II SA/Wa 2131/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2007 r. sprawy ze skargi A. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia zasadniczego oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w P. rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], mając za podstawę art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) w związku z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.) i § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 maja 2006 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 89, poz. 624), ustalił A. S. uposażenie zasadnicze w wysokości 2.320 zł, wynikające z zaszeregowania w 12 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,59 kwoty bazowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że mnożnik kwoty bazowej, służący do ustalenia dotychczasowej miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego policjanta, od 2 do 16 grupy zaszeregowania został zwiększony z dniem 1 stycznia 2006 r. o 0,02 kwoty bazowej. Podkreślił przy tym, że kwota bazowa została określona w ustawie budżetowej na rok 2006 z dnia 17 lutego 2006 r. (Dz. U. Nr 35, poz. 244) i wynosi 1.459,84 zł dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy. W dniu 17 lipca 2006 r. A.S. wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od powyższego rozkazu personalnego, w którym zarzucił naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności bezprawne zastosowanie § 2 ust. 2 cyt. rozporządzenia, który – w jego ocenie – jest niezgodny z ustawą o Policji. Podniósł, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie był uprawniony do zmiany wskaźnika wielokrotności kwoty bazowej, który rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 października 2005 r. w sprawie wielokrotności kwoty bazowej, stanowiącej przeciętne uposażenia policjantów (Dz. U. Nr 219, poz. 1848), został określony na poziomie 2,03. W tym zakresie zakwestionował podwyższenie mnożnika kwoty bazowej o 0,02, zamiast o 0,03. W konsekwencji wniósł o uchylenie decyzji w całości i rozstrzygnięcie sprawy poprzez przyznanie mu wzrostu mnożnika o 0,03. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2006 r. nr [...], stosując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny A. S. zarzucił naruszenie art. 7, art. 92 ust. 1 i 2 oraz art. 146 ust. 4 Konstytucji RP, a także art. 99 ust. 3 i 4, art. 101 ust. 2 , art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 października 2005 r. w sprawie wielokrotności kwoty bazowej, stanowiącej przeciętne uposażenia policjantów w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 24 maja 2006 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego poprzez ustalenie wysokości mnożnika kwoty bazowej w wielkości 2,02, podczas gdy rozporządzenie MSWiA zostało wydane z naruszeniem wskazanych norm konstytucyjnych, przepisów ustawy o Policji oraz rozporządzenia Rady Ministrów, ustalającego wysokość mnożnika w wielkości 2,03, co w efekcie doprowadziło do ustalenia należnego uposażenia na niższym poziomie. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 140 kpa, co – w jego ocenie – miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie rozkazów personalnych i o zasądzenie od Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestię wynagrodzenia policjantów reguluje ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.). Stosownie do treści art. 100 tej ustawy, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Ustawa wyróżnia w art. 104 kilka dodatków do uposażenia policjanta, a mianowicie: dodatek za stopień, dodatek funkcyjny, dodatek służbowy oraz dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby (np. instruktorski, kontrolerski, terenowy, specjalny, lotniczy). Ponadto do uposażenia zalicza się także nagrodę roczną (art. 110 ust. 1 ustawy o Policji) oraz nagrody motywacyjne (art. 110a ustawy o Policji). Zatem wszystkie wyżej wymienione elementy (uposażenie zasadnicze, dodatki, nagrody) składają się na uposażenie policjanta. Dla tak określonego uposażenia ustala się jego przeciętną wysokość, którą – zgodnie z art. 99 ust. 3 ustawy o Policji – stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość, ustaloną według odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa, zaś wielokrotność kwoty bazowej określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy o Policji). Ustawa budżetowa na rok 2006 z dnia 17 lutego 2006 r. (Dz. U. Nr 35, poz. 244) w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. "d" ustaliła kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1.459,84 zł, natomiast Rada Ministrów w § 1 rozporządzenia z dnia 25 października 2005 r. w sprawie wielokrotności kwoty bazowej, stanowiącej przeciętne uposażenie policjantów (Dz. U. Nr 219, poz. 1848) wskazała, że wielokrotność kwoty bazowej, stanowiącej przeciętne uposażenie policjantów, wynosi 2,03. Oznacza to, że przeciętne uposażenie policjanta w 2006 r. wynosiło 2.963,48 zł. Takie uregulowanie zapewnia (rezerwuje) środki finansowe w budżecie na realizację potrzeb Policji. Mając powyższe dane (wysokość kwoty bazowej oraz wielokrotność kwoty bazowej), Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie delegacji ustawowych wynikających z art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 24 maja 2006 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 89, poz. 624) wskazał, że mnożnik kwoty bazowej, służący do ustalenia wysokości dotychczasowej miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego policjanta od 2 do 16 grupy zaszeregowania, zwiększa się z dniem 1 stycznia 2006 r. o 0,02 kwoty bazowej. W ten sposób została ustalona przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji podwyżka uposażenia zasadniczego policjantów. Dotychczasowe rozważania były konieczne, by móc odnieść się do zarzutów skargi. A. S. zarzucił, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozporządzeniem z dnia 24 maja 2006 r. wkroczył w kompetencje Rady Ministrów i w sposób nieuprawniony zmienił wskaźnik wielokrotności kwoty bazowej z 2,03 na 2,02. Zarzut ten jest chybiony z dwóch powodów. Po pierwsze: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie ustalał wielokrotności kwoty bazowej, lecz jedynie podwyższył mnożnik kwoty bazowej, służący ustaleniu wysokości stawki uposażania zasadniczego, a nie uposażenia. Jak wyjaśniono wcześniej, uposażenie zasadnicze policjantów nie jest tożsame z uposażeniem, ponieważ stanowi tylko jeden z elementów składających się na uposażenie, czego skarżący w skardze nie rozróżnia. Po drugie: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przedmiotowym rozporządzeniem nie zmieniał wielokrotności kwoty bazowej z 2,03 na 2,02, lecz jedynie podniósł o 0,02 mnożnik kwoty bazowej stawki uposażenia zasadniczego policjantów od 2 do 16 grupy zaszeregowania. W konsekwencji również nietrafny jest zarzut naruszenia norm konstytucyjnych i ustawy o Policji. W przypadku skarżącego nie zachodziła sytuacja, o jakiej mowa w § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia MSWiA z dnia 24 maja 2006 r., w której nie zmienia się mnożnika kwoty bazowej, jeśli jego podwyższenie spowodowałoby, że byłby on wyższy od maksymalnego mnożnika kwoty bazowej określonego dla danej grupy zaszeregowania. W związku z tym, zarzut skarżącego w tej części jest również bezpodstawny. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych, należy zauważyć, że uchybienie przepisom postępowania mogłoby doprowadzić do uwzględnienia skargi tylko w sytuacji, gdyby uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a takich Sąd nie stwierdził, zaś skarżący nie wskazał podstaw i argumentów, które skutecznie podważałyby trafność wydanych decyzji. Warto również wyjaśnić skarżącemu, że zwrot kosztów postępowania przysługuje stronie skarżącej jedynie w przypadku uwzględnienia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.