II SA/Wa 2145/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung (spr.) Ewa Marcinkowska Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia pieniężnego z tytułu dopłaty do wypoczynku za 2007 rok oddala skargę. Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 – Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], którą odmówiono A. C. wypłaty świadczenia pieniężnego z tytułu dopłaty do wypoczynku za 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że A. C. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] maja 2010 r., na mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. A. C. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w P. o wypłacenie mu w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji następujących świadczeń pieniężnych: 1) ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy za lata 2007, 2008, 2009 i 2010, 2) dopłaty do wypoczynku za 2007 r., 3) zryczałtowanego równoważnika pieniężnego za przejazd koleją w kwocie ceny biletu II klasy pociągu pospiesznego na odległości 1000 km za rok 2007 – dla niego, za lata 2008, 2009 i 2010 – dla niego i dla żony. Komendant Powiatowy Policji w P. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. odmówił A. C. wypłaty świadczenia pieniężnego z tytułu dopłaty do wypoczynku za 2007 r. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi art. 104 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 73 ust. 6, art. 82 ust. 1 i art. 86 ustawy o Policji oraz § 1, § 2 ust. 3 pkt 1 – 3 i § 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz. U. z 2002 r. Nr 23, poz. 236 ze zm.). Organ wskazał, iż skarżący rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. został zawieszony w czynnościach służbowych od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. okres zawieszenia w czynnościach służbowych został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego, zatem od daty zawieszenia w czynnościach służbowych, tj. od dnia [...] listopada 2006 r. do daty zwolnienia ze służby w Policji tj., [...] maja 2010 r. policjant nie pełnił służby. Wobec faktu, iż w czasie zawieszenia w czynnościach służbowych A. C. nie mógł wykorzystać urlopu wypoczynkowego, a zawieszenie to nie zostało uchylone przed dniem rozwiązania stosunku służbowego – nie ma podstaw do wpłaty dopłaty do wypoczynku za 2007 r. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie w sprawie przyznania i wypłaty dopłaty do wypoczynku, prowadzone jest w oparciu o przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz. U. z 2002 r., Nr 23, poz. 236 ze zm.). Powyższe rozporządzenie nie zostało uchylone. W przywołanym przez skarżącego rozporządzeniu MSWiA z dnia 1 grudnia 2008 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 221, poz. 1447) wprowadzono zmiany w rozporządzeniu MSWiA z dnia 4 marca 2002 r. Zgodnie z § 1 ust. 1 tegoż rozporządzenia policjantowi, który w związku z pełnieniem służby nabył w danym roku kalendarzowym prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze oraz uprawnionym członkom jego rodziny przysługuje świadczenie pieniężne, zwane dalej "dopłatą do wypoczynku". Natomiast zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740 ze zm.) policjantowi nie udziela się urlopu wypoczynkowego w okresie: czasowej niezdolności do służby wskutek choroby, zwolnienia od zajęć służbowych, zawieszenia w czynnościach służbowych. Jeżeli policjant nie może rozpocząć urlopu wypoczynkowego w ustalonym terminie z powodu czasowej niezdolności do służby wskutek choroby, urlopu zdrowotnego, zwolnienia od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, odosobnienia w związku z chorobą zakaźną lub urlopu macierzyńskiego, urlop ten należy przesunąć na inny termin (§ 6 ust. 2). Część urlopu wypoczynkowego niewykorzystaną z powodu czasowej niezdolności do służby wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną należy udzielić policjantowi w późniejszym terminie (§ 6 ust. 3). Organ wskazał, iż A. C. był zawieszony w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji, tj. do [...] maja 2010 r. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 1105/12 organ uznał, iż jeżeli w danym roku kalendarzowym policjant w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych w ogóle nie skorzystał z nabytego prawa do urlopu w naturze, to wówczas nie przysługuje mu dopłata do wypoczynku. Organ wyjaśnił, iż skarżący nie pełnił służby ze względu na zawieszenie w czynnościach służbowych. Fakt zawieszenia ograniczył zatem jego prawo do wykorzystania urlopu wypoczynkowego w tym okresie. