II SA/Wa 2133/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na inne stanowisko służbowe 1. stwierdza nieważność zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego S. K. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] sierpnia 2020 r. rozkaz personalny nr [...], którym uchylił rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] dotyczący przeniesienia z urzędu od dnia [...] lipca 2020 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] w części dotyczącej daty przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] i ustalił tę datę na dzień [...] lipca 2020 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu przedmiotowego rozkazu personalnego KGP nadmienił, iż w dniu [...] czerwca 2020 r. Komendant [...] Policji, na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm.), wydał rozkaz personalny nr [...], mocą którego [...] S. K., przeniesionego z dniem [...] lipca 2020 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji, po zwolnieniu ze stanowiska [...], przeniósł z urzędu od dnia [...] lipca 2020 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Decyzji tej, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast została ona doręczona stronie w dniu [...] lipca 2020 r. S. K. wniósł od tego rozkazu odwołanie oraz zarzucił naruszenie: art. 32 ust. 1, art. 6f, art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji oraz art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., strona wniosła o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Funkcjonariusz wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozkazu personalnego, względnie o jego uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] KGP nadmienił, iż stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, w którym strony mogą kształtować i modyfikować określone elementy tego stosunku (np. stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania, dyspozycyjności) na zasadzie ich woli, a więc zasadzie równości podmiotów (pracownika i pracodawcy). Organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Z tego względu art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że mianowanie, będące źródłem stosunku służbowego, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Stosunek służbowy policjantów, jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. KGP zaznaczył, iż [...] S. K. dobrowolnie zgłosił się do służby w Policji, a tym samym zgodził się podporządkować szczególnej dyscyplinie służbowej w formacji, który to obowiązek wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Kandydat na policjanta świadomie poddaje się zatem służbowej dyspozycji przełożonego, która polegać może także na swobodnym określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza. Osoba decydująca się dobrowolnie na podjęcie służby w Policji rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich. Przejawem podległości służbowej są wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji uprawnienia właściwego przełożonego do przeniesienia z urzędu podległego mu policjanta do pełnienia służby w innej jednostce lub miejscowości. Stosownie natomiast do art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Przełożonym funkcjonariusza odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie bądź w ramach jednostki organizacyjnej – przyznano uprawnienia do kształtowania polityki kadrowej. Ustawa nie określa żadnych warunków przeniesienia policjanta, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Przeniesienie policjanta pozostawione zostało zatem uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Przełożony właściwy w sprawach osobowych uprawniony jest do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej Policji lub innej miejscowości bez jego zgody (z urzędu). Jest to zatem decyzja uznaniowa, a ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 k.p.a. KGP stwierdził, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. o przeniesieniu S. K. z urzędu, z dniem [...] lipca 2020 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. Komendant [...] Policji uznając konieczność wzmocnienia struktur organizacyjnych Komendy Rejonowej Policji [...], zobowiązany był do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia właściwej realizacji zadań i czynności służbowych w tejże komendzie. Przeniesienie funkcjonariusza leży więc w interesie społecznym, gdyż wzmocnienie stanu osobowego Komendy Rejonowej Policji [...] o wymienionego przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa na obszarze działania tejże komendy, a tym samym leży w interesie służby. Organ wskazał, że na dzień [...] lipca 2020 r. w Komendzie Rejonowej Policji [...] na [...] etatów było [...] wakatów. Organ zwrócił też uwagę na dotychczasowe doświadczenie zawodowe funkcjonariusza, jego wieloletnią służbę w pionie prewencji, tj. w [...] Policji w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], a także w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Komisariatu Policji w [...], jak również w pionie kryminalnym, tj. w [...] Komisariatu Policji w [...]. Powyższe, zdaniem organu, daje gwarancję szybkiego wdrożenia się w realizację nowych obowiązków służbowych. KGP podkreślił, że ustawodawca nie uzależnił możliwości przeniesienia policjanta do innej jednostki organizacyjnej od jego przebiegu służby, kwalifikacji zawodowych czy wykształcenia ogólnego, ani też od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Umożliwia to właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować ustawowe zadania nałożone na tę formację. Organ nie podzielił stanowiska skarżącego, iż posiadane przez niego kwalifikacje i doświadczenie nie mają, bądź nie będą mieć bezpośredniego przełożenia na obowiązki, które będzie wykonywał w jednostce Policji, do której został przeniesiony. Przeniesienie nie jest bowiem związane z mianowaniem na konkretne stanowisko służbowe. Mianowanie takie jest zastrzeżone dla Komendanta Rejonowego Policji [...], który określa wymienionemu policjantowi stanowisko służbowe, uwzględniając całokształt okoliczności, tj. zapotrzebowanie na obsadę określonych stanowisk służbowych przez policjantów posiadających określone kwalifikacje i doświadczenie zawodowe. Komendant Rejonowy Policji [...] posiada bowiem największą wiedzę o potrzebach służby w podległej jednostce Policji. Nie można założyć, że nie skorzysta on z doświadczenia i kwalifikacji zawodowych policjanta, a tym samym będzie działał nie tylko na szkodę funkcjonariusza, ale również na szkodę jednostki Policji, którą kieruje. Należy także zaznaczyć, że decyzja o "zagospodarowaniu" funkcjonariusza w nowej jednostce Policji, do której został on przeniesiony, należy do wyłącznej kompetencji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Nie stanowi ona przedmiotu tej konkretnej sprawy administracyjnej. Kwestionowanie decyzji o przeniesieniu, o którym mowa w art. 36 ustawy o Policji, skutkowałoby zakwestionowaniem celowości przeniesienia każdego policjanta, jeśli wiązałoby się z koniecznością zmiany charakteru dotychczasowej służby. Nierealizowanie przez [...] S. K. zadań, które zobligowany był wykonywać jako funkcjonariusz [...], nie jest równoznaczne z tym, że nowy przełożony w sprawach osobowych nie skorzysta z jego doświadczenia i kwalifikacji zawodowych. Wieloletnia służba policjanta daje gwarancję szybkiego wdrożenia się w nowy zakres obowiązków. Nieuprawnione jest także deprecjonowanie jakiejkolwiek służby, niezależnie od jej charakteru czy jednostki bądź komórki organizacyjnej Policji, w której policjant jest zobowiązany do jej pełnienia. Świadczenie służby przez wykonywanie zadań o charakterze kontrterrorystycznym jest tak samo istotne jak wykonywanie innych obowiązków służbowych, w tym w szczególności w tzw. jednostkach liniowych Policji. Policja jest organizacją posiadającą strukturę zhierarchizowaną, co wynika wprost z § 1 pkt 6 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r., poz. 99 z późn. zm.), zgodnie z którym jest to stan wewnętrznego zorganizowania Policji w systemie podporządkowania, a także wzajemnych uprawnień i obowiązków organów Policji oraz policjantów i pracowników Policji. Organizacja hierarchiczna ma na celu zapewnienie jednolitości, sprawności, szybkości, ekonomiczności i efektywności czynności służbowych, zdolności struktur organizacyjnych Policji do działań uporządkowanych, ustalenia odpowiedzialności indywidualnej w przypadku naruszenia prawa, bezczynności pomimo obowiązku działania albo wykonania zadań służbowych w sposób wadliwy (§ 3 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r.). Odpowiedzialnością za właściwy dobór i liczebność funkcjonariuszy w poszczególnych jednostkach Policji lub w komórkach organizacyjnych tych jednostek ustawodawca obciążył właściwych komendantów, którzy są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania (art. 6f ustawy o Policji). Są oni uprawnieni do wykonywania nałożonych na nich zadań przy pomocy podległych im komend, czy jednostek niższego szczebla podległych tym komendom (art. 6g ustawy o Policji). Oznacza to nie tylko kierowanie komendą jako urzędem, ale przede wszystkich zespołem osobowym tworzącym szeregi funkcjonariuszy pełniących służbę w podległych im jednostkach Policji. Właściwy