II SA/Wa 2126/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego M. G. kwotę 457,- (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: kpa, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] odmówił M. G. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Przedmiotową decyzję podpisał działający z upoważnienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] podinspektor A. S. – Zastępca Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. M. G. skierował do Komendanta Głównego Policji odwołanie od ww. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. M. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 10 ustawy o broni i amunicji, przepisów prawa procesowego, poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie z mocy art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym Sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszystkie naruszenia prawa. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. W sprawie bezspornym jest, że skarżący występował o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] odmawiająca skarżącemu wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej została podpisana z upoważnienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przez podinspektora A. S. – Zastępcę Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...]. Decyzją nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. zmieniającą decyzję w sprawie upoważnienia do załatwiania w imieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] spraw związanych z problematyką ochrony osób i mienia, broni, amunicji i materiałów wybuchowych oraz cudzoziemców, wprowadzono nowe brzmienie § 1 decyzji nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania w imieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] spraw związanych z problematyką ochrony osób i mienia, broni, amunicji i materiałów wybuchowych oraz cudzoziemców, w ten sposób, że upoważniono m.in. podinspektora A. S. – Zastępcę Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych w [...] do załatwiania w imieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] spraw związanych z m.in. z wydawaniem decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, legitymacji i pism w sprawach wynikających z ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) z zastrzeżeniem postanowień § 2. Zgodnie z treścią § 2 decyzji nr [...] do podpisywania orzeczeń administracyjnych, opracowanych przez Wydział Postępowań Administracyjnych KWP w [...] w sprawach pozwoleń na broń palną bojową wydawanych osobom fizycznym w celu ochrony osobistej oraz na broń palną sportową wydawanych osobom fizycznym w celach sportowych, upoważniono I Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] - młodszego inspektora W. O. Stosownie do treści art. 19 kpa organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Naruszenie tego przepisu, polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Zgodnie z treścią art. 268a kpa organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwienia sprawy w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie udzielone na podstawie powołanego przepisu wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu, przy czym pracownik upoważniony do wykonywania kompetencji organu nie staje się przez to organem administracji publicznej, nie ma zatem uprawnienia do upoważnienia innych pracowników do działania w imieniu organu. Działanie pracownika bez upoważnienia właściwego organu administracji publicznej pociąga za sobą nieważność decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Z analizy upoważnień do podpisywania decyzji w I instancji wynika, że podinspektor A. S. – Zastępca Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] nie był osobą, która posiadała stosowne upoważnienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do podpisywania orzeczeń administracyjnych w sprawach pozwoleń na broń palną bojową wydawanych osobom fizycznym w celu ochrony osobistej, o które to pozwolenie wnioskował skarżący. W związku z tym, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. została podpisana przez osobę nieuprawnioną należało stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Sąd obowiązany był również wyeliminować z obrotu prawnego decyzję II instancji, albowiem Komendant Główny Policji, utrzymując w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. dotkniętą nieważnością, rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 kpa, co wyczerpuje przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzekając o kosztach, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 tej ustawy.