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 4 marca 2002 r. policjantowi, który w związku z pełnieniem służby nabył w danym roku kalendarzowym prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze oraz uprawnionym członkom jego rodziny przysługuje świadczenie pieniężne, zwane dalej "dopłatą do wypoczynku". Skarżący nie spełnił warunku określonego w cytowanym przepisie, a mianowicie w 2007 r. nie pełnił służby ze względu na zawieszenie w czynnościach służbowych. Z tego względu dopłata do wypoczynku za rok 2007 – mu nie przysługuje. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. C. zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie poprzez błędną wykładnię § 1 ust. 1, § 2 ust. 3 pkt 2 ppkt b i c rozporządzenia MSWiA z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz. U. Nr 23, poz. 236 zm. w 2008 r. Dz. U. Nr 221, poz. 1447) i niewłaściwym zastosowaniem § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740 ze zm.) w związku z art. 2, art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – polegające na stworzeniu wykładnią przepisów prawa nieistniejącego, pozbawiającego go prawa do należnego świadczenia pieniężnego w postaci dopłaty do wypoczynku na skutek utraty prawa do wykorzystania urlopu wypoczynkowego w naturze, z uwagi na zawieszenie w czynnościach służbowych do dnia zwolnienia z Policji. Nadto zdaniem skarżącego dokonano błędnej wykładni § 1 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 4 marca 2002 r. błędnie przyjmując, że zawieszenie w czynnościach jest równoznaczne z niepełnieniem służby, co skutkuje, że nie spełnia jednej z przesłanek, aby otrzymać ww. świadczenie, pomimo iż doktryna przyjmuje, że zawieszenie w czynnościach jest jedną z form zmiany stosunku służbowego policjanta. 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a. art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP – ponieważ niedopełniono przy wydawaniu niniejszej decyzji obowiązku prawnego działania na podstawie i w granicach prawa (konstytucyjna zasada legalizmu), co skutkowało wydaniem decyzji bez podstawy prawnej; b. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. – ponieważ nie przeprowadzono ponownie postępowania administracyjnego i niedopełniono obowiązku przestrzegania zasady dochodzenia prawdy materialnej, a więc podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Powyższe spowodowało wydanie decyzji bez podstawy prawnej i utratę zaufania do organów państwa; c. art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a. – ponieważ wydając decyzję niedopełniono obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, rozpatrzono moją sprawę w sposób dowolny, a nie swobodny w ogóle nie odnosząc się do moich argumentów faktycznych i prawnych, co skutkowało wydaniem decyzji bez podstawy prawnej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późń. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Podać należy również, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin, policjantowi, który w związku z pełnieniem służby nabył w danym roku kalendarzowym prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze, oraz uprawnionym członkom jego rodziny przysługuje świadczenie pieniężne, zwane dalej "dopłatą do wypoczynku". Oznacza to więc, że świadczenie w postaci dopłaty do wypoczynku jest związane z korzystaniem przez policjanta z urlopu wypoczynkowego w danym roku kalendarzowym. W tym miejscu zasadnym będzie wskazanie na § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740), który stanowi, że policjantowi nie udziela się urlopu wypoczynkowego w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. Zatem jeśli w danym roku kalendarzowym policjant, w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych w ogóle nie skorzystał z nabytego prawa do urlopu w naturze, to wówczas nie przysługuje mu dopłata do wypoczynku. W niniejszej sprawie, jak wynika z jej akt, skarżący nabył prawo do urlopu wypoczynkowego, a zatem spełnił jedną z przesłanek określonych w § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin, jednakże dopłata do wypoczynku nie mogła mu zostać przyznana, gdyż od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia zwolnienia ze służby tj. [...] maja 2010 r. był zawieszony w czynnościach służbowych. W myśl § 6 pkt 3 powołanego rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów, urlop nie mógł mu więc być udzielony. Wobec tego prawidłowo organ uznał, że skarżącemu nie przysługuje dopłata do wypoczynku, o którą wnosił. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed msądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji.