II SA/Wa 2128/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sławomir Antoniuk Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie obniżenia uposażenia - oddala skargę - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2010 r. stwierdził uchybienie przez B.K. terminu do złożenia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), z dniem 1 października 2010 r. obniżył B.K.dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 647,50 złotych miesięcznie. Wskazany rozkaz personalny został przesłany na adres domowy strony za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Decyzję tę awizowano w dniu [...] sierpnia 2010 r., a następnie w dniu [...] września 2010 r. Po upływie terminu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej, została ona zwrócona do Komendy Głównej Policji i włączona do akt postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 Kpa, w przypadku niemożności doręczenia pisma osobie fizycznej w jej miejscu pracy lub miejscu zamieszkania (art. 42 Kpa), jak również niemożności doręczenia przesyłki dorosłemu domownikowi (art. 43 Kpa), poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W myśl art. 44 § 4 Kpa, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przesłanką zastosowania doręczenia zastępczego jest niemożność doręczenia przesyłki w sposób wskazany w art. 42 i 43, wynikająca z okoliczności niezawinionych przez organ administracji. Tak więc zdaniem organu z powyższych regulacji dotyczących instytucji doręczenia zastępczego wynika, że aby doręczenie takie mogło zostać uznane za skuteczne musi zostać spełniony podstawowy warunek pozostawania pisma do odbioru w placówce pocztowej przez okres 14 dni. Warunek ten spełnia doręczenie zastępcze zaskarżonej decyzji w sprawie niniejszej. Z adnotacji poczty na przesyłce wynika, że po raz pierwszy awizowano ją w dniu [...] sierpnia 2010 r. a zwrot do nadawcy nastąpił w dniu [...] września 2010 r. Od daty pierwszego awizowania do dnia zwrotu do nadawcy upłynęło zatem pełne 14 dni. W takiej sytuacji doręczenie nastąpiło z upływem okresu 14 dni czyli w dniu [...] września 2010 r. (por. postanowienie z dnia [...] lipca 2008 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OZ 762/08). B.K. w dniu [...] października 2010 r. (data stempla pocztowego na kopercie) wniosła odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zwracając się z prośbą o przywrócenie dodatku służbowego do poprzedniej wysokości. Z porównania daty uznania decyzji za doręczoną (w dniu [...] września 2010 r.) i daty wniesienia odwołania (w dniu [...] października 2010 r.) wynika, że odwołanie to zostało złożone po przekroczeniu czternastodniowego terminu, określonego dla dokonania tej czynności w art. 129 § 2 Kpa. Jednocześnie skarżąca nie wniosła prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Tak więc kierując się treścią art. 134 Kpa organ II instancji stwierdził w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W dniu [...] listopada 2010 r. skargę na powyższe postanowienie złożyła B.K. Skarżąca podniosła, iż w dniach od [...] maja 2010 r. do [...] września 2010 r. przebywała poza miejscem zamieszkania z uwagi na konieczność kontynuacji leczenia poza wypadku, któremu uległa w roku 2009 r. W dniu [...] sierpnia 2010 r. poinformowała swoich przełożonych o tym, iż będzie przebywała poza miejscem zamieszkania. Nadto w dniu [...] września 2010 r. kontaktowała się telefonicznie ze swoim bezpośrednim przełożonym, któremu również powiedziała o tym, iż przebywa na leczeniu poza miejscem zamieszkania. W skardze skarżąca wskazała również, iż organ miał także kontakt z jej mężem, który jest funkcjonariuszem policji, ale nie mógł odebrać decyzji, ponieważ informacje o przesyłce pocztowej nosiły adnotację "osobiście", co wskazywało, iż nie może on odebrać sam decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga, jest oczywiście niezasadna. Na wstępie należy wskazać, iż w sprawie jest bezsporne, iż skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., obniżającemu B.K. z dniem [...] października 2010 r. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 647,50 złotych miesięcznie. Rozkaz personalny został bowiem jak wynika z akt sprawy, została doręczona skarżącej w trybie art. 44 Kpa z dniem [...] września 2010r. Skarżąca złożyła w dniu [...] października 2010 r. odwołanie od powyższej decyzji. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 129 § 2 Kpa odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin do złożenia przez B.K. odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. upłynął w dniu [...] września 2010 r. Termin do złożenia odwołania jest terminem zawitym. Oznacza, to, iż może on być przywrócony zgodnie z treścią art. 58 § 1 Kpa, jeśli spełnione są cztery przesłanki: • podmiot, który uchybił terminowi złoży wniosek o przywrócenie terminu; • we wniosku zostaną uprawdopodobnione, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podmiotu, który uchybił termonowi; • zostanie dopełniona czynność, dla której został uchybiony termin; • wniosek zostanie złożony w terminie 7 dni od dnia, w którym ustała przyczyna uchybienia. Odwołanie skarżącej z dnia [...] października 2010 r. nie spełnia powyższych przesłanek. Skarżąca polemizuje w nim bowiem z przyczynami, z powodu których został jej rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. obniżony dodatek służbowy. W takiej sytuacji organ zgodnie z treścią art. 134 Kpa miał obowiązek stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Podnoszone przez skarżącą argumenty w skardze do Sądu nie mogą być wzięte pod uwagę, ponieważ przedmiotem zaskarżonego postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2010 r. nie jest kwestia usprawiedliwienia uchybienia terminu, ale kwestia wskazania niedopuszczalności odwołania z powodu uchybienia terminu. Skoro strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu, to organ II instancji nie był, na tym etapie sprawy, władny badać przyczyn z powodu których B.K. uchybiła terminowi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.