II SA/Wa 2163/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wiechowicz, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany rozkazu personalnego – oddala skargę – Wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r., sprecyzowanym [...] maja 2015 r., R.S. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zmianę w trybie art. 154 k.p.a., rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1983 r. poprzez zmianę daty mianowania go na stanowisko [...] Wydziału "[...]" SB WUSW w [...] z dnia [...] września 1983 r. na dzień [...] grudnia 1986 r. Podał, że został przyjęty do służby w Milicji Obywatelskiej z dniem [...] czerwca 1983 r. na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 1983 r. Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w [...] na stanowisko [...] ZOMO w [...], na wolnym etacie wykładowcy Ośrodka Szkolenia ZOMO w [...], zaś z dniem [...] września 1983 r. został włączony w stan słuchaczy kursu chorążych Szkoły Podoficerskiej MO w [...]. Podał, iż podczas pobytu w szkole, bez jego wiedzy, Szef WUSW w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 1983 r. odwołał go z zajmowanego stanowiska [...] ZOMO w [...] i mianował na stanowisko [...] Wydziału "[...]" SB WUSW w [...]. Po ukończeniu kursu został poinformowany w Wydziale Kadr WUSW w [...], że jego etat był potrzebny dla innej osoby i na razie tymczasowo został zawieszony na etacie w Służbie Bezpieczeństwa, ale dalej ma pełnić służbę w ZOMO w [...]. Przywołał dokumenty znajdujące się w aktach osobowych: opinię służbową z dnia [...] czerwca 1986 r. sporządzoną przez Dowódcę ZOMO w [...], sprawozdanie z adaptacji zawodowej z dnia [...] września 1986 r., a także oświadczenie o wyrażeniu zgody na przejście do dalszej służby w Wydziale "[...]" SB WUSW w [...] z dnia [...] grudnia 1986 r. Ponadto, dokumenty znajdujące się w "teczce mieszkaniowej", rozkaz personalny Szefa WUSW w [...] nr [...] z dnia [...] września 1985 r. delegujący z ZOMO w [...] na stanowisko [...] ROMO w [...] oraz zeznania świadków: ówczesnego Dowódcy ZOMO w [...] i ówczesnego Naczelnika Wydziału "[...]" SB WUSW w [...]. W wyniku opisanej wyżej sytuacji, świadczenie emerytalne wnioskodawcy zostało obniżone. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] maja 2015 r., na podstawie art. 154 k.p.a., odmówił zmiany zapisów rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1983 roku. W uzasadnieniu stwierdził, że art. 154 k.p.a. wyraźnie określa, że zmiana decyzji ostatecznej może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy żadna ze stron nie nabyła prawa. Tymczasem w niniejszym przypadku R. S. został mianowany na stanowisko służbowe - przez co nabył prawo, w związku z czym nie jest możliwe rozpatrywanie zmiany rozkazu we wskazanym trybie administracyjnym. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. uchylił wymienioną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazując, iż wniosek strony powinien zostać rozstrzygnięty w trybie art. 155 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił zmiany zapisów rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1983 roku. W odwołaniu R.S. wskazał, iż w okresie od dnia [...] grudnia 1983 r. do dnia [...] grudnia 1986 r. pełnił służbę na stanowisku [...] ZOMO, a nie [...] Wydziału "[...]" WUSW i nie został poinformowany o wydaniu rozkazu personalnego, na podstawie którego miał zostać przeniesiony na wskazane stanowisko w Wydziale "[...]" WUSW. Podkreślił ponadto, iż rozkaz personalny Szefa WUSW nr [...] z dnia [...] grudnia 1983 r. nie wywołał żadnych skutków finansowych, mimo zapisu o obniżeniu wynagrodzenia. Zarzucił organowi pozbawienie go praw wynikających z art. 10 § 1 i 2 k.p.a. oraz zgłosił wnioski dowodowe: przesłuchanie go w charakterze świadka na okoliczności zawarte we wniosku o zmianę rozkazów personalnych; przesłuchanie w charakterze świadka ówczesnego inspektora Wydziału Kadr WUSW w [...] na okoliczności sporządzenia rozkazów personalnych oraz faktycznie zajmowanego przez wymienionego stanowiska służbowego w latach 