II SA/Wa 2164/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Anna Mierzejewska Protokolant asystent sędziego Małgorzata Kędzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] Prezydent W., działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), orzekł o uznaniu A. Z. za bezrobotnego absolwenta z dniem [...] grudnia 2002 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Prezydent W., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a" oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 i ust. 4c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 kpa, orzekł o utracie przez A. Z. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że A. Z. nie stawił się w Urzędzie Pracy W. w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Jednocześnie organ wyjaśnił, że uzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić w wyniku ponownej rejestracji po upływie co najmniej 3 miesięcy, licząc od dnia niestawienia się w Urzędzie Pracy W., przy spełnieniu warunków do jego nabycia, zawartych w ustawie. Od powyższej decyzji A. Z. złożył odwołanie do Wojewody [...], wnosząc o jej uchylenie i przywrócenie mu statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2010 r., gdyż – jak podał – przyczyną niestawiennictwa w Urzędzie Pracy W. była choroba, trwająca od dnia [...] sierpnia 2010 r. do dnia [...] sierpnia 2010 r. Wskazał, że nie miał możliwości powiadomienia w terminie 7 dni Urzędu Pracy W. o uzasadnionej przyczynie niestawienia się, nie miał jej także i później z przyczyn leżących po stronie Urzędu Pracy, z którym nie mógł nawiązać kontaktu telefonicznego, faksowego czy mailowego. Dodatkowo podniósł, że pracownik Urzędu Pracy W., wystawiając wezwanie do stawiennictwa na dzień [...] sierpnia 2010 r., nie dołączył do wezwania zaświadczenia o terminie wizyty, uniemożliwiając bezpłatny dojazd środkami komunikacji publicznej do Urzędu w wyznaczonym dniu. W jego ocenie, decyzja została podjęta przedwcześnie i bez wymaganych dowodów, ponieważ organ pozbawił go statusu bezrobotnego przed uzyskaniem informacji o przyczynie niestawiennictwa i nie ocenił jego wyjaśnień. Toteż trudno stwierdzić, na jakich dowodach organ się oparł, ustalając stan faktyczny. Podkreślił przy tym, że jedynie zawinione przyczyny niestawiennictwa na wezwanie organu mogą prowadzić do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Brak winy po stronie zainteresowanego powoduje, że decyzja o utracie statusu bezrobotnego nie jest uzasadniona. A. Z. do odwołania załączył kserokopię zaświadczenia lekarskiego. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Wojewoda [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W motywach decyzji organ podał, że osoba bezrobotna zobowiązana jest do stawienia się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i powinna dołożyć wszelkich starań, by terminy stawiennictwa zostały zachowane, a przyczyny niestawiennictwa usprawiedliwione w terminie 7 dni, licząc od dnia niestawienia się, co oznacza, że zainteresowany winien w tym terminie przedstawić stosowne zaświadczenie lekarskie na właściwym druku. Tymczasem A. Z. swoje niestawiennictwo w Urzędzie Pracy W. dopiero w odwołaniu tłumaczy chorobą, załączając zaświadczenie lekarskie, nieodpowiadające wymogom stawianym tego rodzaju zaświadczeniom. Zdaniem Wojewody, stan faktyczny sprawy uzasadniał podjęcie przedmiotowej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję A. Z. podniósł, że wprawdzie pracownik Urzędu Pracy W. poinformował go o konieczności stawienia się w dniu [...] sierpnia 2010 r. w Urzędzie, jednak nie wystawił żadnego pisemnego wezwania czy choćby zaświadczenia o terminie wizyty, w szczególności nie został poinformowany o negatywnych skutkach takiego niestawiennictwa. Zaprzeczył, że podpisywał informację z datą obowiązkowej wizyty w dniu [...] sierpnia 2010 r., zaprzeczył także, że miał wyznaczoną wizytę na ten dzień w Centrum Aktywizacji Zawodowej. Przed 2010 rokiem podpisywał takie obowiązkowe terminy wizyt, na które stawiał się cyklicznie w celu potwierdzenia ważności ubezpieczenia zdrowotnego, a także na umówione spotkania z doradcą zawodowym. Powtórzył zarzuty stawiane w odwołaniu, podkreślając, że nawet gdyby stawił się tego dnia w Urzędzie, to i tak nie mógłby przyjąć żadnej pracy z powodu choroby. W jego opinii, decyzje podjęte w sprawie naruszają przepisy prawa materialnego, gdyż nie wskazują, na jakich dowodach organy orzekające oparły swoje ustalenia. Zarzucił także naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Udzielając odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W świetle art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Przepis art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w sposób jednoznaczny wskazuje, że osoba bezrobotna ma obowiązek stawienia się we właściwym powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Ustawodawca, wprowadzając uprawnienia, jakie posiada osoba bezrobotna, nałożył na nią także określone obowiązki, których niedochowanie skutkuje utratą statusu bezrobotnego. Tak więc osoba, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, traci status bezrobotnego na okres 3 miesięcy, licząc od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, co w takim przypadku musi prowadzić do wydania decyzji o pozbawieniu jej statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 cyt. ustawy. Prawodawca wyraźnie precyzuje, że niestawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie ma być usprawiedliwione w okresie do 7 dni, licząc od dnia, w którym bezrobotny miał się stawić w urzędzie. Jeśli zatem w terminie 7 dni bezrobotny nie zawiadomi powiatowego urzędu pracy o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa w wyznaczonym dniu, organ zatrudnienia podejmuje decyzję o utracie statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie ma charakteru uznaniowego, jest to bowiem decyzja związana (o czym świadczy sformułowanie "starosta pozbawia statusu bezrobotnego"), której wydanie determinowane jest jedynie faktem niepowiadomienia ww. terminie powiatowego urzędu pracy o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa bezrobotnego w wyznaczonym dniu. W rozpoznawanej sprawie A. Z. przyznaje, że o terminie wizyty w Urzędzie Pracy W. w dniu [...] sierpnia 2010 r. był poinformowany. Wiedział także o konsekwencjach, jakie spowoduje niestawiennictwo w Urzędzie w wyznaczonym dniu, jeśli w terminie 7 dni nie usprawiedliwi przed organem zatrudnienia swojej absencji. Świadczy o tym "Informacja dla osób zgłaszających się do rejestracji", pod którą widnieje podpis skarżącego, złożony w dniu [...] marca 2009 r. Mimo tego, zainteresowany w terminie 7 dni, licząc od dnia niestawienia się, czyli od dnia [...] sierpnia 2010 r., nie zawiadomił organu zatrudnienia o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa w wyznaczonym dniu. Toteż w dniu [...] sierpnia 2010 r. zaistniała przesłanka do wydania decyzji orzekającej o utracie przez A. Z. statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, na którą powołuje się skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji, twierdząc, że był niezdolny do pracy w okresie obejmującym dzień ustalonej wizyty w Urzędzie Pracy W. Przede wszystkim niezdolność do pracy spowodowana chorobą winna być potwierdzona na właściwym druku ZUS ZLA (zaświadczenie lekarskie), zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 65, poz. 741 ze zm.). Tymczasem skarżący do złożonego odwołania załączył dokument jedynie nazwany przez wystawiającego "zaświadczeniem lekarskim", który nie może być kwalifikowany w kategoriach zaświadczenia lekarskiego, w rozumieniu przywołanego przepisu rozporządzenia. Oznacza to, że skarżący ani w terminie 7 dni, licząc od dnia niestawienia się, czyli od dnia [...] sierpnia 2010 r., nie zawiadomił organu zatrudnienia o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa w wyznaczonym dniu, ani nie uczynił tego, składając wspomniane odwołanie, do którego załączył dokument niebędący jednak zaświadczeniem lekarskim. Jedynie zaświadczenie lekarskie wystawione na druku ZUS ZLA stwierdza niezdolność do pracy spowodowaną chorobą. Nieposiadanie przez skarżącego właściwego zaświadczenia lekarskiego na etapie wnoszenia odwołania pozwala przyjąć, że takim zaświadczeniem na druku ZUS ZLA skarżący nie dysponował także w okresie rzeczonych 7 dni, w ciągu których był zobowiązany do jego przedstawienia organowi zatrudnienia, by móc usprawiedliwić nieobecność. Fakt ten czyni gołosłownymi i całkowicie bezzasadnymi jego twierdzenia o niemożliwości poinformowania organu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym dniu i to bez konieczności odnoszenia się do podnoszonych w skardze zarzutów. Wszak brak zaświadczenia lekarskiego na wymaganym druku nie pozwala uznać, że skarżący w okresie 7 dni od dnia niestawienia się w Urzędzie Pracy W. był niezdolny do pracy z powodu choroby. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.