II SA/Wa 216/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi J.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - J.W. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], wydaną w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że odebranie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich stanowić będzie dla niego niepowetowaną stratę łączącą się z uniemożliwieniem mu wykonywania hobby, którym jest myślistwo. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty, szczegółowy i rygorystyczny. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Wykonanie zaskarżonej decyzji zdaniem Sądu nie powoduje bowiem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim należy podnieść, że utrata możliwości realizowania swoich zamiłowań nie jest skutkiem o charakterze nieodwracalnym. W przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd, przywrócenie stanu pierwotnego w tej sytuacji byłoby jak najbardziej możliwe. Zdaniem skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z wyrządzeniem niepowetowanej straty, gdyż nie będzie mógł wykonywać swojego hobby, którym jest myślistwo. Jednakże zauważyć należy, że skarżący nie wskazał jaki wymiar może mieć ta strata. Nie można zatem ocenić, czy strata ta jest znaczna czy też nie. W ocenie Sądu utrata możliwości wykonywania hobby może stanowić niedogodność dla skarżącego, jednakże okoliczności tej nie można rozpatrywać w kategoriach znacznej szkody, w rozumieniu art. 61 § 3 powołanej ustawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.