1983-1986; dołączenie do akt sprawy wyciągu z karty uposażenia prowadzonej przez komórkę finansową WUSW w [...] za miesiące: wrzesień, październik, listopad i grudzień 1983 r. oraz styczeń i luty 1984 r. celem przeprowadzenia dowodu o wysokości pobieranego przez niego uposażenia i miejscu jego pobierania; dołączenie do akt sprawy wyciągu protokołu (sprawozdania) z kontroli komórki kadrowej WUSW w [...] przeprowadzonej w 1986 r. w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe i pełnieniu przez nich służby na innych stanowiskach niż wskazane w rozkazach personalnych o mianowaniu na stanowiska oraz dołączenia do akt sprawy dokumentów znajdujących się w Komendzie Miejskiej Policji w [...], tj. akt mieszkaniowych. Do odwołania wymieniony załączył kopie prywatnych kalendarzy z lat 1983- 1986 z notatkami dotyczącymi pełnionych służb oraz kopie akt mieszkaniowych. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że jedną z możliwości zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej przewiduje art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Brak którejkolwiek z tych przesłanek powoduje, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej nie może nastąpić w trybie art. 155 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie wszczęte i prowadzone na podstawie powołanego przepisu nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, lecz zmierza do zbadania, czy zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Organ podniósł, że analiza materiałów postępowania pozwala stwierdzić, iż w dniu [...] grudnia 1983 r. została wydana przez Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] decyzja - rozkaz personalny nr [...] m.in. o odwołaniu R. S. z zajmowanego stanowiska, przeniesieniu do Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] i mianowaniu na stanowisko [...] Wydziału "[...]" Służby Bezpieczeństwa z dniem [...] grudnia 1983 r. na podstawie § 11 ust. 1 Zarządzenia nr 27/76 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 marca 1976 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej. KGP wskazał, że pomimo iż R. S. domaga się zmiany przedmiotowego rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1983 r. w trybie art. 154 k.p.a., to w odwołaniu z dnia [...] września 2015 r. wskazuje na fakt pozbawienia go przez organ praw wynikających z art. 10 § 1 i 2 k.p.a. oraz niedoręczenie mu przedmiotowego rozkazu personalnego. Wskazano, że przedmiotowy rozkaz personalny nie został doręczony R. S., gdyż zgodnie z obowiązującym wtedy zarządzeniem MSW, wydanym w oparciu o upoważnienie zawarte w ustawie o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej, wszystkie akty kadrowe służb podległych temu ministerstwu zakwalifikowano jako tajne. Z tego powodu nie można było również zagwarantować stronie możliwości wypowiedzenia się przed odwołaniem z zajmowanego stanowiska, przeniesieniem do Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych i mianowaniem z dniem [...] grudnia 1983 r. na stanowisko [...] Wydziału "[...]" Służby Bezpieczeństwa w 18 grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 7000 zł, w 4 kategorii dodatku służbowego i z dodatkiem specjalnym w kwocie 500 zł miesięcznie. R. S. miał możność dowiedzieć się o tym podpisując odbiór uposażenia na liście, gdzie podawano jakie ma stanowisko. Organ podniósł, że potwierdza to również sam zainteresowany we wniosku z dnia [...] lutego 2015 r., wskazując: "Kiedy wróciłem do jednostki okazało się, że nie ma mnie na liście płac funkcjonariuszy ZOMO a przełożony poinformował mnie, że po uposażenie mam udać się do kasy WUSW. Żeby wyjaśnić sprawę udałem się do kadr WUSW. Tam poinformowano mnie, etat był potrzebny dla innej osoby i na razie tymczasowo zostałem zawieszony na etacie w Służbie Bezpieczeństwa (...)". KGP przyjął, że gdyby nawet dopuszczono się uchybienia co do formy poinformowania wymienionego o treści rozkazu personalnego nr [...], to owo uchybienie nie mogło mieć wpływu na treść wymienionej decyzji. Organ uznał, że rozkaz