II SA/Wa 2135/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko zastępcy dyrektora Wydziału Finansów i Budżetu w [...] Urzędzie Wojewódzkim – [...] postanawia -odrzucić skargę- Do ogłoszonego przez Szefa Służby Cywilnej konkursu na stanowisko zastępcy dyrektora Wydziału Finansów i Budżetu w [...] Urzędzie Wojewódzkim zgłosił swój udział A. S. Jednym z wymagań warunkujących dopuszczenie do konkursu było m. in. "minimum trzyletnie doświadczenie zawodowe w kierowaniu zespołem". Pismem z dnia 18 grudnia 2003 r. zespół konkursowy nie dopuścił skarżącego do udziału w konkursie, wskazując, że z dokumentów złożonych przez A. S. nie wynika, że spełnia on ww. przesłankę warunkującą dopuszczenie do konkursu. O wyniku konkursu skarżący został poinformowany pismem z dnia 19 stycznia 2004 r. Pismem z dnia 26 stycznia 2004 r. A. S. złożył odwołanie od tego pisma. Po rozpoznaniu tego odwołania Szef Służby Cywilnej [...] lutego 2004 r. przedstawił swoje stanowisko i podał, ze po zbadaniu dokumentacji konkursowej odnoszącej się do skarżącego nie stwierdził naruszenia zasad przeprowadzania konkursu. Szef Służby Cywilnej poinformował jednocześnie A. S. o możliwości wniesienia odwołania - powództwa do sądu pracy - Sądu Rejonowego dla [...], [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń społecznych, na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej. W tej sytuacji A. S. w dniu 28 lipca 2004 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając organowi nierozpatrzenia jego odwołania oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, gdyż w tej sprawie właściwym być powinien sąd pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Przedmiotem skargi A. S. jest stanowisko Szefa Służby Cywilnej zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...]. Nie budzi wątpliwości, że stanowisko Szefa Służby Cywilnej jest decyzją administracyjną. Według przyjętego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i literaturze poglądu, pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są takimi orzeczeniami, nawet gdy nie zachowują w pełni sformalizowanych wymagań przewidzianych w art. 107 § 1 Kpa, jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów orzecznictwo i piśmiennictwo zalicza przede wszystkim oznaczenia organu administracji, wskazanie adresata aktu, rozstrzygniecie o stanie sprawy i podpis osoby reprezentującej organ. Niewątpliwie takie warunki spełnia pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] lutego 2004 r. załatwiające odwołanie skarżącego. Dodać należy, że to nie forma, lecz treść rozstrzygnięcia wskazuje na jego walor władczego zajęcia stanowiska przez organ władzy publicznej. W myśl postanowień art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zgodnie z przywołanym przepisem, skarżącemu służyło uprawnienie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Szefa Służby Cywilnej. Jednakże skarżący nie skorzystał z tej możliwości, składając bezpośrednio skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl postanowień § 2 cytowanego wyżej artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Pomimo, że organ wadliwie pouczył skarżącego o możliwości wniesienia powództwa do sądu pracy, to należy zauważyć, że skarżący może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 Kpa, a dopiero od tej decyzji służyłaby skarżącemu skarga do sądu administracyjnego. Wobec powyższego należy zauważyć, że skarżący nie wyczerpał wszystkich środków odwoławczych jakie miał do swojej dyspozycji. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.