II SA/Wa 2125/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.), Ewa Pisula – Dąbrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę II SA/Wa 2125/15 UZASADNIENIE W sprawie ustalono stan faktyczny. K. K. zwrócił się w dniu [...] kwietnia 2011 r. do Szefa ABW o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że pełniąc służbę w UOP/ABW podejmował w latach 1994-2009 czynności spełniające warunki określone w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.). Szef ABW postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści, a następnie po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2368/11 oddalił skargę funkcjonariusza. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1595/13 oddalił skargę kasacyjną skarżącego d wyroku Sądu I instancji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., K. K., na podstawie art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1595/13. W skardze tej skarżący wskazał, że powyższy wyrok oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r., a także postanowienie Szefa ABW z dnia [...] listopada 2011 r. zostały wydane w oparciu o treść § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., który został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r. Wyjaśnił, że przepis ten w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, został uznany za niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie wyroku NSA z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1595/13 oraz poprzedzającego go wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2368/11 i przekazanie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W wyniku rozpatrzenia skargi K. K., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 2356/14 uchylił wyrok własny z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1595/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2368/11 oraz postanowienie Szefa ABW z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] i utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ wziął pod uwagę wytyczne zawarte w wyroku NSA z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 2356/14 i oparł postępowanie o kryterium szczególnego, a nie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. Organ dokonał ponownie przeglądu akt osobowych K. K., a w trakcie ponownej analizy sprawy zwrócił się do wszystkich jednostek i komórek organizacyjnych ABW, w których funkcjonariusz pełnił służbę z zapytaniem, czy pełniąc służbę w tych jednostkach, wykonywał on co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia lub podejmował interwencję w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego lub uczestniczył, co najmniej 30 dni w ciągu roku w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. W dniu [...] listopada 2015 r. Szef ABW wydał postanowienie nr [...], którym odmówił K. K. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, z uwagi na brak dokumentów potwierdzających powyższe okoliczności. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. K. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpoznaniu ww. wniosku, Szef ABW postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2015 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu brak podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, zarzucił też naruszenie art. 7-9, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, poprzez zaniechanie zebrania pełnego materiału dowodowego i w konsekwencji wydanie zaskarżonego postanowienia w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz naruszenie art. 78 § 1 kpa, przez zaniechanie przeprowadzenia dowodów z badania dokumentów: a) pionów logistycznych Delegatur UOP w [...] i UOP/ABW w [...] (na rzecz, których m.in. skarżący brał udział w fizycznej ochronie osób lub mienia), b) ówczesnego Inspektoratu Nadzoru, Kontroli i Bezpieczeństwa Wewnętrznego UOP/ABW w [...] (któremu w latach 1999-2008 podlegał merytorycznie), c) zarejestrowanych na innych funkcjonariuszy, na których rzecz i w działaniach których brał udział skarżący (różnych pionów merytorycznych zarówno w trakcie służby w [...], jak i [...]), pomimo wyraźnego wskazania skarżącego, zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto zarzucił naruszenie art. 218 § 1 i 2 w zw. z art. 7 i 8 kpa, poprzez zaniechanie zbadania odpowiednich - wynikających z przebiegu służby skarżącego akt znajdujących się w posiadaniu organu, art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie strony do organu władzy publicznej. Zauważył bowiem, że skarżący w przeciwieństwie do organu ma wgląd jednie do części akt sprawy - dokumenty objęte klauzulą "tajne" i "ściśle tajne", które są dla niego niedostępne. Wniósł o uchylenie zaskarżonych postanowień. W odpowiedzi na skargę Szef ABW wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że wbrew argumentacji skarżącego, przeprowadził w koniecznym zakresie rzetelne i wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, zwracając się do szeregu komórek Agencji, w których funkcjonariusz pełnił służbę, o przeprowadzenie stosownych ustaleń. Zapytania, o udzielenie informacji czy skarżący wykonywał, co najmniej 6 razy wciągu roku czynności operacyjno-rozpoznawcze czy dochodzeniowo-śledcze w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia, podejmował interwencję w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego lub uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, zostały skierowane do Wydziału Operacyjnego DABW w [...], Wydziału Ochrony DABW w [...], Samodzielnej Sekcji Logistyki DABW w [...], DABW w [...], DABW w [...]