personalny Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1983 r. jest decyzją prawidłową. Brak kwalifikowanych wad wskazanego rozstrzygnięcia umożliwia rozpatrzenie wniosku w trybie art. 155 k.p.a. Komendant Główny Policji wskazał, że zgoda strony jest jednym z warunków dopuszczalności uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji. W przedmiotowej sprawie taka zgoda została przez zainteresowanego wyrażona w sposób jednoznaczny w wystąpieniu z dnia [...] lutego 2015 r. uzupełnionym pismem z dnia [...] maja 2015 r. Odnosząc się do drugiej z wymienionych przesłanek z art. 155 k.p.a. organ stwierdził, że przeszkodą do weryfikacji decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może być brak podstaw prawnych w odpowiednich przepisach prawa materialnego dla żądanego przez stronę sposobu i zakresu modyfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej. KGP stwierdził, że uchylenie/zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. wywołuje skutek na przyszłość (ex nunc). Nie usuwa skutku wywołanego ostateczną decyzją o mianowaniu na określone stanowisko służbowe. W rezultacie uchylenie i zmiana kwestionowanej przez R. S. decyzji, zgodnie z jego żądaniem, wywołałyby skutek w postaci określenia stanowiska służbowego i składników uposażenia po rozwiązaniu z nim stosunku służbowego, co byłoby sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, bowiem art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.) stanowi, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Odnosząc się do kolejnej przesłanki wymagającej zbadania w myśl art. 155 k.p.a. tj. ustalenia, czy nie sprzeciwia się uchyleniu, czy zmianie decyzji m.in. interes społeczny organ podniósł, że nie ma trwałej, stałej definicji interesu społecznego. Ustawodawca używa nieostrego pojęcia "interesu społecznego", jednakże stwarza możliwość elastycznego stosowania prawa, w zależności od okoliczności danej sprawy. Tak pojmowane stosowanie prawa ma wyraźnie określone granice, bowiem w demokratycznym i praworządnym państwie, administracja publiczna, stosownie do art. 6 k.p.a., opiera swoje działania przede wszystkim na zasadzie praworządności. Istnieje więc nierozerwalny związek pomiędzy zasadą uwzględniania interesu społecznego, a zasadą legalizmu. Uwzględnienie interesu strony oraz interesu społecznego w myśl art. 155 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, iż mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ działając w granicach uznania administracyjnego zmienia decyzję. Komendant Główny Policji zwrócił uwagę, że R. S. kwestionuje rozkaz personalny z [...] grudnia 1983 r. dopiero od chwili otrzymania decyzji z Zakładu Emerytalno-Rentowego, w wyniku której jego świadczenie emerytalne zostało obniżone. Organ podkreślił, że sama strona we wniosku z dnia [...] lutego 2015 r., podniosła, iż wiedziała o mianowaniu w Służbie Bezpieczeństwa, jednak nie kwestionowała takiego rozkazu personalnego, dopóki nie wywarł wpływu na obniżenie świadczenia emerytalnego. Reasumując, organ II instancji stwierdził, iż organ I instancji dokonując analizy przedmiotowej sprawy zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. zbadał obiektywnie całokształt materiału dowodowego i stwierdził, iż w niniejszej sprawie zaistniała jedna przesłanka pozytywna. Jest nią prawidłowo sformułowana zgoda strony. Organ stwierdził, że nie jest dopuszczalna weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. tylko w oparciu o jedną z przesłanek. Druga przesłanka pozytywna - zgodność wzruszenia decyzji z interesem społecznym i słusznym interesem strony nie zaistniała. Nastąpił bowiem konflikt tych dwóch interesów. W jasno sformułowanym interesie strony leży zmiana wskazanego w kwestionowanej decyzji stanowiska służbowego. Natomiast w interesie Policji (tożsamym z interesem społecznym) jest aby wszelkie rozstrzygnięcia miały oparcie w przepisach powszechnie obowiązujących i były z nimi zgodne. Odnosząc się do kwestii dopuszczenia i przeprowadzenia zawnioskowanych przez R. S. dowodów organ wskazał, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek w tym przepisie wymienionych, nie jest zatem możliwe w toku tego postępowania uwzględnienie złożonych przez stronę wniosków dowodowych. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi R. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 155 k.p.a. i art. 7 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w sprawie zaistniała tylko jedna przesłanka do zmiany rozkazu personalnego tj. zgoda strony, natomiast brak jest przesłanek interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz przepisy szczególne sprzeciwiają się zmianie decyzji, - art. 77 § 1 k.p.a. i 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zajęcia stanowiska w odniesieniu do przedstawionych dowodów i podanych faktów. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że powodem złożenia wniosku o zmianę rozkazu personalnego był wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. sygn. akt [...] w sprawie przeciwko Dyrektorowi ZER MSW o wysokość jego emerytury. Podał, że Sąd orzekł, iż w okresie od dnia [...] grudnia 1983 r. do dnia [...] lipca 1990 r. skarżący pełnił służbę w organach bezpieczeństwa państwa i za ten okres podstawa jego emerytury została obniżona z 2,6% do 0,7% za każdy rok służby. R. S. podał, że Sąd wskazał w uzasadnieniu wyroku, iż w sprawie nie jest istotne, iż w okresie od [...] grudnia 1983 r. do [...] stycznia 1984 r. skarżący był słuchaczem Szkoły Podoficerskiej MO w [...], jak też faktyczne pełnienie służby od dnia [...] stycznia 1984 r. do dnia [...] grudnia 1986 r. na stanowisku [...] ZOMO w [...], natomiast istotne jest, że zaskarżone rozkazy personalne jednoznacznie przesądzają, że w kwestionowanym okresie R. S. był organizacyjnie przypisany do wydziału "[...]" WUSW w [...], gdzie pełnił służbę, co zdaniem skarżącego jest nieprawdą. Podniósł, że wskazane w postępowaniu administracyjnym dowody jednoznacznie wskazują, że w okresie od [...] grudnia 1983 r. do dnia [...] grudnia 1986 r. nie pełnił służby na stanowisku [...] wydziału "[...]" WUSW w [...]. Podniósł też, że akta osobowe funkcjonariuszy miały klauzule "tajne", którą zniesiono dopiero w 2005 r., a do 1990 r. rozkazów personalnych nie włączano do akt osobowych funkcjonariusza, a jedynie na ich podstawie inspektor wydziału kadr dokonywał stosownego zapisu w arkuszu przebiegu służby znajdującym się w tych aktach. Ponadto obowiązujące wtedy przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o służbie funkcjonariuszy MO (t.j. Dz.U. z 1973 r. nr 23 poz. 136 z późn. zm.), jak też przepisy Zarządzenia nr 27 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 marca 1976 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej (Dz. Urz. MSW nr 4 poz. 12 z późn. zm.) nie przewidywały żadnego trybu odwoławczego dla rozkazów personalnych. Dopiero ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w art. 32 ust. 2 wprowadziła taką możliwość. Podniósł, że w dniu [...] grudnia 1983 r. nie było żadnych podstaw prawnych do przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe, organy nie wykazały, że wystapił z prośbą o mianowanie na niższe stanowisko służbowe. Skarżący zarzucił, iż w rozkazie personalnym poświadczono nieprawdę. Podniósł, iż wobec wyroku Sądu Apelacyjnego, którego kserokopię załączył do skargi, nie może w inny sposób dochodzić swoich praw do wysokości emerytury, jak przez zmianę zakwestionowanego rozkazu personalnego w zakresie faktycznie zajmowanego stanowiska służbowego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2015 r. stanowił w niniejszej sprawie przepis art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. Decyzje te wydane zostały na skutek wniosku R. S. o zmianę rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1983 r. poprzez zmianę daty mianowania go na stanowisko [...] Wydziału "[...]" Służby Bezpieczeństwa z dnia [...] września 1983 r. na dzień [...] grudnia 1986 r. Prawidłowo organ przyjął, że na podstawie rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1983 r. R.S. nabył prawo, stąd mimo powołania przez wymienionego