II SA/Wa 2159/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2021 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Operatora Gazociągów Przesyłowych [...]S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] lutego 2020 roku nr [...] 2. zasądza od Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. w W. na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Operator Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. w W. (dalej Operator) decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. (dalej decyzja z dnia [...] marca 2020 r.) po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. w K. (dalej Wnioskodawca/Skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ją poprzedzającą Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. w W. nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. (dalej decyzja z dnia [...] lutego 2020 r.) w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skarżąca wnioskiem z dnia [...] stycznia 2020 r. wystąpiła do Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. w W. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia treści operatu szacunkowego sporządzonego na okoliczność ustanowienia służebności przesyłu oraz wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi działek: [...] i [...], obręb [...], [...], obręb [...], KW: [...], [...], [...] (dalej Operat). Operator decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 730, dalej "Kpa.") odmówił udzielenia informacji publicznej. Jego zdaniem odmowa udzielenia żądanej informacji w świetle art. 16 ust. 1 i ust 2 w związku z art. 6 ust. 2, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1330, dalej u.d.i.p.) jest zasadna. Uznał, że Operat, stanowi dokument wewnętrzny służący zgromadzeniu informacji oraz wypracowaniu i uzgodnieniu wewnętrznego stanowiska spółki odnośnie akceptowalnych warunków uregulowania tytułu rzeczowego do nieruchomości Wnioskodawcy. W związku z powyższym, dokument ten nie stanowi informacji publicznej z uwagi na jego roboczy charakter potrzebny do wypracowywania koncepcji oraz przyjęcia ostatecznego stanowiska przez zespół zajmujący się rokowaniami z właścicielem. Wskazując na legalną definicję dokumentu urzędowego, zawartą w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. stwierdził, że ustawodawca stworzył podmiotom zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej możliwość zachowania w tajemnicy tzw. dokumentów wewnętrznych roboczych, do których należy zaliczyć wskazany powyżej Operat. Ponadto podniósł, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia żądanych informacji z uwagi na fakt, iż operat szacunkowy nie dotyczy gospodarowania mieniem publicznym, a jedynie regulacji tytułu do korzystania z nieruchomości. Zatem taki obowiązek nie zachodzi na podstawie art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. Uznał, że na postawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ma prawo ograniczyć dostęp do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej w tym przypadku dane osoby rzeczoznawcy majątkowego, który sporządził operat tylko i wyłącznie na wewnętrzne potrzeby operatora i który ma prawo oczekiwać pełnej ochrony swoich danych osobowych wobec wnioskodawcy, tym bardziej, że nie zachodzi żadna uzasadniona konieczność ich ujawienia bądź podstawa prawna także w świetle art. 86 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr 2016/679, w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE. Operator decyzją z dnia [...] marca 2020 r. po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lutego 2020 r., o ponowne rozpoznanie sprawy, dotyczącej udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia treści operatu, podtrzymał decyzję z dnia [...] lutego 2020 r. oraz argumentację w niej zawartą. Wskazał, że nie podziela argumentacji wniosku, który niejako automatycznie przyjmuje, że w zasadzie każda informacja w jakikolwiek sposób dotycząca podmiotu wykonującego zadania publiczne, tj. znajdująca się w jego posiadaniu, stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p.. Jego zdaniem regulacja zawarta w art. 4 u.d.i.p. w zestawieniu z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., prowadzi do stwierdzenia, że nie wszystko, co jest związane w jakikolwiek sposób z funkcjonowaniem spółki wykonującej zadania publiczne, ale to, co wiąże się z elementem publicznym, stanowi informację publiczną, która podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że żądany dokument w postaci operatu szacunkowego sporządzonego na okoliczność ustanowienia służebności przesyłu jak i wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości oznaczonych ww. numerami działek nie dotyczy świadczenia usług publicznych