinka szyjnego i lędźwiowo-krzyżowego u osoby z dyskopatią L5-S1 bez objawów neurologicznych w aktualnym badaniu został prawidłowo zakwalifikowany przez organ pierwszej instancji według § 66 pkt 1 wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz. U. z 2014r. poz. 1989) do kategorii "B" zdolności do służby. Organ odwoławczy wskazał, że z kolei konsultant psychiatra - po badaniu własnym i zapoznaniu się dokumentacją medyczną - zleciła wykonanie badania psychologicznego. CKL stwierdziła, że wspomniane badanie psychologiczne odbyło się w dniu [...] października 2018 r. Organ odwoławczy zauważył, że psycholog we wnioskach do przeprowadzonego badania stwierdziła, że profil osobowości skarżącego nie nadaje się do interpretacji ze względu na symulację (F-K = +24), zaś wyniki skal kontrolnych wskazują na relacjonowanie niewiarygodnych somatycznych i poznawczych objawów i sugerują osobowościowe podłoże aktualnego funkcjonowania. Podsumowując badanie, psycholog stwierdziła, że całokształt badania sugeruje występowanie umiarkowanie nasilonych zaburzeń nerwicowych u osoby z osobowością zaburzoną (cechy zależności, lękliwości). Specjalista psychiatra, po zapoznaniu się z opinią psychologiczną, w konkluzji badania rozpoznał zaburzenia nerwicowe pod postacią zaburzeń depresyjno-lękowych mieszanych o umiarkowanym nasileniu. W konsekwencji, CKL uznała, że organ pierwszej instancji prawidłowo postawił rozpoznanie: "zaburzenia neurasteniczne i zaburzenia osobowości" i właściwie zakwalifikował według §70p2 i §72p1 wyżej cytowanego wykazu do kategorii B zdolności do służby. Biorąc pod uwagę całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, CKL stwierdziła, że nie widzi podstaw do uchylenia bądź zmiany spornego orzeczenia RKL. W piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. skarżący - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2018 r. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż zdiagnozowana jednostka chorobowa pod postacią zaburzeń neurastenicznych i zaburzeń osobowościowych negatywnie wpływa na jego codzienną egzystencję. Skarżący stwierdził, że zmęczenie psychiczne i fizyczne zmusiły go do odejścia ze służby. Skarżący stwierdził, że czynna służba nacechowana różnego rodzaju obciążeniami natury psychicznej dodatkowo wpływała na wzmożone zmęczenie po wysiłku umysłowym lub poczucie zmęczenia fizycznego. Skarżący stwierdził jednocześnie, że z uwagi na obniżoną sprawność myślenia, efektywność umysłową, trudności z koncentracją, zapamiętywaniem i mniejszą wydajność przy jednoczesnym obniżonym nastroju spowodowały, że podjął się leczenia w Ośrodku Specjalistycznym. Zdaniem skarżącego, powyższe zaburzenia mają charakter przewlekły z tendencją do nasilenia się pod wpływem wielu czynników stresogennych. Skarżący zauważył, że rozpoznane schorzenia ujawniły się w czasie trwania służby w Służbie Więziennej. W jego ocenie, następstwem szczególnych właściwości oraz warunków służby było pogorszenie stanu jego zdrowia. Strona skarżąca uznała, że bezpośredni związek zaistnienia i pogorszenia stanu zdrowia należy przypisać w odniesieniu do zadań związanych z wykonywaną służbą, polegających na doświadczeniach traumatycznych, które są czynnikiem wyzwalającym. W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie, iż stopień zaawansowania występujących schorzeń stanowi przeszkodę do pełnienia służby, a tym samym wyczerpuje znamiona inwalidztwa, w rozumieniu ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Mając na uwadze zarzuty strony skarżącej, organ odwoławczy stwierdził, iż w przypadku skarżącego stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają sprawność fizyczną łub psychiczną osoby orzekanej, mogąc mieć wpływ na jej zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Organ odwoławczy podniósł, iż wydając zaskarżone orzeczenie w postępowaniu odwoławczym, CKL orzekała na podstawie dokumentacji orzeczniczo-medycznej zgromadzonej w procesie orzeczniczym, jak i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, potwierdziło rozpoznanie dokonane przez komisję lekarską orzekającą w pierwszej instancji i zasadność kwalifikacji schorzeń wymienionych w części A pkt 11 spornego orzeczenia RKL. Ponadto, organ odwoławczy uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia CKL wykazała jednoznacznie, że ustalenia organu pierwszej instancji potwierdzają zasadność zakwalifikowania skarżącego do kategorii "B". W związku z powyższym, CKL stwierdziła, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym, zarzuty podniesione w skardze nie dają postaw do uchylenia spornego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia sporne czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną jedynie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej "P.p.s.a."). Dokonując oceny przedmiotowej sprawy w świetle powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga I.G. