II SA/Wa 215/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas, Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2019 r. sprawy ze skargi N. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby i ustalenia związku schorzenia ze służbą 1. oddala skargę w części dotyczącej zdolności do służby; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej zwana "CKL") po zapoznaniu się z odwołaniem N. K. od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lipca 2018r. oraz całością zgromadzonej dokumentacji orzeczniczej, uchyliła w całości orzeczenie pierwszoinstancyjne, rozpoznała u orzekanego zaburzenia nerwicowe o obrazie depresyjno-lękowym miernie nasilone, zaburzające zdolności adaptacyjne w stopniu znacznym rokujące poprawę, nadciśnienie tętnicze I stopnia łagodne, stan po skręceniu stawu skokowego lewego oraz zespół jelita drażliwego i uznała orzekanego za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem (zdolny do służby na zajmowanym stanowisku). Ponadto organ uznał, że nie istnieje związek schorzenia albo ułomności z warunkami lub właściwościami służby. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postanowił skierować Odwołującego się na dodatkowe konsultacje specjalistyczne, w tym przede wszystkim na konsultacje psychiatryczną i kardiologiczną. Ocena sprawności stawu skokowego lewego była oceniana przez CKL w 2016r, (orzeczenie nr [...]). Komisja rozpoznała wówczas pourazową niedomogę motoryczną tego stawu po urazie w służbie w 2014 r., która ogranicza w sposób trwały zdolność do służby Orzekanego (kategoria B). Konsultująca kardiolog po badaniu własnym rozpoznała nadciśnienie tętnicze F, które należy kwalifikować według §47pl wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu albo funkcjonariusza tych służb stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożaru jj oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014r. poz. 1898), gdzie w rubryce 5 widnieje kategoria B/C. Komisja kwalifikuje schorzenie do kategorii B ze względu na stopień jego zaawansowania, przebieg i sposób leczenia (choroba nie spowodowała powikłań narządowych, jest dobrze kontrolowana). Jak wyjaśniono, kluczowa dla sprawy ocena psychiatryczna, została przeprowadzona 22 października 2018r. Konsultująca specjalista psychiatra, po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną, z zaświadczeniem stanu zdrowia psychicznego i po badaniu własnym oceniała stan psychiczny Odwołującego jako cyt. "(...) poprawny w kontakcie werbalnym, prawidłowo zorientowany auto- i allopsychicznie. Nieco napięty, niespokojny. Zgłasza liczne skargi somatyczne. Bez zaburzeń psychotycznych. Podwyższone pogotowie lękowe, mające wpływ na interpretację bieżących zdarzeń". W konkluzji opinii rozpoznała cyt. "Zaburzenia nerwicowe o obrazie depresyjne - lękowym, miernie nasilone zaburzające zdolności adaptacyjne w stopniu znacznym (wynika to z sytuacji w pracy) rokujące poprawę. Powyższe schorzenie należy według organu kwalifikować według §78p2 cytowanego wyżej wykazu gdzie w rubryce 5 widnieje tylko i wyłącznie kategoria B - zdolny do służby z ograniczeniem. W tym miejscu organ jednoznacznie wskazał, że zaburzenia depresyjne i lękowe stanowią dominujący obraz zaburzeń nerwicowych związanych ze stresem i pod postacią somatyczną, a nie oddzielnej jednostki chorobowej. Co więcej, w ocenie organu błędnie wskazano w odwołaniu, że schorzenie to występuje jak odrębna jednostka chorobowa, z tytułu której przysługuje świadczenie odszkodowawcze, jeśli schorzenie to współistnieje ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby, które były bezpośrednią przyczyną jej powstania. Zgodnie z wykazem chorób pozostających w związku z pełnieniem służby stanowiącym załącznik Nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014r. (Dz. U. z 2014r, poz. 866) - punkt 27 wskazuj s, że znaczne zaburzenia lękowe pod postacią zaburzeń depresyjno - lękowych nawracających muszą być wynikiem rozpoznanego wcześniej PTSD i muszą spełniać jednocześnie kryteria opisanych w nim (punkt 27) warunków służby. Współistniejący