przez Spółkę i nie jest również dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Podniósł, że nie można skutecznie powoływać się na związek żądanych przez Skarżącą danych z wykonywaniem przez spółkę zadań publicznych, albowiem regulowanie tytułów prawnorzeczowych przez spółkę do nieruchomości nie ma żadnego związku ze świadczeniem przez spółkę statutowych zadań publicznych przewidzianych ustawą z dnia 10 kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne. Jego zdaniem żądaną informację traktować należy wyłącznie w kategoriach dokumentu wewnętrznego z zakresu działalności gospodarczej operatora, który nie stanowi informacji publicznej. Wobec powyższego orzeczono jak w zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Skarżąca, zarzucając naruszenie: 1. art. 1 ust. 1 u.d.i.p., gdyż zdaniem Skarżącej nie jest prawidłowe stanowisko Operatora uznającego, że treści operatów szacunkowych określających wartość odszkodowania z tytułu ustanowienia służebności przesyłu oraz wynagrodzenia za bezumowne korzystanie bezzasadnie nie są informację publiczną; 2. art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem zgodnie z zapisami Konstytucji zasada "prawa do informacji" stanowi prawo konstytucyjne, a ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko i w związku z tym stosowane winno być w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego, w sytuacji kiedy Operator odmawia dostępu do informacji publicznej; 3. art. 5 u.d.i.p. poprzez powołanie się przez Operatora na możliwość ograniczenia dostępu do informacji publicznej poprzez powołanie się na przewidziane w niej możliwości ograniczenia jawności informacyjnej wynikające z art. 5 u.d.i.p. z uwagi na prywatność osoby fizycznej w tym przypadku dane osoby rzeczoznawcy majątkowego, w sytuacji kiedy prywatność rzeczoznawcy majątkowego A.O. prowadzącej działalność pod firmą [...] Agencja Obsługi Nieruchomości, co wynika z udostępnianych w innych sprawach w ostatnich latach przez Operatora treści operatów szacunkowych, a przez to w żaden sposób nie jest tu chroniona prywatność i powoływanie się na ten przepis nie może mieć zastosowania zwłaszcza wobec ujawnienia tych danych już wcześniej na etapie negocjacji i korespondencji pomiędzy stronami; 4. art. 6 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieuwzględnienie przez Operatora, że informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez władze publiczne wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich, a w związku z tym operat szacunkowy pochodzący od rzeczoznawcy majątkowego, a kierowany do Operatora nie jest wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył (rzeczoznawcy majątkowego), a przedstawia jego stanowisko na zewnątrz (w postaci wskazania wartości przedmiotu wyceny przez Operatora), w sytuacji kiedy Operator nieprawidłowo stwierdza, że operat szacunkowy jest "dokumentem wewnętrznym"; 5. art. 7 i 77 § 1 Kpa. poprzez nie podjęcie wszystkich czynności oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności, że rzeczoznawca majątkowy A. O. prowadząca działalność pod firmą [...] Agencja Obsługi Nieruchomości widnieje w treści operatów szacunkowych, co wynika z operatów szacunkowych udostępnianych w tej i innych sprawach w ostatnich latach przez Operatora; 6. art. 10 § 1 Kpa. w związku z art. 8 Kpa. poprzez nie zawiadomienie strony skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów co narusza zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Wskazała, że w uzasadnieniu decyzji Operator uznał, że Operat stanowi dokument wewnętrzny i z tej przyczyny nie stanowi informacji publicznej z uwagi na jego roboczy charakter. Nadto Operator uznał, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia żądanych informacji z uwagi na to, że Operat nie dotyczy gospodarowania mieniem publicznym, a jedynie regulacji tytułu do korzystania z nieruchomości, a więc nie jest zobowiązany zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Operator twierdzi, że ma prawo ograniczyć dostęp do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej w tym przypadku dane osoby rzeczoznawcy majątkowego, który sporządził operat tylko i wyłącznie na wewnętrzne potrzeby operatora i który ma prawo oczekiwać pełnej ochrony swoich danych osobowych wobec wnioskodawcy, tym bardziej że nie zachodzi żadna uzasadniona konieczność ich ujawnienia bądź podstawa prawna także w świetle art. 86 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej "RODO"). W ocenie Skarżącej stanowisko Operatora jest niezgodne z prawem. Wskazała, że żądana informacja jest informacją publiczną i nie może być rozpatrywane wyłącznie na tle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jej