komendant występuje w podwójnej roli. Jest zarówno przełożonym, jak i kierownikiem jednostki organizacyjnej Policji. W pierwszym przypadku jego czynności związane są stricte z pracą danego funkcjonariusza, któremu określa on zakres zadań. Musi on dostosować go do predyspozycji danego funkcjonariusza (jego doświadczenia, kwalifikacji zawodowych oraz innych cech czy jego przymiotów). Kierownik jednostki organizacyjnej Policji zobowiązany jest do podejmowania działań, które w sposób najbardziej pełny zapewnią realizację wytyczonych dla Policji ustawowo zadań. Zatem musi ważyć interes policjanta (słuszny interes strony) oraz interes społeczny, który w tym przypadku jest zbieżny z interesem służby. W przypadku kolizji pomiędzy tymi dwoma dobrami interes policjanta musi ustąpić przed interesem służby. Gdyby dać prymat temu pierwszemu, osiągnięcie celu, jakim jest realizacja ustawowych zadań Policji, mogłoby okazać się nie tylko utrudnione, ale wręcz niemożliwe. Zdaniem KGP podjęta decyzja mieściła się w granicach przyznanych temu przełożonemu kompetencji. Ponadto konieczne było zweryfikowanie, czy nie miała ona cech dowolności. Nie można zgodzić się z argumentacją strony skarżącej wskazującej na brak zasadności przeniesienia funkcjonariusza pomiędzy jednostkami Policji, która skutkować będzie obniżeniem możliwości wykorzystania jego doświadczenia zawodowego. Postawiona teza nie ma podbudowania instrumentalnego. Taką wiedzę posiada wyłącznie kierownik danej jednostki organizacyjnej Policji – Komendant [...] Policji. Nie można zakładać obniżenia przydatności funkcjonariusza do służby w innej jednostce Policji wyłącznie z tego powodu, że uzyskał doświadczenie zawodowe na odpowiednim poziomie, pełniąc służbę w dotychczasowej jednostce Policji. Wówczas każda decyzja o przeniesieniu jakiegokolwiek policjanta nie tylko pomiędzy jednostkami Policji, ale także pomiędzy komórkami organizacyjnymi jednej jednostki Policji, pozbawiona byłaby jakiejkolwiek podstawy. Skutkiem tego przełożeni właściwi w sprawach osobowych pozbawieni zostaliby prawnego instrumentu umożliwiającego im swobodny dobór kadr w podległych im jednostkach, który umożliwia fluktuację funkcjonariuszy tam gdzie wymaga tego interes służby. Osobiste oczekiwania S. K. wobec organu nie mogą doprowadzić do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skoro przełożony uznaje, że w danych okolicznościach jest potrzeba innego "zagospodarowania" funkcjonariusza i odbywa się to zgodnie z prawem, a zarzuty zawarte w odwołaniu kwestionujące prawidłowość rozkazu personalnego ze względu na przyczyny przeniesienia służbowego, zmierzają w istocie do kwestionowania polityki kadrowej przełożonego, to nie mogą stanowić argumentacji w niniejszej sprawie uzasadniającej uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Słuszny interes S. K. nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Działanie organu w granicach uznania administracyjnego nie naruszyło treści normy zawartej w art. 7 k.p.a. Organ dodał, że przeniesienie policjanta, który pozostawał bez przydziału służbowego, nie jest związane ze zmianą ani wysokości uposażenia, ani poszczególnych jego składników. Rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nie dotyczy tej kwestii. Pozostaje ona poza granicami tej konkretnej sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 k.p.a. Nie wymaga wobec tego zgody policjanta, do którego się ono odnosi. Jest to wyłączna kompetencja przełożonego właściwego w sprawach osobowych, która równocześnie stanowi instrument umożliwiający mu elastyczne dostosowanie nie tylko zasobów kadrowych do potrzeb służby jednostek Policji, którymi ten przełożony kieruje, ale również umiejętności i kwalifikacji poszczególnych funkcjonariuszy do wymogów w zakresie zadań i obowiązków, które mają zostać przydzielone na danym stanowisku służbowym. Sformułowany w odwołaniu zarzut naruszenia przepisów jest całkowicie niezasadny. Organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Nie jest zatem wymagane przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w celu uzupełnienia dowodów w sprawie. Zgromadzony materiał jest, zdaniem KGP, wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalającym na jego merytoryczne zakończenie. Wszelkie inne ustalenia nie zmieniłyby przyjętej oceny, a tym samym dalsze gromadzenie innej dokumentacji i wykonywanie innych czynności (w tym na wniosek strony), w sposób oczywisty, powodowałoby przedłużenie tego postępowania. KGP zaznaczył, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. Komendant Główny Policji przeniósł skarżącego