z zaburzeniami nerwicowymi rozpoznany we wrześniu 2018r. zespół jelita drażliwego pomimo nawracających, dokuczliwych objawów (ból brzucha, zaburzenia rytmu wypróżnień) nigdy nie prowadzi do wyniszczenia ani innych powikłań, co potwierdza kwalifikacja tego schorzenia, cytowanego wcześniej wykazu tj. §49p8, gdzie w rubryce 5 widnieje, co najwyżej kategoria B zdolności do służby. Podsumowując, CKL podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w orzeczeniu [...] z dnia [...] czerwca 2016r. odnośnie oceny sprawności motorycznej stawu skokowego lewego (Kategoria B, wypadek w służbie 2014r.), natomiast zgromadzona dokumentacja medyczna i opinia specjalisty psychiatry z dnia [...] października 2018r. daje niekwestionowane podstawy do zmiany oceny rozpoznanych wcześniej zaburzeń nerwicowych. Od powyższego orzeczenia w sprawie ustalenia stanu zdrowia i związku chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, skargę do tut. Sądu wywiódł N. K.. Skarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie : I. Przepisu art. 7, 77 § 1 i 80 kpa po przez zaniedbanie obowiązku wyczerpującego zebrania i analizy całości materiału dowodowego sprawy w postaci dokumentacji medycznej Skarżącego, - poprzez pominięcie faktu, że Skarżący leczy się psychiatrycznie wskutek pogorszenia stanu zdrowia, związanego z właściwościami i warunkami służby, między innymi w związku z zaistniałymi przypadkami w trakcie służby, wyciąganiu poszkodowanych i zabitych z uszkodzonych pojazdów w wypadkach samochodowych, zdejmowaniu samobójcy z mostu, ujmowaniu przestępców, ratowanie życia ludzkiego poprzez resuscytację, co miało istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, gdyż wskutek nieuwzględnienia dokumentacji medycznej skarżącego, a także nie ustaleniu konkretnych przyczyn zaburzeń psychiatrycznych Skarżącego, lekarze- orzeczniki błędnie stwierdzili, że przedmiotowe zaburzenia nie są związane z warunkami lub właściwościami służby, 2. przepisu art. 39 ust. 4 pkt. 7) ustawy, poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu szczegółowym orzeczenia - w związku z ustaleniem poczynionym w części A pkt. 12 konkretnych dowodów, na podstawie których uznano, że orzekanego należy uznać za zdolnego do służby z ograniczeniami, z jednoczesnym zaniechaniem wyjaśnienia jakie ograniczenia w służbie mają zastosowanie, co czyni orzeczenie niejasnym i niepełnym, a w konsekwencji trudnym do wykonania przez organ kierujący orzekanego do komisji lekarskiej. 3. przepisu art. 39 ust. 4 pkt. 7) ustawy, poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu szczegółowym orzeczenia - vide cześć F w związku z ustaleniem poczynionym w części A pkt. 13 i 14), dlaczego do orzekanego należało zastosować wytyczne zawarte w załączniku Nr 1 i Nr 2 do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej z dnia 29 września 2005 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1723), gdy w obrocie prawnym funkcjonuje nowelizacja powyższego rozporządzenia - tj; Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 866 - dalej jako "rozporządzenie"), w którym to w załączniku Nr 1 poz. 27 pkt. 1 lit. d) znajduje się schorzenie pod postacią: "zaburzenia depresyjne - lękowe" - jako schorzenie zaliczone do grupy czynników szkodliwych utożsamianych ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby wywołujące tę chorobę, a tym samym uprawniające do uzyskania świadczeń odszkodowawczych na tle przepisów ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą z dnia 4 kwietnia 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 616 - dalej jako "ustawa) - vide art. 4 zd. drugie w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy - pod. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 1982 r., II SA 918/82, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 1982 r., II SA 372/82. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. przepisu § 1 pkt. 1, poz. 27 pkt. 1 lit. d) z załącznika Nr 1 do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 866), poprzez jego niezastosowanie w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło organ II instancji do błędnego uznania, że schorzenie pod postacią: "zaburzeń depresyjno-lękowych" - nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby w Policji. 