II SA/Wa 2133/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich postanawia: -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji- Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem skargi E. W. jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W skardze na powyższą decyzję E. W. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając ten wniosek skarżący wskazał, że jest członkiem Koła Myśliwskiego [...] od około 20 lat. Wyjaśnił, że myślistwo jest jego pasją życiową i nie może jej realizować bez posiadania pozwolenia na broń. Podniósł także, że z uwagi na znajomość terenu okolic [...], znajomość zasad łowieckich, zwyczajów zwierzyny łownej, oraz biegłą znajomość języka angielskiego, jest jedynym przewodnikiem dla myśliwych obcokrajowców. Ponadto wskazał, że w związku z wykonaniem decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń musiałby ponieść dodatkowe, niepotrzebne konsekwencje w postaci zdania broni do depozytu policyjnego oraz ponoszenia niemałych opłat za przechowywanie broni w tym depozycie. Rozpoznając powyższy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż każdy akt wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania aktu możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Chodzi tutaj jednak o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji. Utrata możliwości realizacji swojej pasji oraz utrata możliwości wykonywania funkcji przewodnika myśliwych obcokrajowców, czy też konieczność oddania posiadanej broni do depozytu, nie skutkami trudnym do odwrócenia. W przypadku uwzględnienia skargi przywrócenie stanu poprzedniego w tym zakresie będzie jak najbardziej możliwe. Ponadto, mimo tego, że oddanie broni do depozytu wiąże się z odpłatnością, to nie można w tym przypadku stwierdzić, iż zaskarżona decyzja wywołuje niebezpieczeństwo znacznej szkody. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.