II SA/Wa 2160/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Adam Lipiński (spr.), Protokolant starszy referent Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. L. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia służby w Policji uchyla zaskarżone orzeczenie i utrzymanie nim w mocy orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w S. z dnia [...] sierpnia 2015 r. Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Skład Orzekający w P. orzeczeniem z dnia [...] października 2015 r. ustaliła u A.L., [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w S. schorzenia powodujące niezdolność do służby, to jest: przewlekły zespół bólowy [...] dyskopatii na poziomie [...], [...],[...] i [...] i wtórnych zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa oraz schorzenia współistniejące, to jest: dawno przebyte[...], [...], [...], [...], [...],[...]. W związku z powyższym Centralna Komisja uznała A. L. za trwale niezdolnego do służby w Policji w oparciu o art. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z dnia 18 grudnia 2014 r., poz. 1822) i Załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, SG, PSP oraz BOR (Dz. U. z dnia 24 grudnia 2014 r., poz. 1898) oraz zaliczyła go trzeciej grupy inwalidztwa, które istnieje od dnia [...] sierpnia 2015 r. Centralna Komisja ustaliła także, iż powyższe schorzenia oraz ustalona grupa inwalidztwa nie pozostają w związku ze służbą oraz szczególnymi warunkami służby. W uzasadnieniu orzeczenia Centralna Komisja wskazała, iż zostało ono wydane w związku z odwołaniem wniesionym przez A. L. od orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w S. z dnia [...] sierpnia 2015 r. Centralna Komisja po przeprowadzonym badaniu oraz zapoznaniu się z dokumentacja orzeczniczo-lekarską nie znalazła podstaw do zmiany orzeczenia. Zgłaszane dolegliwości bólowe kręgosłupa szyjnego, piersiowego oraz lędźwiowego, które mają odzwierciedlenie pod postacią zmian dyskopatycznych w badaniach MR oraz TK kręgosłupa nie mają odzwierciedlenia w badaniu przedmiotowym przeprowadzonym przez Komisję. W badaniu komisyjnym kręgosłup szyjny, piersiowy oraz lędźwiowy bez ograniczenia ruchomości oraz bez objawów korzeniowych. Powoływanie się przez orzekanego na zaświadczenia stwierdzające istnienie wielopoziomowej choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa nie ma potwierdzenia w badaniach obrazowych. Jedynie istnienie zmian zwyrodnieniowych nie związanych ze zmianami dyskopatycznymi może być podstawą ubiegania się przez orzekanego do zaliczenia schorzenia jako powstałego w związku ze służbą. Badanie MRI potwierdza istnienie jedynie wielopoziomowej dyskopatii, (w kośćcu uwidocznionego kręgosłupa nie stwierdza się zmian patologicznych - MRI z dnia [...] lipca 2015 r.). Dodatkowym uzasadnieniem stwierdzonego przez komisje obrazu klinicznego jest badanie neurologiczne z dnia [...] lipca 2015 r. gdzie specjalista neurolog podczas badania nie stwierdził korzeniowych objawów podrażnieniowych i ubytkowych oraz objawów oponowych. Przewlekły zespół bólowy szyjny i lędźwiowo-krzyżowy w przebiegu wielopoziomowej dyskopatii na poziomie [...], [...], [...], [...] i wtórnych zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa obecnie nie powoduje ograniczeń w wykonywaniu przeciętnych prac zarobkowych poza resortem i kwalifikuje orzekanego do III grupy inwalidzkiej. Schorzenie nie pozostaje w związku ze służbą, gdyż nie jest wymienione w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2015 r. - wykazu schorzeń pozostających w związku ze służbą w Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu - (Dz.U. z 2005 r. Nr 206, poz.1723) zał. nr 2 p.2. Centralna Komisja wskazała, iż orzeczenie wydano w oparciu o ustawę z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy ... (Dz. U. z 2013 r. poz. 667 ze zm.) i ustawę z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822). A. L. wniósł skargę na powyższe orzeczenie Centralnej komisji lekarskiej MSW w części dotyczącej zdolności do służby w Policji. Zaskarżonemu orzeczeniu oraz orzeczeniu organu pierwszej instancji zarzucił: 1. Naruszenie przepisów o postępowaniu, których uchybienie w sposób istotny mogło wpłynąć na treść wydanego orzeczenia i prawidłowość przeprowadzonego procesu orzeczniczego — tj.: art. 39 ust. 5 pkt. 6) oraz ust. 5 pkt. 6) ustawy o komisjach lekarskich, w zw. z art. 107 § 3 i art. 11 i nast. Kpa i w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez zaniechanie zawarcia w uzasadnieniu wydanego orzeczenia wskazania na wszelkie dowody z dokumentów, na podstawie których komisja lekarska się oparła oraz wskazania na dowody z dokumentów, którym odmówiła mocy dowodowej i dlaczego, ograniczając się jedynie do krótkiego stwierdzenia z przytoczeniem pełnej nazwy aktu prawnego, bez wskazania na konkretne przepisy prawa materialnego, a które to uchybienie w sposób oczywisty prowadzi do niemożliwości dokonania kontroli prawidłowości wydanego orzeczenia (por. