II SA/Wa 216/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk WSA Maria Werpachowska Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi W. A. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie stwierdzenia utraty prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku - oddala skargę. Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] marca 2000 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2000 r., działając na podstawie art. 8 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 98 z 1998 r., poz. 607 ze zm.) orzekł o utracie przez W. A. prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż W. A. w okresie od [...] lipca 1949 r. do [...] czerwca 1955 r. zatrudniony był na stanowiskach asesora, oficera śledczego, podprokuratora i wiceprokuratora w Wojskowej Prokuraturze Garnizonowej w [...], następnie w Wojskowej Prokuraturze [...] oraz w Wojskowej Prokuraturze Rejonowej w W., które to organy związane były ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Państwa Polskiego. W przebiegu postępowania między innymi ustalono, iż pracując na stanowisku podprokuratora w Wojskowej Prokuraturze Rejonowej w W. W. A. wystąpił w charakterze oskarżyciela publicznego w rozpoznawanej przez Wojskowy Sąd Rejonowy w W. sprawie (sygn. akt [...]) przeciwko F. K., oskarżonemu o to, że "w okresie od końca 1946 r. do chwili aresztowania, t.j. dnia [...] sierpnia 1952 r., na terenie [...] pow. [...] i [...] pow. [...] woj. [...] usiłował zmienić demokratyczny ustrój Państwa Polskiego w drodze przemocy przez to, że początkowo wzbudzał wśród okolicznych mieszkańców wrogie nastroje, stwarzając podatny grunt do wystąpień antypaństwowych, przez rozpowszechnianie wiadomości o swej przynależności do nielegalnej organizacji AK i działalności w jej ramach w stopniu podpułkownika, na skutek czego powstała na tamtejszym terenie nielegalna organizacja AK licząca około 150 członków, nad którą w końcu 1951 r. objął dowództwo instruując jej członków w działalności antypaństwowej, przygotowując ich do zbrojnego wystąpienia w wypadku konfliktu zbrojnego, t.j. o przestępstwo z art. 86 § 2 KKWP". F. K. za ten czyn skazany został na karę 15 lat więzienia. Organ wskazał, iż podnoszona przez stronę okoliczność, że w czynności tej W. A. uczestniczył na polecenie przełożonych i nie przejawiał żadnej aktywności, jak również nie prowadził śledztwa w tej sprawie oraz nie brał udziału w kolejnych rozprawach, w żadnej mierze nie odbiera jego działaniom cech represyjności. Obecność oskarżyciela na rozprawie stanowiła bowiem o popieraniu oskarżenia przed sądem, a akt oskarżenia był skierowany przeciwko osobie, która prowadziła działalność niepodległościową i za tę działalność została później skazana na karę długoletniego więzienia. Jednocześnie W. A. nie wykazał takich okoliczności ani dowodów, które świadczyłyby o skierowaniu go do jednostek prokuratur wojskowych przez organizacje niepodległościowe lub by przez te organizacje został zwerbowany w celu udzielania im pomocy. Nie udowodnił także, że podczas służby w tych jednostkach wykonywał zadania wyłącznie niezwiązane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem w ocenie organu, W. A. należy do kręgu osób wymienionych w art. 8 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy i nadto nie zachodzą wobec niego okoliczności określone w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy. W. A. zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie II SA 3025/00 oddalił skargę. Pismem z dnia 29 stycznia 2003 r. W. A. zwrócił się do Prokuratora Generalnego z informacją, iż w styczniu 2003 r. został zapoznany z aktami Wojskowego Sądu Rejonowego w W. o sygn. [...] w sprawie F. K., na których organ oparł decyzję o utarcie prawa spoczynku i uposażenia. Wyjaśnił, iż wyrok karny wydany w powyższej sprawie został uchylony, w związku z czym Prokurator Generalny w swoich decyzjach o utracie prawa do stanu spoczynku opierał się na fałszywych informacjach. Następnie, przy piśmie z dnia 4 lutego 2003 r. przesłał do Prokuratora Generalnego dokumenty, które jego zdaniem mogły stanowić "podstawę do ustalenia faktycznego stanu postępowania sprawdzającego" w jego sprawie oraz posłużyć do wskazania osoby odpowiedzialnej za włączenie fałszywych danych do jego sprawy. Następnie W. A. w dniu 24 kwietnia 2009 r. przesłał pismo zawierające wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kpa. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że w dniach 23 - 27 stycznia 2003 r., w trakcie oględzin akt sprawy F. K. o sygn. IPN [...], ustalił istotne dla niniejszego postępowania nowe okoliczności faktyczne nieznane Prokuratorowi Generalnemu w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2000 r., a treść których winna mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dowody, w oparciu o które Prokurator Generalny podejmował decyzję o pozbawieniu prawa do stanu spoczynku, były fałszywe, gdyż do akt postępowania administracyjnego nie dołączono kserokopii całości akt sprawy karnej prowadzonej przeciwko F. K., a jedynie wybrane dokumenty, nie pokazujące w obiektywny sposób roli zainteresowanego, jaką odegrał w tej sprawie. W ocenie W. A., jego udział w sprawie karnej skazującej F. K. na długoletnie więzienie był incydentalny, natomiast, co wynika ze wskazanych wyżej dokumentów, w późniejszym postępowaniu po uprawomocnieniu się wyroku skazującego występował on o złagodzenie kary i wcześniejsze zwolnienie F. K. z więzienia. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Prokurator Generalny, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kpa wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2000 r. i następnie po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. odmówił uchylenia decyzji w sprawie utraty prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. W. A. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, po rozpoznaniu którego Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 8 ust. 1 i 3 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 5 w związku z art. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, co następuje: W wyniku oględzin akt sprawy o sygn. IPN [...] ustalono bezsprzecznie, iż W. A., pracując na stanowisku podprokuratora w Wojskowej Prokuraturze Rejonowej w W., wystąpił w dniu [...] grudnia 1954 r. na rozprawie w charakterze oskarżyciela publicznego, w rozpoznawanej przez Wojskowy Sąd Rejonowy w W. sprawie (sygn. akt [...]) przeciwko F.K. oskarżonemu o przestępstwo z art. 86 § 2 KKWP. Ta okoliczność stała się podstawą do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania na podstawie art. 8 ust. 1 i 3 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 3 i w trybie art. 7 ust. 5 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw, które zakończyło się wydaniem decyzji o pozbawieniu W. A. prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. Natomiast bez znaczenia dla niniejszego postępowania jest fakt występowania przez W. A. w charakterze oskarżyciela publicznego na rozprawie, wskutek której uchylono w dniu 7 lipca 1954 r. wyrok Wojskowego Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 1953 r. sygn. akt [...], na mocy którego F. K. skazany został na karę 15 lat więzienia za przestępstwo z art. 86 § 2 KKWP. Jak ustalono w trakcie niniejszego postępowania, Zgromadzenie Sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego uchyliło wyrok sądu pierwszej instancji na skutek uwzględnienia wniosku rewizyjnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego, w którym podniesiono wątpliwości co do stanu poczytalności skazanego F. K. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojskowy Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia [...] lutego 1955 r. o sygn. akt [...] zmienił opis czynu oraz jego kwalifikację prawną orzekając, że F. K. "winien jest, że dnia bliżej nieustalonego, a w każdym razie w marcu 1952 r. w [...], pow. [...], udzielił kontrrewolucyjnej organizacji pod nazwą "A.K" pomocy w ten sposób, że członka tejże organizacji W. J. przez udzielenie mu odpowiednich wskazówek i rad pouczył, w jaki sposób należy realizować zadania organizacyjne i zabezpieczyć się przed jej dekonspiracją tj. o popełnienie przestępstwa z art. 28 w zw. z art 86 § 2 KKWP" i za to skazał F. K. na karę 6 lat więzienia. W wyniku amnestii karę więzienia obniżono do 4 lat. Przedstawiając powyższe ustalenia nie można zgodzić się ze stanowiskiem W. A., iż pierwotna decyzja zapadła w jego sprawie oparta była na fałszywych dowodach (art. 145 § 1 pkt 1 Kpa). Taki zarzut strony jest bezpodstawny i nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, bowiem nie wykazano, że jakikolwiek dowód zgromadzony w niniejszym postępowaniu, który był podstawą wydania kwestionowanych decyzji, został uznany za fałszywy przez sąd lub inny właściwy organ. Postępowanie wznowieniowe nie wykazało również, iż zaistniały przesłanki określone w art. 145 § 2 Kpa. Również kolejna okoliczność podniesiona przez W. A., że po wydaniu decyzji pozbawiającej go prawa do stanu spoczynku, wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 Kpa ), nie może być uznana za prawdziwą. W toku pierwotnego postępowania prokurator upoważniony do jego przeprowadzenia zapoznał się z całością akt sprawy F. K., zaś do akt załączył kserokopie dokumentów istotnych dla tego postępowania, które miały wykazać istnienie w stosunku do W. A. przesłanek z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw. Jak wykazało postępowanie wznowieniowe, pozostałe dokumenty zgromadzone w aktach sprawy F. K., na skutek wniosku o wznowienie, nie zawierały istotnych treści dla prowadzonego postępowania w sprawie W. A. i załączanie ich kserokopii do akt tego postępowania było