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2018 r. nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał bowiem, że Centralna Komisja Lekarska, rozpoznając odwołanie skarżącego od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. wydanego w sprawie ustalenia stopnia zdolności skarżącego do służby w Służbie Więziennej - nie dopuściła się naruszenia art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem utrzymując w mocy sporne orzeczenie RKL, zawarła w treści swojego rozstrzygnięcia wyraźne uzasadnienie, z którego wynika, dlaczego Centralna Komisja Lekarska uznała, że do schorzenia neurologicznego stwierdzonego u skarżącego (vide: Zespół bólowy kręgosłupa C i L/S bez objawów neurologicznych) należy zastosować § 66 pkt 1, kat. B załącznika do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej, natomiast do schorzenia psychiatrycznego stwierdzonego u skarżącego (vide: Zaburzenia neurasteniczne i zaburzenia osobowości) należy zastosować § 70 pkt 2 i § 72 pkt 1, kat. B ww. załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. Tym samym, Sąd uznał, że organ odwoławczy, wydając wspomniane orzeczenie lekarskie z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie uznania skarżącego za zdolnego do służby w SW z ograniczeniem kat. "B" i trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, uzasadniając przyjętą kwalifikację prawną do stwierdzonego schorzenia - nie dopuścił się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz art. 7 Konstytucji RP. Przechodząc do oceny legalności spornego orzeczenia, na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.). W tej sytuacji, zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje niewątpliwie dwa zasadnicze elementy, a mianowicie - ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Wskazać należy, iż zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2018 r. zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Nie ulega wątpliwości, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ma swój autonomiczny byt prawny, znajdując swoje umocowanie we wspomnianej ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Niemniej, zgodnie ze wspomnianym już wyżej art. 4 cyt. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r., w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a. W tej sytuacji, nie ulega wątpliwości, że komisja lekarska, wydając sporne orzeczenie, zobowiązana jest w sposób dokładny i jednoznaczny wyjaśnić, dlaczego przyjmując dane schorzenie lub ułomność - uznała, że badany kandydat do służby jest zdolny lub niezdolny do jej wykonywania. W sprawie jest bezsporne, że Centralna Komisja Lekarska ustaliła, iż konsultacja neurologiczna potwierdziła u skarżącego Zespół bólowy kręgosłupa C i L/S bez objawów neurologicznych, natomiast konsultacja psychiatryczna potwierdziła u skarżącego zaburzenia neurasteniczne i zaburzenia osobowości. W konsekwencji, CKL uznała, że do stwierdzonego schorzenia neurologicznego należy zastosować § 66 pkt 1 - kat. B, natomiast do schorzenia psychiatrycznego § 70 pkt 2 - kat. B oraz § 72 pkt 1 - kat. B załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. Warto zauważyć, że Centralna Komisja Lekarska, przedstawiła swoją argumentację w zakresie powołania się na przepis § 66 pkt 1 - kat. B oraz § 70 pkt 2 - kat. B i § 72 pkt 1 - kat. B cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r., wyjaśniając szczegółowo wątpliwości związane z kwalifikacją prawną schorzeń w kontekście dodatkowych ustaleń dokonanych w toku postępowania odwoławczego. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej winno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać, dlaczego zostało stwierdzone schorzenie, czy też ułomność fizyczna u osoby badanej określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. W konsekwencji powyższych ustaleń, należy stwierdzić, że Centralna Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy, wyjaśniła wszystkie istotne w sprawie okoliczności i zaprezentowała w uzasadnieniu spornego orzeczenia precyzyjne motywy swojego stanowiska, które pozwoliły ocenić prawidłowość wydanego orzeczenia. Tym samym, wbrew zarzutom strony skarżącej, CKL nie naruszyła przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Stwierdzają powyższe, Sąd miał na uwadze to, iż obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania orzeczenia związany jest niewątpliwie z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa. Mając to na względzie, Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia CKL, jako organu odwoławczego, w sposób pełny odnosi się również do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, co świadczy o tym, że organ odwoławczy wypełnił w sposób właściwy obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu argumentów strony, zgodnie z wymaganiami określonymi w stosownych przepisach k.p.a. Wykaz chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Służbie Więziennej, określa powołane przez organy obu instancji rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej, które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Przyczyną przyznania skarżącemu I.G. kategorii zdolności do służby "B" - zdolny do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem, trwale niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku - były rozpoznane u niego schorzenia: zespół bólowy kręgosłupa C i L/S bez objawów neurologicznych, co zostało zakwalifikowane według § 66 pkt 1, zaburzenia neurasteniczne zakwalifikowane według § 70 pkt 2 oraz zaburzenia osobowości zakwalifikowane według § 72 pkt 1 załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. W ocenie Sądu, rozpoznanie powyższe zostało oparte na szczegółowo zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz wynikach przeprowadzonych badań. Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej odpowiada prawu. W ocenie Sądu, należy przede wszystkim wyraźnie stwierdzić, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych o zdolności do służby w Służbie Więziennej obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, tj. czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby w Służbie Więziennej była zgodna z przepisami w sprawie orzekania o zdolności do służby w tej formacji oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd nie jest natomiast uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Służbie Więziennej. Ustalony na podstawie wyżej wymienionych dokumentów stan faktyczny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że orzekająca w pierwszej instancji [...] Rejonowa Komisja Lekarska w [...] była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie, zaś swoje orzeczenie wydała na podstawie całości dokumentacji dotyczącej skarżącego, przede wszystkim na podstawie badań specjalistycznych oraz w oparciu o badanie własne. W ocenie Sądu, uznać należy, że również Centralna Komisja Lekarska, orzekając w składzie trzech lekarzy, działała zgodnie ze swoją właściwością, wydając zaskarżone orzeczenie zarówno na podstawie analizy dokumentacji medycznej zgromadzonej przez organ pierwszej instancji, jak i na podstawie dodatkowo zleconych konsultacji: neurologicznej oraz psychiatrycznej. Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporne orzeczenie, organ odwoławczy nie dopuścił się - mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a także w art. 7 Konstytucji RP. Jednocześnie, Sąd uznał, że Centralna Komisja Lekarska, rozstrzygając w niniejszej sprawie, nie dopuściła się również naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa i stosowanego przez nie prawa. Zdaniem Sądu, należy wyraźnie podkreślić, iż w prawie administracyjnym obowiązuje zharmonizowana z Konstytucją RP ogólna zasada, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zrachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83). W ocenie Sądu, przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP. W niniejszej sprawie, Centralna Komisja Lekarska, wydając sporne orzeczenie ustalające zdolność strony skarżącej do służby w Służbie Więziennej, nie dopuściła się naruszenia wskazanych wcześniej przepisów, to jest istotnej obrazy przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności. W tej sytuacji, uznać należy, iż Centralna Komisja Lekarska, jako komisja odwoławcza, wyjaśniła szczegółowo zasadność kwalifikacji skarżącego do kategorii "B". Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak sentencji wyroku.