II SA/Wa 213/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W treści skargi W. M., zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę, organ nie odniósł się do treści wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Każda decyzja, wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, możliwe jest tylko wtedy, gdy brak wstrzymania, grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie, zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], wywołuje dla skarżącego negatywne konsekwencje. Natomiast, by można było zastosować instytucję ochrony tymczasowej, w pierwszej kolejności, strona jest zobowiązana wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody. Ponadto strona musi wykazać, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Tym samym, obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, musi zatem jednoznacznie wynikać, istnienie związku przyczynowego pomiędzy jej wykonaniem, a pojawieniem się jednej z okoliczności wymienionej w treści art. 61 § 3 ppsa. W niniejszej sprawie, skarżący zamieścił w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak nie przytoczył przy tym, żadnych okoliczności na poparcie tego wniosku, a tym samym nie udowodnił istnienia takiego związku. Nie można bowiem uznać, aby wymienione w skardze argumenty dotyczące naruszenia przepisów prawa, przez orzekające w sprawie organy stanowiły jednocześnie okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, są to zarzuty skargi, których rozpoznanie na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, byłoby przedwczesne, a w konsekwencji przeczyłoby celowi instytucji ochrony tymczasowej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.