niecelowe. W tym miejscu stwierdzić należy, że zatrudnienie w latach 1944-1956 w wojskowej prokuraturze na różnych stanowiskach, ze stanowiskiem prokuratora włącznie, wypełnia dyspozycję przepisu art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych i innych ustaw. Nie ulega wątpliwości, że prokuratury wojskowe w tych latach zajmowały się przede wszystkim stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Państwa Polskiego. Sprawy, które należały do właściwości tych organów obejmowały przestępstwa z dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa, z Kodeksu Karnego Wojska Polskiego, Małego Kodeksu Karnego i inne, które niewątpliwie wiązały się z represjonowaniem za działalność niepodległościową. Dla bytu prawnego art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z 17 grudnia 1997 r. nie mają znaczenia kwestie związane z formą, czy zakresem uczestniczenia prokuratora we wspomnianych działaniach represyjnych. Przepis ten nie różnicuje bowiem prokuratorów z punktu widzenia stopnia ich zaangażowania w te działania. Ma charakter bezwzględnie obowiązujący i konsekwencje prawne wiąże wyłącznie z faktem zatrudnienia prokuratora w organach albo na stanowiskach, o których mowa w tym przepisie. Oznacza to, że ustawa z 17 grudnia 1997 r. w omawianym przepisie art. 7 ust. 1 pkt 3 wprowadziła domniemanie represyjnego charakteru prokuratur wojskowych w latach 1944-1956, przyjmując założenie, że uczestniczący w ich działaniach prokuratorzy stosowali represje. W świetle powyższego argumenty W. A., odnoszące się do jego niewielkiej roli w sprawie prowadzonej przeciwko F. K., czego dowodem miały być dokumenty zebrane w aktach sprawy o sygn. IPN [...] ([...]), a nieznane uprzednio Prokuratorowi Generalnemu, nie mają znaczenia dla sprawy wznowieniowej. Stanowią jedynie polemikę strony z ustaleniami poczynionymi w trakcie pierwotnego postępowania wyjaśniającego, albowiem za nową okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności i dowodów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. W. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] listopada 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił niewłaściwą ocenę materiału dowodowego zebranego w postępowaniu o wznowienie, co skutkowało odmową uchylenia decyzji pozbawiającej go prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. Podtrzymywał wcześniejsze twierdzenia o jego znikomym udziale w sprawie przeciwko F. K. i podkreślał iż to właśnie on wnosił o złagodzenie uprzednio wymierzonej kary 15 lat więzienia. Wskazywał na swój zły stan zdrowia. W pozostałych pismach podtrzymywał powyższe twierdzenia oraz opisywał swoją prace w prokuraturach, w tym w prokuraturach wojskowych. Prokurator Generalny w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, wskazując na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Prokurator Generalny prawidłowo rozpatrzył niniejszą sprawę w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzjami z dnia [...] marca i [...] marca 2000 r. o utracie przez W. A. prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. Prawidłowo zastosował zarówno przepisy prawa procesowego jak i materialnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto trafną, dla potrzeb niniejszego postępowania, wykładnię instytucji utraty prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku, o której stanowią przepisy art. 7 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 98 z 1998 r., poz. 607 ze zm.). Otóż ustawodawca sam zdecydował, iż osoby, które wykonywały pracę albo służyły w latach 1944-1956 w wojskowej prokuraturze na różnych stanowiskach, ze stanowiskiem prokuratora włącznie, wypełniają dyspozycję przepisu art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych i innych ustaw. Nie ulega wątpliwości, że prokuratury wojskowe w tych latach zajmowały się przede wszystkim stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Państwa Polskiego. Zważyć tu należy, iż sprawy, które należały do właściwości tych organów obejmowały przestępstwa z dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa, z Kodeksu Karnego Wojska Polskiego, Małego Kodeksu Karnego i inne, które niewątpliwie wiązały się z represjonowaniem za działalność niepodległościową. Dla bytu prawnego art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z 17 grudnia 1997 r. nie mają znaczenia kwestie związane z formą czy zakresem uczestniczenia prokuratora we wspomnianych działaniach represyjnych. Przepis ten nie różnicuje prokuratorów z punktu widzenia stopnia ich zaangażowania w te działania. Ma charakter bezwzględnie obowiązujący i konsekwencje prawne wiąże wyłącznie z faktem zatrudnienia prokuratora w organach albo na stanowiskach, o których mowa w tym przepisie. Oznacza to, że ustawa z 17 grudnia 1997 r. w omawianym przepisie art. 7 ust. 1 pkt 3 wprowadziła domniemanie represyjnego charakteru prokuratur wojskowych w latach 1944-1956, przyjmując słuszne założenie, że uczestniczący w ich działaniach prokuratorzy stosowali represje. Takie rozumienie art. 7 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 8 ust. 1 powyższej ustawy było prezentowane przez organ także w decyzjach pozbawiających skarżącego prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku i, co najistotniejsze, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie II SA 3025/00, oddalającym skargę W. A. na te decyzje. W. A. mógłby zostać wyłączony z rygoru powyższego przepisu, gdyby postępowanie administracyjne wykazało zaistnienie ściśle określonych przesłanek wymienionych w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. Jednakże przeprowadzone postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2000 r., jak i objęte niniejszą skargą postępowanie wznowieniowe nie dostarczyło żadnych przesłanek pozwalających na przyjęcie, że w okresie zatrudnienia w Wojskowych Prokuraturach to jest od [...] lipca 1949 r. do [...] czerwca 1955 r. W. A. pełnił powyższe funkcje w wyniku skierowania go do jednostek prokuratur wojskowych przez organizacje niepodległościowe lub by przez te organizacje został zwerbowany w celu udzielania im pomocy albo pozwalających na przyjęcie, że podczas służby w tych jednostkach wykonywał zadania wyłącznie niezwiązane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. W aktach postępowania administracyjnego poza materiałem dotyczącym postępowania karnego wobec F. K. znajdują się także dokumenty dotyczące innych postępowań karnych prowadzonych przez W. A., podczas jego służby w prokuraturach wojskowych w okresie od [...] lipca 1949 r. do [...] czerwca 1955 r., przeciwko członkom organizacji niepodległościowych (np. sprawy: p-ko S. J., sygn. akt [...]; p-ko Z. Z., sygn. akt [...]; p-ko H. C. i W. K., sygn. [...]; p-ko B. P., sygn. [...]). Tymczasem istotą wniosku o wznowienie postępowania, złożonego przez skarżącego, było wykazanie ujawnienia nowych okoliczności (art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kpa), nieznanych uprzednio organowi i jednocześnie istotnych dla wyniku postępowania i świadczących, jak twierdził skarżący, iż podjęta w przedmiocie utraty prawa do stanu spoczynku decyzja opierała się na fałszywych dowodach. Za taką okoliczność, udowadniającą to twierdzenie, W. A. uznawał swój udział jako oskarżyciela publicznego w postępowaniu o złagodzenie kary F.K. Trafnie ocenił organ, iż wyżej opisana okoliczność nie może spowodować wzruszenia w trybie wznowienia postępowania administracyjnego decyzji ostatecznej w przedmiocie utraty prawa do stanu spoczynku i wynagrodzenia w stanie spoczynku. Ujawnione w trybie postępowania o wznowienie okoliczności w żaden sposób nie zaprzeczają pracy W. A. w instytucjach związanych z represjami przeciwko osobom działającym na rzecz suwerenności i niepodległości Państwa Polskiego. Zatem ani nie stanowią o istnieniu nowych i nieznanych organowi w dacie orzekania okolicznościach, ani też w niczym nie wpływają na inną ocenę działalności zawodowej W. A. w okresie od dnia [...] lipca 1949 r. do dnia [...] czerwca 1955 r., zwłaszcza w aspekcie zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 7 ust. 3 omawianej ustawy. Nie stanowią także o uznaniu, iż Prokurator Generalny podejmując przedmiotową decyzję o utracie prawa do stanu spoczynku opał się na fałszywych dowodach. Podkreślić tu należy, iż podnoszona przez skarżącego, już podczas postępowania administracyjnego w przedmiocie utraty prawa do stanu spoczynku, okoliczność incydentalnego działania w sprawie przeciwko F. K. przed sądem karnym I instancji i podnoszona obecnie, dodatkowo, we wniosku o wznowienie postępowania oraz w skardze, nie stanowiła przesłanki do wzruszenia ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2000 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zarówno w postępowaniu skargowym (wspomniany wyżej wyrok z dnia 4 kwietnia 2001 r.), jak i w postępowaniu o wznowienie postępowania przed tym sądem (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2002 r. w sprawie II SA 3283/01 oddalający wniosek o wznowienie). Zatem okoliczność ta nie może także stanowić przesłanki do wzruszenia ostatecznej decyzji w przedmiocie utraty prawa do stanu spoczynku w trybie wznowieniowym, co prawidłowo wykazał Prokurator Generalny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Reasumując, zaskarżona decyzja Prokuratora Generalnego i utrzymana nią w mocy decyzja poprzedzająca z dnia [...] sierpnia 2009 r. nie naruszają prawa. Organ prawidłowo przywołał i zastosował przepisy prawne leżące u podstaw rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia prawa, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji albo stwierdzeniem jej nieważności i dlatego, mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.