zdaniem wykładnia art. 1 u.d.i.p. mogłaby prowadzić do zbyt wąskiego rozumienia omawianego pojęcia. Podniosła, że art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wskazuje wyjątki od zasady udostępniania, przy czym wyjątki te dotyczą informacji publicznej. Jej zdaniem wąskie rozumienie informacji publicznej, sprzeczne jest między innymi z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej Konstytucja - por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002 r., str. 25 i nst.). Podniosła, że Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie przyjął bardzo szerokie pojęcie informacji publicznej i sprawy publicznej. Stwierdził bowiem, że może być ona wyodrębniana zarówno na podstawie kryterium podmiotowego jak i przedmiotowego. Uznał w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Taki charakter będzie miała również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Stąd informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne i odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyroki NSA z 30 października 2002 r. II SA 181/02, IISA 1956/02 IIISA 2036-2037/02). W przedmiotowej sprawie to na podstawie wyliczeń wynikających z operatów szacunkowych Operator jest w stanie określić wysokość wydatków przeznaczanych na uregulowanie stanu prawnego związanego ze służebnością przesyłu i z bezumownym korzystaniem z nieruchomości. Zatem w tej kwestii operaty szacunkowe stają się podstawą gospodarowania mieniem publicznym i tak winny być traktowane. Wskazała, że niniejszej sprawie operaty szacunkowe są powiązane z gospodarowaniem mieniem publicznym, a więc sprawy uznanej w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji i w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. Podniosła, że zgodnie ze Statutem Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. przyjętym Uchwałą Walnego Zgromadzenia nr 6 z dnia 8 września 2017 r. w § 4 ust. 1 wyłącznym Akcjonariuszem Spółki jest Skarb Państwa. Z kolei § 4 ust. 2 wskazuje, że Spółka, jako operator systemu przesyłowego gazowego, realizuje misję publiczną. Zauważyła, że Operaty są niewątpliwie materiałami niezbędnymi do wykonywania zadań publicznych przez organy władzy publicznej powołane do gospodarowania mieniem publicznym, skierowanymi do tych organów i wykorzystywanymi przy załatwianiu konkretnych spraw, co przesądza o uznaniu ich za informację publiczną w przedmiocie majątku publicznego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy. Skarżąca zauważyła, że podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., w pewnych sytuacjach mogą odmówić udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności czy prawem chronione tajemnice. Uznała, że czym innym jednak jest odmowa udostępnienia informacji z uwagi na to, że nie stanowi ona informacji publicznej w omawianym znaczeniu a czym innym odmowa udostępnienia informacji z uwagi na ograniczenia przewidziane w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Wskazała, że ta ostatnia sytuacja odnosi się do wiadomości mających bezspornie charakter informacji publicznej i wymaga wydania decyzji, od której po wyczerpaniu w postępowaniu administracyjnym przysługujących środków odwoławczych, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W ocenie Skarżącej przyczyna i podstawa odmowy uwzględnienia żądania zawsze musi być jednak jednoznaczna. Uznała za niekonsekwencję ze strony Operatora twierdzenie, że w przedmiotowej sprawie z jednej strony operat szacunkowy nie stanowi informacji publicznej, a jednocześnie próbę wykorzystania przewidzianych w ustawie środków poprzez powołanie się na przewidziane w niej możliwości ograniczenia jawności informacyjnej wynikające z art. 5 u.d.i.p. z uwagi na prywatność osoby fizycznej w tym przypadku dane osoby rzeczoznawcy majątkowego. Podkreśliła, że w tej sprawie działanie Operatora stoi w sprzeczności z jego stanowiskiem, w którym z jednej strony udostępnia Skarżącej wyciągi z operatu szacunkowego uwzględniając wniosek Skarżącej w podobnych sprawach, a z drugiej przytacza argumentację mającą na celu odmowę udostępnienia pełnej treści operatu szacunkowego dotyczącego służebności przesyłu i operatu szacunkowego dotyczącego wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. W związku z powyższym wnosiła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości decyzji Operatora z dnia [...] marca 2020 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Operatora z dnia [...] marca 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. Sprawa dotyczy odmowy udostępnienia pełnej treści operatu w zakresie wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu oraz treści operatu na okoliczność ustalenia wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania przez Operatora z działek nr [...] i nr [...], obręb [...], nr [...], obręb [...]. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. W świetle tego przepisu oraz art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, można powiedzieć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieją rozbieżne poglądy dotyczący tego czy operat szacunkowy stanowi informację publiczną, do której dostęp możliwy jest w trybie u.d.i.p. czy też na podstawie art. 156 ust.1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1990; dalej ugn.). Skład orzekający w niniejszej sprawie prezentuje stanowisko drugie zbieżne z poglądem wyrażonym w wyrokach NSA z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 142/14 oraz z dnia 9 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 703/15. Zgodnie z treścią art. 156 ust. 1a ugn. organ administracji publicznej, który zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego, jest obowiązany umożliwić osobie, której interesu prawnego dotyczy jego treść, przeglądanie tego operatu oraz sporządzanie z niego notatek i odpisów. Osoba ta może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z operatu szacunkowego lub wydania jej z operatu szacunkowego uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem tej osoby. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na art. 1 ust. 2 in principio u.d.i.p., w myśl którego "przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi". Analiza art. 156 ust.1a ugn. wskazuje, że ustawa ta przewiduje odmienny od ustawy o dostępie do informacji publicznej tryb oraz zasady udostępniania informacji. Ustawodawca ograniczył bowiem prawo do przeglądania operatu oraz sporządzania z niego notatek i odpisów wyłącznie do osób posiadających interes prawny, zaś prawo do uwierzytelniania lub wydawania uwierzytelnionych odpisów do osób posiadających uzasadniony i ważny interes. Przepis ten określa zatem zarówno zakres udostępnianej informacji, jak i zakres podmiotów upoważnionych do jej otrzymywania. Stanowi zatem lex specialis względem regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wprowadzony został do ustawy w dniu 22 października 2007 r. ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 173, poz. 1218), a zatem po uchwaleniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym ma pierwszeństwo przed nią nie tylko z uwagi na swój szczególny charakter, ale także zgodnie z regułą lex posteriori derogat lege priori. Trudno bowiem założyć, że węższy zakres dostępu do informacji publicznej ustawodawca chciał zapewnić osobom posiadającym interes prawny – zaś szerszy i prostszy zakres dostępu każdemu innemu podmiotowi. Taka wykładnia nie licowałaby z konstytucyjną zasadą równości (art. 32 ustawy zasadniczej). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Operaty będące podstawą do dokonanych lub prowadzonych postępowań w sprawie o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia treści Operatu sporządzonego na okoliczność ustanowienia służebności przesyłu oraz wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi działek: [...] i [...], obręb [...], [...], obręb [...], KW: [...], [...], [...], nie podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz na podstawie art. 156 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, w trybie i na zasadach określonych w tym przepisie. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej może być zatem formułowana tylko informacja oparta na wspomnianych operatach, jednak nie ich treść. W ocenie Sądu operaty szacunkowe dotyczące mienia publicznego są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Z powyższych względów Sąd nie podziela stanowiska organu, że żądane operaty nie stanowią informacji publicznej lecz są dokumentami wewnętrznymi będącymi tajemnicą przedsiębiorstwa a udostępnienie jej podlega wyłączeniu na zasadzie określonej w art. 5 ust. 2 cyt. u.d.i.p.. Jednakże zgodzić się należy z organem, który dopiero w odpowiedzi na skargę wskazuje na inną podstawę umożliwiającą przeglądanie operatów oraz sporządzania z nich notatek i odpisów wynikającą z art. 156 ust. 1a ugn. będącą lex specialis, z której skarżący mogliby skorzystać pod warunkiem wykazania interesu prawnego. Ponownie rozpoznając sprawę organ wezwie Wnioskodawcę do wykazania interesu prawnego i w razie jego wykazania bądź rozpozna wniosek i udzieli żądanej informacji w trybie art. 156 ust. 1a ugn., bądź też odmówi jej udostępnienia również stosownie do art. 156 ust. 1a ugn., a nie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 149 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku. Na podstawie art. 200 P.p.s.a. rozstrzygnął o kosztach postępowania