z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji z dniem [...] lipca 2020 r. Decyzji tej, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, zaś została ona doręczona adresatowi w dniu [...] czerwca 2020 r. Tym samym Komendant Główny Policji zerwał ze skarżącym więź, jaka łączy policjanta z nim jako z jego przełożonym właściwym w sprawach osobowych i wyznaczył mu nowego przełożonego właściwego w sprawach osobowych, tj. Komendanta [...] Policji, który stał się, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, podmiotem uprawnionym do uregulowania statusu służbowego policjanta jako funkcjonariusza Komendy [...] Policji. Nowy przełożony właściwy w sprawach osobowych, tj. Komendant [...] Policji określił sytuację kadrową przenoszonego do podległej mu jednostki Policji policjanta z dniem, w którym nabył kompetencje do jej uregulowania, tj. z dniem [...] lipca 2020 r. Z tym samym dniem przeniósł policjanta do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Nie ma przy tym znaczenia sama data wydania rozkazu personalnego w tej sprawie, ale wyłącznie data z jaką przełożony ten zaczyna realizować swoje uprawnienia w stosunku do policjanta jako jego przełożony właściwy w sprawach osobowych. Funkcjonariusz przeniesiony do innej jednostki Policji zachowuje ciągłość służby, a nowy przełożony właściwy w sprawach osobowych ma obowiązek uregulowania jego statusu służbowego. Uregulowanie takie w oparciu o decyzję o przeniesieniu, przed datą przeniesienia, ale z mocą od tej daty, leży w interesie samego funkcjonariusza, który dzięki temu zna swój status. KGP podkreślił, że konstrukcja zawarta w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji nie wymaga również, jak chciałby tego skarżący, uprzedniego mianowania na stanowisko przez Komendanta [...] Policji, by następnie przenieść policjanta do podległej mu jednostki Policji. Przeciwne założenie prowadziłoby do tego, że przełożony właściwy w sprawach osobowych musiałby mianować policjanta na jakiekolwiek stanowisko służbowe, tylko po to, aby go następnie z niego zwolnić. Jeśli natomiast nie posiadałby stanowiska służbowego w jednostce Policji, którą kieruje jako jej kierownik, wówczas nie mógłby przenieść policjanta do innej jednostki Policji, tylko z tego powodu, że ten pozostaje bez przydziału służbowego. Uniemożliwiłoby to niezwłoczne uregulowanie statusu służbowego tego funkcjonariusza, co z kolei negatywnie wpłynęłoby na możliwość realizacji ustawowych zadań nie tylko przez tego funkcjonariusza, ale także jednostkę Policji, w której pełniłby służbę. W omawianym przypadku nie mogło być mowy o automatycznym mianowaniu na inne stanowisko służbowe, w sytuacji zwolnienia z poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego, przeniesienia do innej jednostki Policji i pozostawania tam bez przydziału służbowego. Skarżący piastował w poprzedniej jednostce Policji stanowisko [...], natomiast w strukturze organizacyjnej Komendy [...] Policji nie ma stanowiska, które byłoby identyczne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanego przez skarżącego. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. W ocenie Komendanta Głównego Policji żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Uprawnienia organu nadzoru są węższe od uprawnień organu. Wyłącznie wyraźne wskazanie przez stronę, że rezygnuje z trybu odwoławczego na rzecz postępowania nadzwyczajnego umożliwia orzekanie o nieważności decyzji na wniosek strony złożony przed upływem terminu do wniesienia odwołania. W przedmiotowej sprawie zasadnym jest także wskazanie, iż stosownie do art. 110 § 1 k.p.a., organ który wydał decyzję jest nią związany od dnia jej doręczenia. Decyzja wywołuje określone w niej skutki prawne dopiero od dnia doręczenia lub ogłoszenia stronie. Z uwagi więc na fakt, iż rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. (któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności) został doręczony policjantowi w dniu [...] lipca 2020 r., należało uchylić tę decyzję w części dotyczącej terminu przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] i termin ten ustalić na dzień [...] lipca 2020 r. S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...]. Wymienionej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisu: 1. art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, art. 6f ustawy o Policji w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez wydanie rozkazu personalnego przez organ nie będący przełożonym właściwym w sprawach osobowych; 2. art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji poprzez brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonego rozkazu; 3. art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez wydanie orzeczenia pozostającego w sprzeczności z interesem społecznym tożsamym z interesem służby w postaci prawidłowego wykonywania zadań przez poszczególne wyspecjalizowane jednostki organizacyjne Policji oraz w postaci należytego wykorzystywania kwalifikacji i umiejętności funkcjonariuszy. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozkazu i poprzedzającego go rozkazu personalnego z uwagi na wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa, a także o zasądzenie od Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Funkcjonariusz nadmienił, iż zgodnie z brzmieniem przepisów art. 32 ust. 1 i art. 6f ustawy o Policji, Komendant Główny Policji był jego przełożonym właściwym w sprawach osobowych do dnia 30 czerwca 2020 r. włącznie. Komendant [...] Policji stał się wskazanym przełożonym dopiero od dnia 1 lipca 2020 r. Zaskarżony rozkaz dotknięty jest wadą nieważności w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a. z uwagi na fakt, że nieważność z mocy prawa oznacza tak istotną wadę, która nie może być konwalidowana w drodze orzeczenia organu drugiej instancji, a jednocześnie w dniu rozpatrywania odwołania Komendant Główny Policji nie mógł już wydać orzeczenia reformatoryjnego, bowiem utracił status przełożonego właściwego w sprawach służbowych, co najmniej do czasu pozostawania w obrocie prawnym rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. Zdaniem skarżącego przed wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. Komendant Główny Policji miał świadomość, iż skarżący pozostaje kierownikiem Sekcji [...]. Oficjalnie istota sporu prawnego w niniejszej sprawie koncentruje się wokół takiej interpretacji przepisów ustawy o Policji, która sprowadza się do uznania bezwzględnego podporządkowania funkcjonariusza pełniącego służbę w Policji. Skarżący podkreślił, że pomiędzy nim, a jego dotychczasowym bezpośrednim przełożonym istniał konflikt personalny, który był realną przyczyną zwolnienia ze służby w jednostce [...]. Funkcjonariusz był bowiem członkiem jednej z najbardziej wyspecjalizowanych jednostek Policji, wykonujących, jako Sekcja [...], zadania właściwe dla jednostek specjalnych różnych rodzajów sił państwowych. Wobec powyższego kwalifikacje skarżącego można z pewnością określić jako ponadprzeciętne. Aby wyszkolić funkcjonariusza jednostki [...] konieczne są całe lata nauki, których koszt wynosi setki tysięcy złotych. Utrzymywanie tych umiejętności na wysokim poziomie łączy się z koniecznością systematycznych treningów i szkoleń praktycznych. Funkcjonariusz przez lata nabywa umiejętności merytoryczne i praktyczne niezbędne do służenia w tego rodzaju jednostce. Wyłączenie takiego funkcjonariusza z procesu szkolenia i utrzymywania gotowości bojowej na stałym, najwyższym poziomie, powoduje systematyczną degradację jego umiejętności, przynosi również negatywne skutki dla całej Policji. Służba w dziale prewencji czy dziale kryminalnym w Komendzie Rejonowej Policji wymaga w mniejszym stopniu niż służba w [...] specjalistycznych kompetencji. Skarżący zarzucił organom, iż te nie rozważyły rzeczywistych potrzeb służby w kontekście osłabienia kadrowego i jakościowego [...]. Nadmienił, iż w tej jednostce na koniec 2019 r. pozostawało nieobsadzonych 16,89% etatów, w porównaniu do 10,32% wakatów w Komendzie [...] Policji. Kolejne dane na dzień 1 lipca 2020 r. wskazują, iż w [...] pozostawało nieobsadzonych 21,33% etatów, a w Komedzie [...] Policji 12,27%. Zdaniem strony w [...] zwiększa się w sposób bardzo znaczny ilość wakatów. Przenoszenie skarżącego z jednostki, w której są braki kadrowe do innej jednostki, jest decyzją wewnętrznie sprzeczną z punktu widzenia interesu służby. Nie może zatem zostać uznany za przekonywujący argument, iż skoro skarżący w przeszłości pełnił służbę w Oddziale Prewencji Policji w [...], a następnie w Zespole [...] Komisariatu Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], jak również w pionie kryminalnym (w latach 2006-2013), tj. w Ogniwie Kryminalnym oraz Zespole [...] Komisariatu Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], to posiada umiejętności, które dają gwarancję szybkiego wdrożenia w realizację nowych obowiązków. [...] ogłasza nabór do pionu bojowego Wydziału [...], gdzie od kandydatów wymaga się ukończenia szkolenia zawodowego podstawowego, predyspozycji osobistych, a dopiero po przejściu kolejnych etapów postępowania kwalifikacyjnego, ukończenie kursu uzupełniającego w ramach doskonalenia lokalnego dla policjantów [...]