II SA/Wa 2141/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych inspektora pracy 1) uchyla zaskarżoną decyzję 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Główny Inspektor Pracy, działając na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589), decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r., zawiesił J. Ł. w pełnieniu obowiązków służbowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym przed Sądem Rejonowym w S., z oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. [...] kk. w zw. z art. [...] kk. w zw. z art. [...] kk., zostaje on zawieszony z dniem [...] października 2007 r. na okres do dnia [...] stycznia 2008 r. w pełnieniu obowiązków służbowych [...]. Jednocześnie organ wskazał, że w okresie zawieszenia, skarżący zachowuje prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń przysługujących na podstawie stosunku pracy. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi J. Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił Głównemu Inspektorowi Pracy obrazę: - art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, - art. 42 ust. 3 w zw. z art. 8 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi podniósł, że postępowanie karne, które toczy się wobec jego osoby, nie zostało zakończone, a wszczęte zostało jeszcze pod rządami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1362 ze zm.), która nie przewidywała możliwości zawieszenia inspektora pracy w obowiązkach. Twierdził, że akt oskarżenia został przeciwko niemu skierowany w dniu [...] sierpnia 2005 r., a przepis art. 61 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy obowiązuje dopiero od 1 lipca 2007 r. Wywodził, że powyższy przepis nie mógł w jego sprawie znaleźć zastosowania z uwagi na zakaz retroakcji. Twierdził też, że zastosowanie wobec jego osoby przepisu art. 61 ust. 1 naruszało zasadę domniemania niewinności - art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z powodów w niej wyrażonych. Materialnoprawną przesłanką zaskarżonej decyzji jest przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy. Przepis ten stanowi, że Główny Inspektor Pracy może zawiesić w pełnieniu obowiązków służbowych pracownika wykonującego czynności kontrolne, jeżeli zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne lub dyscyplinarne. Zawarte w tym przepisie sformułowanie "może" wskazuje, iż decyzja Głównego Inspektora Pracy ma charakter fakultatywny i uznaniowy. Ustawodawca przyznał organowi możliwość wyboru sposobu realizacji celu wyrażonego w przepisie ustawy, jakim jest zawieszenie inspektora pracy w pełnieniu obowiązków służbowych. A zatem organ, dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, może rozstrzygnąć daną sprawę, uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty przemawiające za ustalonym wynikiem postępowania, inne zaś uznając za nieistotne dla rozstrzygnięcia. W trakcie dokonywania takiej oceny, organ administracji publicznej zobligowany jest wziąć pod uwagę słuszny interes obywateli oraz interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej, co w przypadku uznania administracyjnego ma szczególne znaczenie. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania. Rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Rozstrzygając w ramach uznania administracyjnego, organ jest zobowiązany do przestrzegania przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Uznaniowy charakter decyzji administracyjnej oznacza nie tylko możliwość działania organu na jego własną odpowiedzialność w oparciu o upoważnienie ustawowe. Zakreśla on także zakres sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Innymi słowy mówiąc, czy nie nosi cech dowolności. Wspomniane granice wytycza natomiast sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Pozostaje on poza kontrolą sądowoadministracyjną, która obejmuje wyłącznie kryterium legalności określone we wskazanym wyżej art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ uchybił wyrażonym wyżej regułom postępowania w przypadku decyzji uznaniowych. Decyzja z dnia [...] października 2007 r., zawieszająca pana J. Ł. w obowiązkach służbowych, nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia faktycznego. Organ ograniczył się jedynie do wskazania, że wobec skarżącego toczy się postępowanie karne. W lakonicznym uzasadnieniu nie wskazał, dlaczego w przekonaniu Głównego Inspektora Pracy skarżący powinien być zawieszony w czynnościach służbowych. Brak takiego uzasadnienia powoduje, że decyzja uznaniowa nosi cechy dowolności, nie może się zatem ostać w obrocie prawnym. Ponownie rozpoznając sprawę, organ uzasadni swoją decyzję. Wskaże z jakich przyczyn i powodów należało zawiesić skarżącego w obowiązkach służbowych. Oceny tej dokona przez pryzmat zarzutów podniesionych w skardze, tj. zakazu retroakcji i domniemania niewinności. Wskaże jaki wpływ ma lub może mieć toczące się postępowanie karne na wykonywanie obowiązków służbowych. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.