we wniosku przepisu art. 154 k.p.a., sprawa zasadnie rozpatrzona została na gruncie przepisu art. 155 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 154 § 2 k.p.a., w przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji. Trafnie organ przyjął, że powoływana przez wnioskodawcę okoliczność, iż kwestionowany rozkaz z dnia [...] grudnia 1983 r. nie został mu doręczony, nie przemawia za jego zmianą w żądanym przez stronę zakresie w trybie art. 155 k.p.a. Zarówno organ I, jak i II instancji wskazał zresztą, że wprawdzie rozkaz ten nie został doręczony, albowiem wszystkie akty kadrowe służb podległych MSW kwalifikowano jako tajne, jednakże R. S. miał możność dowiedzieć się o jego wydaniu podpisując odbiór uposażenia, gdzie podawano stanowisko. Nadto, sam wnioskodawca w toku postępowania administracyjnego nadzwyczajnego wskazał organowi, że wiedział o przeniesieniu do Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] (podał, że poinformowano go o tym w kadrach, gdzie udał się celem wyjaśnienia kwestii uposażenia). Trafnie zatem organ przyjął, że powołana wyżej kwestia nie stanowi podstawy do zmiany daty mianowania na stanowisko [...] Wydziału "[...]" Służby Bezpieczeństwa. Nadto, niewątpliwie w sprawie tej nie zostały łącznie spełnione przesłanki wymagane przepisem art. 155 k.p.a. Spełniona została przesłanka zgody strony. Nie jest ona jednak wystarczająca do zastosowania powołanego przepisu. Jest bezsporne, że uchylenie, czy zmiana decyzji (rozkazu personalnego) na podstawie art. 155 k.p.a. wywołuje skutek ex nunc, co trafnie wskazał organ. Oznacza to, że uchylenie, czy zmiana rozkazu personalnego zgodnie z żądaniem wnioskodawcy wywołałaby w tej sprawie skutek w postaci określenia stanowiska służbowego i składników uposażenia po rozwiązaniu stosunku służbowego, co byłoby sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa. Zasadnie organ wskazał, że zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśniecie tego prawa. Zatem, powołany przepis prawa sprzeciwia się zmianie takiego rozkazu personalnego i już powyższe przesądza o braku możliwości uwzględnienia żądania wnioskodawcy, niezależnie od wskazywanego przez stronę interesu opierającego się na kwestionowaniu obniżenia emerytury. Nadto, trafnie organ wskazał, że w sprawie tej wystąpił konflikt interesu społecznego i interesu strony. Skarżący żądanie zmiany wskazanego wyżej rozkazu personalnego w sposób określony we wniosku zgłosił nie wówczas, gdy uzyskał wiedzę o mianowaniu na stanowisko [...] Wydziału "[...]", ale dopiero wówczas, gdy Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] listopada 2014 r. sygn. akt [...] oddalił apelację R. S. od wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. oddalającego odwołanie R. S. od decyzji organu rentowego w sprawie zmiany wysokości emerytury policyjnej. Postępowanie prowadzone na podstawie przepisu art. 155 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym i nie służy ponownemu rozstrzygnięciu sprawy personalnej, czego w istocie domagał się wnioskodawca. W świetle powyższego brak było podstaw do uwzględnienia przez organ wniosków dowodowych. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a. bada się jedynie spełnienie przesłanek wymienionych w powołanym przepisie. Organy obowiązku tego dopełniły, zasadnie stwierdzając, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony poprzez zmianę rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 1983 r. w sposób żądany przez stronę, czym nie naruszyły art. 7, art. 77, art. 78 § 1, czy art. 80 k.p.a. Subiektywne przekonanie strony o dopuszczalności zmiany rozkazu personalnego, oparte na argumentach przytoczonych we wniosku, nie jest równoznaczne z naruszeniem prawa przez organy rozpatrujące niniejszą sprawę. Uzasadnienia decyzji odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy powołały podstawę prawną, wyjaśniły tę podstawę i wskazały, z jakich przyczyn wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. Z tych względów zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.