II SA/Wa 213/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 99a ust. 1 pkt 12 i art. 101 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.) w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater mieszkalnych przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych (Dz. U. Nr 99, poz. 898 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. M. od decyzji nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2011 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją nr [...] zobowiązał W. M. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w L. [...] do dnia [...] czerwca 2011 r. gdyż wskazany lokal został przydzielony funkcjonariuszowi na czas pełnienia służby w Placówce SG w L. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Oddziału z dnia [...] maja 2011 r. W. M. został zwolniony ze służby w Straży Granicznej z dniem [...] czerwca 2011 r. Od decyzji organu I instancji wymieniony złożył odwołanie, w którym zarzucił Komendantowi Oddziału, że wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się rażącego naruszenia prawa poprzez błędną interpretację przepisów art. 92 i art. 101 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej oraz § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. i w konsekwencji wydał decyzję, która w nieuzasadniony sposób ograniczyła przydział lokalu mieszkalnego do czasu pełnienia przez niego służby w Placówce SG L. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania i stwierdził, że przydzielony stronie lokal mieszkalny znajduje się w budynku usytuowanym obok Placówki SG w L. na obszarze objętym jedną działką nr [...] i jako taki przeznaczony jest na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych służących w niej funkcjonariuszy i dlatego nie ma możliwości dalszego w nim zamieszkiwania przez wymienionego, który jest emerytem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. M. zarzucił powyższej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. niezastosowanie przepisów rozdziału 12 "Mieszkania funkcyjne dla funkcjonariuszy Straży Granicznej" ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej oraz nieuzasadnione zastosowanie i błędną wykładnię § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych (Dz. U. Nr 99, poz. 898 ze zm.), poprzez ograniczenie w decyzji nr [...] Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] września 2009 r. przydziału lokalu mieszkalnego nr [...] do czasu pełnienia służby w Placówce SG w L. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675), w rozdziale 12 "Mieszkania funkcjonariuszy Straży Granicznej" stanowi w art. 92 ust. 1, iż funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Kolejny art. 1a stanowi zaś, że jeżeli w miejscowości, w której nie ma możliwości zrealizowania prawa, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz może otrzymać tymczasową kwaterę na okres pełnienia służby w tej miejscowości. Decyzją nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] września 2009 r. został przydzielony [...] W. M., na czas pełnienia służby w Placówce SG w L., lokal mieszkalny nr [...] w L. [...]. Ponieważ wymieniony lokal ma powierzchnię mieszkalną większą od przysługującej funkcjonariuszowi, został on przydzielony skarżącemu za zgodą Komendanta Głównego Straży Granicznej w odpowiedzi na złożoną przez funkcjonariusza w dniu [...] sierpnia 2009 r. prośbę. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się oświadczenie W. M. z dnia [...] września 2009 r., iż nie będzie odwoływał się od decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego położonego w m. L. [...], w rezultacie decyzja stała się ostateczna w rozumieniu art. 16 k.p.a. Ostateczność decyzji oznacza w praktyce przede wszystkim to, że decyzja taka nie może być zakwestionowana za pomocą zwykłych środków zaskarżenia. Zmiana, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest dopuszczalne, ale może nastąpić wyłącznie w jednym z trybów nadzwyczajnych. Jak wynika z akt administracyjnych, wniosek skarżącego skierowany do Komendanta Głównego SG o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej o przydziale lokalu mieszkalnego, nie został uwzględniony. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji i decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2011 r. Skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił postanowieniem z dnia 20 marca 2012 r. (sygn. akt II SA/Wa 7/12). Z treści skargi wynika, iż pomimo, że została ona wniesiona od decyzji organu zobowiązującej W. M. do opróżnienia lokalu mieszkalnego, skarżący w istocie kwestionuje decyzję nr [...] o przydziale lokalu na czas pełnienia służby w Placówce SG w L. Należy zatem stwierdzić, że w przedmiotowym postępowaniu zarzuty dotyczące wadliwości decyzji o przydziale lokalu, nie mogą być badane i oceniane. Zatem zarzuty dotyczące naruszenia przez organ § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych, nie mogą odnieść skutków w sprawie, której przedmiotem jest decyzja zobowiązująca do opróżnienia lokalu, a nie decyzja o przydziale lokalu. Wskazany przepis § 3 reguluje kwestie przydziału lokalu mieszkalnego bądź tymczasowej kwatery. Skarżący z dniem [...] czerwca 2011 r. został zwolniony ze służby w Straży Granicznej i tym samym utracił prawo do dalszego zajmowania lokalu mieszkalnego, przydzielonego na czas pełnienia służby w Placówce SG L. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku.