II SA/Wa 2159/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Ewa Grochowska-Jung (spr.) Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. C. wniesionego od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2010 r. orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] września 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, iż B. C. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy W. w dniu [...] maja 2007 r. Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. orzekł o uznaniu ww. za osobę bezrobotną z dniem [...] maja 2010 r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] maja 2007 r. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie. W dniu [...] sierpnia 2010 r. odwołujący otrzymał skierowanie do pracy, nr zgłoszenia [...], w charakterze pracownika sprzątającego w firmie "D." Sp. z o.o. w W. Pracodawca na skierowaniu dokonał wpisu, iż stronie nie odpowiada stanowisko pracy. Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2010 r. orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] września 2010 r. z powodu odmowy przez ww. po raz pierwszy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie. Wojewoda [...] rozpoznając odwołanie, uznał, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa i wskazał, że utrata statusu bezrobotnego jest konsekwencją odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia przez skarżącego, jako bezrobotnego, propozycji odpowiedniej pracy. Wskazał, iż zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Stosownie zaś do art. 33 ust. 4 pkt 3 cytowanej ustawy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a. 120 w przypadku pierwszej odmowy, b. 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c. 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Zdaniem organu proponowana skarżącemu propozycja pracy odpowiada określeniu odpowiednia praca, bowiem zgodnie z art. 2 ust. 2 ust. 2 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, termin "odpowiednia praca – oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy". Pracodawca w zgłoszeniu wolnego miejsca zatrudnienia [...] z [...] sierpnia 2010 r. złożył ofertę pracy na stanowisko pracownik sprzątający, deklarując wysokość zatrudnienia w wysokości minimalnego wynagrodzenia z możliwością otrzymania premii. W aktach sprawy skarżącego znajduje się Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] grudnia 2008 r. wystawione przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W., w którym w części "Wskazania dotyczące odpowiedniego zatrudnienia" wskazana jest praca na stanowisku przystosowanym do stopnia niepełnosprawności. Jak wynika z dokumentu "Zgłoszenie oferty pracy" firma "D." Sp. z o.o. zaliczona jest do grupy Zakładów Pracy Chronionej, a więc proponowana skarżącemu propozycja pracy spełnia wymogi pracy wskazane w ww. Orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. C. wskazał, iż jest osobą niepełnosprawną a wszystkie dokumenty potwierdzające niepełnosprawność, jak również dokumentujące jego stan zdrowia są w posiadaniu organu. Podniósł, iż cierpi na [...]. Tak więc skierowanie go do pracy przy sprzątaniu [...] nie jest pracą odpowiednią dla człowieka z takimi jak to wskazał (również w odwołaniu) dolegliwościami. Pomimo to zgłosił się do wskazanej przez Urząd Pracy firmy na rozmowę i poinformował osobę rekrutującą jaki jest jego stan zdrowia, prosząc jednocześnie o skierowanie na badania lekarskie do lekarza medycyny pracy. Odmówiono mu jednak tego prawa i bezzasadnie wpisano informację, iż nie odpowiadało mu stanowisko pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) starosta (...) pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia (...). Powyższe oznacza, że organ administracyjny, wydając decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego, winien ustalić, czy zaproponowana praca spełnia kryteria "odpowiedniego zatrudnienia" w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 16 wymienionej wyżej ustawy oraz czy odmowa przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w postępowaniu w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenie żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Na mocy art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organy obu instancji nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego a oceny stanu zdrowia skarżącego dokonały na podstawie samodzielnej interpretacji orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Nie zostało wyjaśnione, czy zaoferowana skarżącemu praca jest dla niego "odpowiednia" ze względów zdrowotnych. Jest to kluczowa kwestia, bowiem zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.) – starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie. Tym samym – o ile stan zdrowia skarżącego nie pozwala na podjęcie zaoferowanego zatrudnienia – odmowa nie mogłaby stanowić podstawy do pozbawienia go statusu bezrobotnego. Nie przesądzając na obecnym etapie, jaki jest rzeczywisty stan zdrowia skarżącego, uznać należy, że organy nie wyjaśniły tego w sposób prawidłowy. Organ nie wyjaśnił, czy w świetle przedstawionych przez skarżącego kilku zaświadczeń lekarskich proponowana praca jest odpowiednia dla skarżącego, ani nie skierował go na badania lekarskie w celu ustalenia tego faktu, co mógł uczynić na podstawie tejże ustawy. Odmowa poddania się badaniom lekarskim bezspornie zaś uzasadniałaby pozbawienie bezrobotnego tego statusu na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Organ odwoławczy, który nie dysponuje wiedzą medyczną samodzielnie dokonał oceny stanu zdrowia skarżącego na podstawie znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] grudnia 2008 r. Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W., z którego wynika, iż B. C. został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Organy nie odniosły się natomiast w żaden sposób do znajdujących się w aktach administracyjnych zaświadczeń lekarskich, z których wynika, na jakie schorzenia cierpi skarżący oraz iż nie może on wykonywać ciężkiej pracy. Nadto, co również należy podnieść zdaniem Sądu, do omawianego postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Jeżeli więc w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie lekarskie wskazujące na niezdolność skarżącego do ciężkiej pracy, organ nie mógł uznać tego dowodu za nieistniejący z przyczyn formalnych lub pominąć go bez żadnego uzasadnienia, lecz – o ile ma wątpliwości co do jego trafności – powinien zweryfikować taki dowód za pomocą innych badań lekarskich. Podsumowując – organ nie wyjaśnił podstawowej okoliczności w tej sprawie, jaką jest to, czy zaproponowana skarżącemu praca na stanowisku pracownika sprzątającego jest dla niego odpowiednia ze względu na stan zdrowia, a więc czy odmowa podjęcia takiej pracy jest nieuzasadniona. Z tych względów oraz na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3. k.p.a. należało orzec jak w sentencji. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Decyzje organów obu instancji jako wadliwe, nie będą wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu.