II SA/Wa 216/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca), Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. T. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji - uchyla zaskarżone orzeczenie. Dnia [...] listopada 2015 r. Rejonowa Komisja Lekarska podległa Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych w [...], działając na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wydała orzeczenie w odniesieniu do kandydata do służby w Policji – M. T. – w którym rozpoznała u badanego: - przytępienie słuchu ucha lewego (§ 20 p. 2 lit. N), - alergiczny nieżyt górnych dróg oddechowych upośledzający sprawność ustroju (§ 29 p.1 N), - przebyty uraz kolana prawego z uszkodzeniem więzadeł krzyżowych przednich po przebytym zabiegu rekonstrukcji ACL (2009) – bez §. i zakwalifikowała badaną osobę do kategorii osób niezdolnych do służby w Policji. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego przez stronę odwołania Centralna Komisja Lekarska podległa właściwemu Ministrowi do Spraw Wewnętrznych – Skład Orzekający w [...], wydała orzeczenie w dniu [...] grudnia 2015 r., w którym rozpoznała u odwołującego: - alergiczny nieżyt górnych dróg oddechowych (§ 29 p.1 N), - przebyty uraz kolana prawego z uszkodzeniem więzadeł krzyżowych przednich po przebytym zabiegu rekonstrukcji ACL (2009) – bez §. i przyznała badanemu kategorię N. W uzasadnieniu organ II instancji zwrócił uwagę, że alergiczny nieżyt nosa u strony, to właśnie alergiczny nieżyt górnych dróg oddechowych. Mimo więc, iż jak ustalił organ w wywiadzie z badanym, miewa on objawy wyłącznie podczas pylenia, to rozporządzenie kwalifikuje kandydata z takim schorzeniem jako niezdolnego do służby. Od powyższego orzeczenia skargę do tutejszego Sądu wywiódł M. T., zarzucając organowi niewłaściwe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że pełniła już służbę w Policji w okresie od 12 marca do 31 października 2013 r. i wtedy alergia nie była przeszkodą w jej pełnieniu. Zwrócił też uwagę na to, iż mimo alergii otrzymał kategorię A w trakcie badania przed komisją poborową. Reasumując strona uznała, że organ nie bierze pod uwagę tego, że czym innym jest choroba, a czym innym jej objaw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia zawarte w skarżonym orzeczenie i wyjaśniając, że przyznany przez stronę fakt przyjmowania leku o nazwie "[...]" świadczy o istnieniu nie tylko schorzenia ale też jego objawów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z przyczyn innych niż podniesione w skardze. Stosownie do treści art. 70 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 60 pkt 6 i art. 63 pkt 5 i 6, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Natomiast według brzmienia art. 65 ust. 1, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy znosi się komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, powołane na podstawie dotychczasowych przepisów, z wyjątkiem Centralnej Komisji Lekarskiej, okręgowych komisji lekarskich oraz wojewódzkich komisji lekarskich, które znosi się z dniem 30 czerwca 2015 r., zaś według ust. 2 pkt 1) tegoż przepisu, w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. zadania przewidziane niniejszą ustawą dla rejonowych komisji lekarskich wykonują dotychczasowe wojewódzkie komisje lekarskie. W tym miejscu wskazać również należy na przepis art. 16 ustawy, w myśl którego komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach: 1) w pierwszej instancji – rejonowe komisje lekarskie; 2) w drugiej instancji – Centralna Komisja Lekarska. Zatem procedowanie w zakresie właściwości w rozpoznawanej sprawie, było zgodne z prawem. Skarżone orzeczenie nie spełnia natomiast wymogów oznaczonych w art. 47 omawianej ustawy. Mimo, że powołany przepis wskazuje na to, jakiego rodzaju rozstrzygnięcia winien wydać organ II instancji, organ ten nie zastosował się do tych wymogów przez co, skarżone orzeczenie nie zawiera de facto rozstrzygnięcia. W realiach faktycznych sprawy, można jedynie mówić o dorozumianej formie rozstrzygnięcia organu II instancji. Tego rodzaju postępowanie nie znajduje jednakże umocowania w przepisach obowiązującego oprawa. Orzeczenie Komisji Lekarskiej, w szczególności szczebla odwoławczego, musi być wyartykułowane w sposób stanowczy, nie powodujący żadnych wątpliwości co do jego zakresu i winno zawierać jedno z rozstrzygnięć opisanych w art. 47 ustawy. Przedmiotowe uchybienie przemawiało więc za koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego skarżonego orzeczenia. W dalszej części przywołać należy treść art. 42 ust. 1 ustawy, w myśl którego, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia, przysługuje odwołanie. Zatem aby umożliwić stronie i uczestnikowi złożenie odwołania, to zarówno stronie, jak i organowi kierującemu na badanie (w przedmiotowej sprawie Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...]), należało doręczyć orzeczenie lekarskie. Tymczasem – jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, doręczenie takie nie miało miejsca. Tym samym Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] uniemożliwiono udział w postępowaniu przed Centralną Komisją Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, co stanowi naruszenie prawa (art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego), dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zatem rozpoznając na nowo sprawę, organy obu instancji będą miały na względzie jako wskazania, opisane powyżej rozważania Sądu i w ich świetle raz jeszcze ocenią stan zdrowia strony skarżącej, a tym samym jego wpływ na zdolność do służby w Policji, mając przy tym na względzie stan faktyczny i prawny na dzień orzekania, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnią. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1), 2) i 3) w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200, 205 § 2 w zw. z art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.