II SA/Wa 2162/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2006r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej w Warszawie z dnia [...] października 2005r. nr [...] w przedmiocie nienaliczenia wynagrodzenia za pozostawanie w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2005r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Szpitala Marynarki Wojennej z Przychodnią SP ZOZ w G. z dnia [...] września 2005r., którą to decyzją - wydaną na podstawie art. 104 i 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), § 2 pkt 3 i § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych warunków i trybu wypłaty wynagrodzenia za wykonywanie czynności zleconych wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierza (Dz. U. z 2000 r. Nr 90, poz. 1004) w związku z art. 169 i w związku z art. 104 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) - uzupełniono decyzję Komendanta [...] Szpitala Marynarki Wojennej z Przychodnią SP ZOZ w G. z dnia [...] czerwca 2005r. nr [...] w ten sposób, że odmówiono kmdr por. rez. P. K. naliczenia i wypłaty wynagrodzenia za pozostawanie poza [...] Szpitalem Marynarki Wojennej z Przychodnią SP ZOZ w G. w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych w okresie od dnia 1 maja 2003r. do dnia 30 kwietnia 2004r. W uzasadnieniu decyzji podano, że w okresie od 1 maja 2003 r. do 30 kwietnia 2004r. Komendant [...] Szpitala Marynarki Wojennej z Przychodnią SP ZOZ w G. nie zlecał skarżącemu czynności wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy polegające w tym stanie faktycznym na pozostawaniu w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych. Z pisma otrzymanego od Komendanta [...] Szpitala Marynarki Wojennej z Przychodnią wynika jednoznacznie, że w wymienionym okresie [...]. P. K. nie były wydawane żadne polecenia tego typu ani w formie rozkazu, ani w jakiejkolwiek innej formie. Skarżący nie przedłożył na poparcie swoich twierdzeń żadnego dokumentu w tym zakresie, a zatem organ odwoławczy nie dał wiary przytaczanym przez skarżącego faktom, jakoby ten pozostawał w rzeczonym okresie poza zakładem opieki zdrowotnej w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] P. K. nie zgodził się z wydaną decyzją i wniósł o jej uchylenie. Stwierdził, że od dnia 1 maja 2003r. do dnia 30 kwietnia 2004r. pozostawał w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych poza [...] Szpitalem Marynarki Wojennej z Przychodnią SP ZOZ w G. pełniąc tzw. dyżury pod telefonem według miesięcznych harmonogramów dyżurów Oddziału Chirurgicznego zatwierdzanych przez Komendanta Szpitala lub jego zastępcę. Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, o zasądzenie kosztów postępowania od skarżącego według norm przepisanych, ewentualnie o odrzucenie skargi z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych z art. 57 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, który to przepis wśród niezbędnych wymogów skargi wymienia w pkt 3 obowiązek wskazania naruszenia prawa lub interesu prawnego, czego skarżący nie dopełnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy odnieść się do wniosku Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej o odrzucenie skargi w niniejszej sprawie. W myśl art. 57 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skarga musi odpowiadać wymaganiom stawianym wszystkim pismom w postępowaniu sądowym oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 46 tej regulacji. Przez określenie "wskazanie naruszenia prawa" lub "naruszenia interesu prawnego", o których mowa w art. 57 § 1 pkt 3 przedmiotowej ustawy, należy rozumieć podanie przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Przepis ten nie wymaga przedstawienia w skardze wyczerpującego wywodu prawnego lub wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony. Rozważany wymóg skargi będzie spełniony, jeżeli skarżący wykaże swoje niezadowolenie i wskaże, na czym polega, jego zdaniem, naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności. Wyjaśniany przepis do warunków formalnych skargi nie zalicza wniosku skarżącego. Wprawdzie stosownie do art. 46 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga powinna zawierać osnowę, jednakże do spełnienia tego warunku formalnego wystarczy, jeżeli ze skargi będzie wynikało, do czego w rzeczywistości zmierza wnoszący pismo. Inaczej natomiast jest w przypadku wymogów dotyczących skargi kasacyjnej, która musi być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2004r. o sygn. akt GSK 20/04, Prz. Podat. 2004/5/53). [...] P. K. wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Niezależnie od powyższego wniosku, w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do rozpoznania jej właśnie w tym trybie. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przede wszystkim rozważenia wymaga kwestia, czy Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej był organem administracji właściwym do wydania w tej sprawie decyzji administracyjnej, bądź też, czy Pełnomocnik ten wydając zaskarżoną decyzję działał na podstawie upoważnienia wydanego przez organ właściwy do rozpatrzenia sprawy. Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania. Przepisy prawne dotyczące właściwości zawarte są w regulacjach o charakterze materialnoprawnym. W świetle przepisów bezwzględnie obowiązujących brak jest normy, która wskazywałaby, że Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej jest organem administracji właściwym w sprawach uposażenia żołnierzy zawodowych. Właściwość Pełnomocnika do podejmowania decyzji administracyjnych w tych sprawach nie wynika z przepisów mogących mieć zastosowanie, a mianowicie ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), ani też z innych aktów prawnych o charakterze pragmatycznym. Brak jest również przepisów pragmatycznych, które upoważniałyby Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej do wydawania, w imieniu Ministra Obrony Narodowej, decyzji administracyjnych w przedmiocie wynagrodzenia za pozostawanie w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych. Wskazać należy, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2005r. obowiązywała decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 lutego 2003r. Nr 51/MON w sprawie powierzenia Szefowi Zarządu Wojskowej Służby Zdrowia Sztabu Generalnego Wojska Polskiego funkcji Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej, mocą której Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej został upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych, ale w zupełnie innych sprawach. Upoważnienie Pełnomocnika do wydawania decyzji administracyjnych w postępowaniu odwoławczym w sprawach z zakresu uposażenia żołnierzy zawodowych nie wynika także z zarządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 2002r. Nr 5/MON w sprawie regulaminu organizacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej (Dz. Urz. MON z 2002r. Nr 3, poz. 20 z późn. zm.). W szczególności przepis § 9 ust. 2 pkt 10 cytowanego zarządzenia nie upoważnia Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej do wydawania decyzji administracyjnych. Obowiązek rozpatrywania odwołań nałożony został mocą tego przepisu na dyrektorów (szefów) komórek organizacyjnych. Komórki organizacyjne wymienione zostały zaś w § 18 ust. 1 ww. zarządzenia. Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej jest usytuowany w Zarządzie Wojskowej Służby Zdrowia i nie jest kierownikiem komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej (§ 45 ust. 2 pkt 20 zarządzenia). Również z treści decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 marca 2005r. Nr 53/MON w sprawie bezpośredniego podporządkowania jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych (Dz. Urz. MON z 2005r. Nr 4, poz. 32) i załącznika do niej, zawierającego "Wykaz jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych wraz z ich bezpośrednim podporządkowaniem", nie wynika upoważnienie Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej do wydawania, w imieniu Ministra, decyzji administracyjnych w przedmiocie uposażenia żołnierzy zawodowych. W przypadku gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, Sąd zobowiązany jest stwierdzić jej nieważność. Wobec treści rozstrzygnięcia, zbyteczne są rozważania w zakresie zarzutów podniesionych w skardze. Odnosząc się do wniosku Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej o zasądzenie kosztów postępowania należy wyjaśnić, że stosownie do przepisów działu V ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulującego kwestię kosztów postępowania, koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 ww. ustawy). Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. oraz w związku z art. 119 pkt 1 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W oparciu o art. 152 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał jej wykonanie w całości.