II SA/Wa 2156/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. K. o sprostowanie w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 2156/07 oddalającego skargę S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia -sprostować oczywista omyłkę w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 2156/07 w ten sposób, że w wierszu 7 oraz 11 od góry miejscu "art. 56 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji" wpisać "art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji"- W dniu 25 lipca 2008 r. (data stempla pocztowego) S. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 2156/07, wskazując, iż w uzasadnieniu błędnie powołano art. 56 ust. 2 pkt 5, przy czym powinno być art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jako podstawa zwolnienia ze służby. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania wyroku Sąd może dokonać także na wniosek strony. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. nie budzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywista wadliwość może wynikać z samej natury niedokładności błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Nieródka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005, s. 359). W rozpoznawanej sprawie oczywista omyłka dotyczyła wskazania podstawy prawnej zwolnienia ze służby w Policji i związana była ze wskazaniem w uzasadnieniu orzeczenia artykułu 56 ust. 2 pkt 5 w sytuacji, gdy powinien być powołany artykuł 41 ust. 2 pkt 5. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 156 § 1 i § 2 powołanej ustawy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.