. Organy nie przeanalizowały szczegółowo stanu osobowego i zakresu zadań w jednostce organizacyjnej, w której skarżący pełnił służbę, jak i w jednostce, do której został przeniesiony. Wyniki takiej analizy pozwoliłyby na uznanie, że decyzja o przeniesieniu była dowolna. Zaskarżony rozkaz jest obarczony wadą błędnego zidentyfikowania interesu społecznego i interesu strony. W przedmiotowej sprawie zastosowano niebezpieczną dla porządku prawnego i poszczególnych policjantów praktykę zwalnia ze stanowiska i przenoszenia do innej jednostki, gdzie zwolniony funkcjonariusz jest następnie przenoszony do dyspozycji nowego przełożonego i powierza mu się czasowe wykonywania obowiązków w jeszcze innej jednostce. Argument, iż dopiero kolejna po zwolnieniu i przeniesieniu decyzja kadrowa pozwala na porównanie stanowisk pod względem równorzędności, ma na celu utrudnienie lub uniemożliwienie skutecznego zaskarżenia rozkazów. Okres pozostawania w dyspozycji często bowiem trwa maksymalny okres 12 miesięcy. W przypadku ochrony funkcjonariusza będącego chronionym członkiem zarządu związku zawodowego, ta praktyka może iść nawet dalej, gdyż spodziewać się można argumentacji, iż wydany w przyszłości rozkaz mianujący na nowe stanowisko po zwolnieniu też nie stanowi zmiany warunków służby na niekorzyść, a jedynie na nowo ukształtowanie parametrów służby po okresie pozostawania bez przydzielonego stanowiska. Zdaniem skarżącego zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny są wadliwe w stopniu uzasadniającym ich całkowitą eliminację z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Kontrolowanym w niniejszej sprawie rozkazie personalnym z [...] sierpnia 2020 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z [...] czerwca 2020 r. o przeniesieniu skarżącego z dniem [...] lipca 2020 r. do pełnienia służby w Komedzie Rejonowej Policji [...], za wyjątkiem daty przeniesienia, która została ustalona na dzień [...] lipca 2020 r. Skarżący zarzucił przede wszystkim, że Komendant [...] Policji w dniu wydania zaskarżonego rozkazu personalnego o przeniesieniu, tj. w dniu [...] czerwca 2020 r. nie był jego przełożonym w sprawach osobowych i w konsekwencji wydał ten rozkaz z naruszeniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Według art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania (art. 6f ustawy o Policji). Sąd podziela stanowisko skarżącego, że Komendant [...] Policji wydając w dniu [...] czerwca 2020 r. rozkaz personalny o przeniesieniu go do dalszego pełnienia służby w KRP [...], orzekł w stosunku do policjanta, który wówczas podlegał służbowo w sprawach osobowych Komendantowi Głównemu Policji. Nie budzi bowiem wątpliwości, że kompetencje organu do wydania aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) podlegają ocenie według daty wydania tego aktu, a nie daty, w której wywołuje on zamierzony skutek prawny. Nie ma zatem znaczenia okoliczność, że rozkazowi personalnemu Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2020 r. o zwolnieniu skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji z dniem [...] lipca 2020 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności temu rozkazowi oznacza bowiem, że data zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji nie ulegnie zmianie w przypadku złożenia przez stronę odwołania. Z powyższego wynika, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z [...] czerwca 2020 r. został wydany z naruszeniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, a więc z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), natomiast zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2020 r. z rażącym naruszeniem art. 138 § 1 k.p.a., ponieważ organ odwoławczy utrzymał w mocy rozkaz personalny wydany z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Należy dodać, że art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. nie wprowadza żadnego elementu kwalifikującego naruszenie właściwości, a wobec tego każdy taki przypadek, w odniesieniu do wszystkich rodzajów właściwości i niezależnie od jej podstaw, jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 1637/19, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w CBOSA). Ze względu na tę najdalej idącą w skutkach prawnych wadę zaskarżonej decyzji stanowiącą podstawę uwzględnienia skargi, Sąd uznał, że odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi jest przedwczesne. Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. i art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, stwierdził nieważność zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z [...] czerwca 2020 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy procesowej.