. Przedmiotowe ustalenia polegające na zbadaniu posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych, nie potwierdziły jednak faktu podejmowania przez skarżącego czynności służbowych spełniających kryteria uzasadniające podwyższenie emerytury. A zatem, w ocenie organ, bezpodstawny i nieuzasadniony jest zarzut zaniechania badania dokumentów znajdujących się w wskazanych pionach i jednostkach organizacyjnych czy komórkach, ponieważ takie dokumenty, jeżeli istniały zostały sprawdzone i przeanalizowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Rozpatrywana pod tym kątem skarga K. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII kpa. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z art. 217 § 2 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 218 § 1 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 kpa). Z przywołanych przepisów wynika, że tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w Kodeksie postępowania administracyjnego różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych. Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia przez niego służby w latach 1994 - 2009 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, o których mowa w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86 poz. 734 ze zm.). W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego był organem właściwym do rozpatrzenia ww. wniosku. Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego jest bowiem następcą prawnym Urzędu Ochrony Państwa (art. 225 i art. 228 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu - Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.). Należy też wskazać, że wskazane we wniosku skarżącego rozporządzenie z dnia 4 maja 2005 r. weszło w życie w dniu 1 czerwca 2005 r. (§ 7) i ma zastosowanie do okresu służby funkcjonariuszy po jego wejściu w życie, nie reguluje - poza wyjątkami określonymi w § 6 i § 6a ust. 3 - kwestii jego stosowania do wcześniejszych okresów służby i nabycia uprawnień, o których mowa w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Wcześniejszym rozporządzeniem regulującym kwestie szczegółowych warunków podwyższania emerytur było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373), które obowiązywało do 31 maja 2005 r. Jeszcze wcześniejszym rozporządzeniem regulującym te kwestie było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114 ze zm.). Rozporządzenie to, stosownie do treści § 7, miało zastosowanie do funkcjonariuszy, którzy nabyli prawo do emerytury po dniu 25 maja 1994 r. Powyższe rozporządzenie obowiązywało do 23 października 2002 r. Stąd też organ winien złożony w niniejszej sprawie wniosek o wydanie zaświadczenia odnieść do przepisów obowiązujących we wskazanych okresach służby, a nie tylko do aktualnie obowiązujących przepisów. Należy jednak zauważyć, że jako podstawę prawną wydania objętego wnioskiem zaświadczenia skarżący wskazał § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Przepis ten stanowi, że emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia (pkt 1) oraz uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia (pkt 2). Z treści zaskarżonego postanowienia, jak i zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że organ przeprowadził kwerendę materiałów odnoszących się do służby skarżącego przy uwzględnieniu przesłanek wynikających z § 4 pkt 1 i 2 wyżej wymienionego rozporządzenia, z pominięciem rozporządzeń Rady Ministrów je poprzedzających. Okoliczność ta nie mogła jednak stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy przepis § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. jest zasadniczo tożsamy względem § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 28 lutego 1995 r., oraz względem § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia z 24 września 2002 r. Należy zatem uznać, że w przywołanych aktach prawnych w sposób tożsamy ukształtowano przesłanki podwyższenia emerytury w odnośnym zakresie. Stąd też z faktu - jakkolwiek błędnego - powołania w zaskarżonym postanowieniu jedynie aktualnie obowiązującego rozporządzenia, a nie rozporządzenia z dnia 28 lutego 1995 r. i z dnia 24 września 2002 r., nie można skutecznie czynić organowi zarzutu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Organ dokonał w istocie oceny tych samych przesłanek podwyższenia emerytury, które zostały wymienione w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 28 lutego 1995 r. i rozporządzenia z dnia 24 września 2002 r. Organ wykonał też wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 2356/14. Przeprowadzając bowiem weryfikację dokumentów źródłowych nie brał pod uwagę kryterium