2. przepisów rozporządzenia Ministra spraw Wewnętrznych i administracji z dnia 29.09.2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej z dnia 29 września 2005 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1723), poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie, w sytuacji, gdy powinny mieć zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisy § 1 pkt 1, poz. 27 pkt. 1 lit. d) z załącznika Nr 1 do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 866), co w konsekwencji doprowadziło organ II instancji do błędnego uznania, że schorzenie pod postacią: "zaburzeń depresyjno-lękowych" nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby w Policji. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie skarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi strona w sposób stanowczy podkreśliła, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem organu o braku związku rozpoznanych schorzeń ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby-rozwijając twierdzenia w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ono prawa. Przystępując do rozpoznawania niniejszej skargi w pierwszej kolejności wyjaśnić należało, iż Sąd administracyjny właściwy jest wyłącznie do oceny skarżonego rozstrzygnięcia dotyczącego zdolności do służby w policji pod kątem jego zgodności z prawem. Nie może zaś wypowiadać się co do merytorycznej poprawności rozpoznania stanu zdrowia, dokonanego przez Komisję lekarską. Nie posiada bowiem w tym zakresie stosownej wiedzy medycznej. Ustawodawca nie wyposażył też Sądu administracyjnego we właściwe instrumentarium procesowe, umożliwiające dokonywania takiej oceny, np. przy pomocy biegłych sadowych. Ocena skarżonego rozstrzygnięcia dotyczącego zdolności strony do służby w policji według powyższych kryteriów, doprowadziła tut. Sąd do wniosku, iż odpowiada ono prawu. Organ poczynione rozpoznanie zakwalifikował do poprawnie dobranych przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 19 grudnia 2014r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji (...) [Dz.U.z 2014r, poz.1898]. Organ sporządził też prawidłowe uzasadnienie wyjaśniając w sposób wyczerpujący motywy swego postępowania w powyższym zakresie. W szczególności odniósł się w nim do wyników zleconych konsultacji specjalistycznych i wyjaśnił to, dlaczego uznał za zasadną kwalifikację badanego do kategorii B, podając szczegółowo jakie ustalenia zdrowotne poczynił. Wbrew twierdzeniom skargi nie sposób uznać, aby organ zaniechał wyjaśnienia kwestii ograniczeń w służbie. W pkt.12 skarżonego orzeczenia Centralna Komisja doprecyzowała bowiem w sposób wystarczający swoje rozpoznanie w zakresie zdolności strony do służby wskazując, iż orzekany jest zdolny do służby na zajmowanym stanowisku. Skoro zaś parametry tego stanowiska są znane przełożonym skarżącego, jak też nie sposób uznać by sam skarżący ich nie znał, tego typu doprecyzowanie materii "służby z ograniczeniami" należało uznać za wystarczające dla pełnej czytelności i zrozumiałości orzeczenia. W świetle powyższego, jako prawidłowe jawiło się skarżone rozstrzygnięcie. W związku z powyższym, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, w tym nie dopuścił się naruszeń zarzucanych badaną skargą, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Biorąc pod uwagę fakt, iż do zakresu kognicji Sądów administracyjnych nie należy orzekanie w sprawach dotyczących związku chorób czy schorzeń ze służbą (jest to materia poddana badaniu Sądów powszechnych), tut. Sąd , działając w oparciu o przepis art.58 par.1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) zobligowany był odrzucić skargę w tej części jako niedopuszczalną. W konsekwencji powyższego nie wypowiadał się w przedmiocie owego związku schorzenia ze służbą, w tym również w przedmiocie podstawy prawnej którą organ zastosował w tym zakresie.