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1599/2005, wyrok NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 10 lipca 1985 r., sygn. akt SA/Kr 579/8). 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich oczywiste uchybienie, uniemożliwiające dokonanie sprawdzenia prawidłowości wydanego orzeczenia — tj: art. 39 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez zaniechania zamieszczenia w zaskarżonym orzeczeniu odpowiednich pozycji, paragrafów i punktów lub innych jednostek klasyfikacyjnych z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 ustawy. Wskazując na powyższe zarzuty A. L. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i utrzymanego nim w mocy orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w S. z dnia [...] sierpnia 2015 r. A.L. powyższą skargę skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, jednakże została ona przez Centralną Komisję Lekarską przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem orzeczenia te podlegają kontroli sądu powszechnego. Centralna Komisja podkreśliła, iż zapoznała się z dokumentacją orzeczniczo-lekarską, w tym także przedstawiona przez skarżącego. W dokumencie oznaczonym nr [...], na którym poza opisem badania, datą, nazwiskiem lekarza brak jest podstawowej informacji kogo dotyczy. Komisja z oczywistych względów nie wzięła dokumentu pod uwagę. Wyniki badań diagnostycznych, które miały decydujące znaczenie w celu ustalenia aktualnego stanu zdrowia oraz związku rozpoznanych schorzeń ze służbą (dokument oznaczony nr [...], [...], [...]) to badanie rezonansu magnetycznego i tomografii komputerowej, które według aktualnej wiedzy medycznej są najbardziej precyzyjne w ocenie stanu układu kostno-stawowego oraz ustalenia prawidłowego rozpoznania. Dokumenty nr [...], [...] dotyczące stanu klinicznego orzekanego w zakresie układu kostno-stawowego, które stanowią podstawę rozpoznania schorzenia ustalonego w orzeczeniu, wykazują brak objawów ogniskowych i korzeniowych: badanie (dokument nr [...], [...]) z dnia [...] maja 2015 roku, potwierdzone badaniem z dnia [...] lipca 2015 (dokument nr [...]), w którym także nie stwierdzono objawów korzeniowych, podrażnieniowych i ubytkowych. Karty badania profilaktycznego w zakresie medycyny pracy w okresie między 2011 a 2014, czynią badanego zdolnym do pracy do dnia [...] stycznia 2015 r., nie odnotowano w omawianej dokumentacji żadnej informacji o zgłaszanych dolegliwościach lub objawach chorób przez orzekanego. W omawianych wyżej badaniach profilaktycznych lekarz medycyny pracy nie rozpoznał chorób ograniczających zdolność do służby, czyniąc orzekanego jako zdolnego do pracy do dnia [...] stycznia 2015 r. Nie uwzględnienie w orzeczeniu CKL MSW numerów paragrafów, ustępów, dotyczących rozpoznań jest ewidentnym uchybieniem Centralnej Komisji. Należy tu zaznaczyć, iż decyzja CKL MSW o utrzymaniu w mocy orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w S. jest jednoznaczna z podtrzymaniem ustalonych przez Rejonową Komisję Lekarską schorzeń z przypisanymi do nich numerami paragrafów i punktów zawarte w części C orzeczenia nr [...]. CKL MSW zapoznała się z artykułem (dokument nr [...] – [...]) na temat oceny i analizy środowiska akustycznego u żołnierzy narażonych na hałas impulsywny, oświadczeniem orzekanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. (dokument nr [...]), opisem stanowisk, charakterem i warunkami służby (dokument [...]). Centralna Komisja na podstawie cytowanej powyżej dokumentacji, przeprowadzonym wywiadem oraz badaniem uznała orzekanego za inwalidę trzeciej grupy, zdolnego do pracy poza resortem. Rozpoznanie choroby stanowiące podstawę uznania inwalidztwa u skarżącego, nie spełnia warunków choroby w związku ze służbą zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005r. w sprawie wykazu schorzeń pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2005 r. Nr 206, poz.1723). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822) , która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 60 pkt 6 i art. 63 pkt 5 i 6, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Zgodnie z art. 18 ust. 3 powyższej ustawy siedzibą Centralnej Komisji Lekarskiej jest W. Przepis ten wprost koresponduje z normą art. 13 § 2 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalająca właściwość wojewódzkiego sądu administracyjnego według siedziby organu. Natomiast zapis art. 18 ust. 4, iż Centralna Komisja Lekarska może rozpoznawać spawy poprzez składy orzekające poza jej siedzibą, ma jedynie znaczenie organizacyjne, ale nie zmienia w żaden sposób siedziby CKL. W niniejszej sprawie, w drugiej instancji orzekała Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Skład Orzekający w P., jednakże okoliczność ta nie ma to znaczenia dla zasad określających właściwość sądu administracyjnego, albowiem, zgodnie z art. 13 § 2 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, i tak siedziba CKL jest W, a zatem właściwym dla rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zatem pomimo wskazania przez skarżącego w skardze na Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, Centralna Komisja prawidłowo przekazała niniejszą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z właściwością miejscową tego Sądu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi nie można odrzucić, albowiem w skardze tej A.L. kwestionuje orzeczenia Komisji obu instancji jedynie w zakresie, w którym orzeczenia te dotyczą określenia zdolności skarżącego do służby w Policji, a nie - jak to błędnie upatruje Centralna Komisja w odpowiedzi na skargę – iż skarżący kwestionuje ustalenia grupy inwalidztwa i związku schorzeń ze służbą. Orzeczenia obu instancji wydano z istotnymi wadami i dlatego orzeczenia te musza zostać uchylone. W rozpoznawanej sprawie Rejonowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w S., naruszyła przepis art. 41 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem nie doręczyła swojego orzeczenia z dnia [...] sierpnia 2015 r. jednostce kierującej skarżącego na badania - to jest Zastępcy Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w S. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, poprzez brak takiego powiadomienia w sposób istotny naruszono procedurę orzeczniczą i prawa procesowe jednostki kierującej (porównaj w tym zakresie wyrok WSA z dnia 10 marca 2016 r. sygn.. akt II SA/Wa 1570/15). Wskazać tu także należy na treść art. 42 omawianej ustawy, z którego wynika gwarantowane ustawą prawo do złożenia odwołania od orzeczenia organu pierwszej instancji, które przysługuje zarówno orzekanemu jak i jednostce kierującej. Wady tej nie dostrzegła Centralna Komisja Lekarska i nadto pomimo wynikającego z art. 41 w zw. z art. 47 ust. 3 omawianej ustawy obowiązku, własnego orzeczenia z dnia [...] października 2015 r. również nie doręczyła jednostce kierującej A.L. na badania. Powyższe uchybienia obu organów mogą dawać podstawy do ewentualnego wznowienia postępowania administracyjnego. Centralna Komisja Lekarska w swoim orzeczeniu nie zawarła rozstrzygnięcia zgodnego z katalogiem rozstrzygnięć, zawartym w przepisie art. 47 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Wskazać tu należy, iż CKL rozpatruje sprawę jako organ drugiej instancji i zobligowana jest nie tylko do dokonania własnych ustaleń co do oceny stanu zdrowia orzekanego ale przede wszystkim do określenia: czy utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie organu pierwszej instancji, albo czy uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo czy uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonowa komisję lekarską. Żadnego z tych rozstrzygnięć nie można się domyślać. Musi być ono zawarte w orzeczeniu CKL. Nadto Centralna Komisja Lekarska w pouczeniu zawartym w zaskarżonym orzeczeniu przeoczyła możliwość zaskarżania swoich orzeczeń do sądów administracyjnych. Do postępowania przed Centralną Komisją Lekarską stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed komisja pierwszej instancji (art. 47 ust. 3 omawianej ustawy). Zatem trafnie skarżący zarzuca organowi drugiej instancji naruszenie art. 39 omawianej ustawy, polegające na zaniechaniu zamieszczenia w zaskarżonym orzeczeniu odpowiednich pozycji, paragrafów i punktów lub innych jednostek klasyfikacyjnych z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 ustawy. Trafnie konkluduje skarżący, iż powyższa wada narusza jego prawa do rzetelnej informacji o rozpoznanym stanie zdrowia, o kwalifikacji danego schorzenia, pod kątem stosownych paragrafów zawartych w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1898). Podjęta przez organ w odpowiedzi na skargę próba wyjaśnienia, iż CKL akceptuje w całości orzeczenie organu pierwszej instancji, również i w tym zakresie, nie niweluje powyższego uchybienia. Organy obu instancji rozpoznając na nowo niniejszą sprawę będą miały na względzie powyżej opisane wytyczne, zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku i w ich świetle raz jeszcze ocenią stan zdrowia skarżącego, a tym samym jego wpływ na zdolność do służby w Policji, mając przy tym na względzie stan faktyczny i prawny na dzień orzekania, a podjęte rozstrzygnięcie należycie doręczą i uzasadnią. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1), 2) i 3) w zw. z art. 132, ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.