bezpośredniości zagrożenia życia i zdrowia, a jedynie warunki szczególnie zagrażające życiu i zdrowiu. Organ przyjął taką interpretację mających zastosowanie w sprawie przepisów, za wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13. Przepis § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agenci Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404) stanowi, że środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Powyższe rozporządzenie zastąpiło uprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 138, poz. 742 ze zm.), które w § 9 ust. 1a i 1b stanowiło, iż okresy pełnienia służby w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej lub Państwowej Straży Pożarnej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej potwierdza na żądanie funkcjonariusza, w formie zaświadczenia, komórka kadrowa właściwa ze względu na ostatnie miejsce pełnienia przez funkcjonariusza służby w danej formacji. Z kolei, jak już wyżej wskazano, z przepisu art. 218 § 1 kpa wynika jednoznacznie, że obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydając zaświadczenie organ działa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa i w konsekwencji jego działanie uzależnione jest od tego, czy i jakie rejestry, ewidencje lub inne dane znajdują się w jego posiadaniu. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy (por. Z. Kmieciak: Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo 2004/10/58). Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Wprawdzie w doktrynie przyjmuje się, że do postępowania w sprawach zaświadczeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepisy o dowodach, to jednak - z uwagi na treść art. 218 § 1 i § 2 kpa - organ nie ma obowiązku wydawania zaświadczeń na podstawie wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia może być przeprowadzone jedynie w koniecznym zakresie, a taka regulacja modyfikuje zasady postępowania dowodowego ustalone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Występujący w tym przepisie zwrot "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 kpa. Postępowanie wyjaśniające prowadzone na podstawie art. 218 § 2 kpa polega bowiem na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 kpa musi zatem odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru, czy zbioru danych innego rodzaju. Nie ma natomiast podstaw do wydania zaświadczenia co do innych faktów lub okoliczności, które zostały udowodnione tylko samym zeznaniem świadka. Innymi słowy, organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów. Zeznania świadków w toku postępowania wyjaśniającego są zatem dopuszczalne jedynie na okoliczność istnienia w organie dokumentacji potwierdzającej wykonywanie obowiązków służbowych w określonych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego przeprowadził w koniecznym zakresie rzetelne i wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, zwracając się do szeregu komórek Agencji, w których funkcjonariusz pełnił służbę, o przeprowadzenie stosownych ustaleń. Przedmiotowe ustalenia polegające na zbadaniu posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych, nie potwierdziły jednak faktu podejmowania przez skarżącego czynności służbowych spełniających kryteria uzasadniające podwyższenie emerytury w myśl przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Sąd podziela stanowisko organu, iż posiadanie na wyposażeniu przez cały okres służby broni palnej, kamizelki kuloodpornej, hełmu oraz wykorzystywanie ich podczas wykonywania czynności służbowych, nie przesądza o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Należy bowiem rozróżnić pełnienie służby w warunkach szczególnych od pełnienia jej w warunkach powszednich, normalnych i przewidzianych zakresem czynności i zadań służbowych, w których mogą się jednak zdarzyć nieprzewidziane sytuacje i okoliczności zagrażające życiu i zdrowiu. Niezasadny okazał się też zarzut skarżącego, w którym stwierdził, iż w celu wydania zaświadczenia żądanej treści organ winien uzyskać dane od jego ówczesnych przełożonych oraz innych funkcjonariuszy pełniących z nim służbę, albowiem w istocie doszłoby do prowadzenia pełnego, a nie ograniczonego, postępowania dowodowego, poprzez przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków. Także argumentacja, że zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu otrzymali inni funkcjonariusze, którzy wykonywali analogiczne jak skarżący czynności służbowe, nie jest trafna. Słusznie wskazał organ, że służbę każdego funkcjonariusza należy rozpatrywać indywidualnie, zaś subiektywne wrażenie dotyczące analogii wykonywanych czynności nie może być miarodajne do obiektywnego ustalenia kryteriów uprawniających do podwyższenia emerytury. Konkludując, wydane w sprawie zaskarżone postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści nie naruszają prawa, zostały bowiem wydane w oparciu o zgromadzony w sprawie dopuszczalny materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonych aktów spełnia wymogi zawarte w przepisie art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) , orzekł jak sentencji wyroku.