II SA/Wa 217/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki (spr.), Iwona Dąbrowska, Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi D.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], Komendant Główny Policji - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania D. W. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] września 2016 r., nr [...], cofającej skarżącemu dopuszczenie do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] sierpnia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia, które to uprawnienie skarżący otrzymał w związku posiadaniem licencji pracownika ochrony osób i mienia. Powodem wszczęcia postępowania była informacja, która wpłynęła do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w G., z treści której wynikało, że w dniu [...] maja 2016 r. uprawomocnił się wyrok Sądu Rejonowego w S., [...] Wydziału Karnego z dnia [...] listopada 2015 r., wydany w sprawie sygn. akt [...], na mocy którego D. W. został uznany winnym popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 191 § 1 kk i art. 50 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1099 ze zm.), tj. przekroczenia w dniu [...] sierpnia 2013 r. w K. uprawnień pracownika ochrony, zatrudnionego w firmie [...] sp. z o.o., poprzez stosowanie przemocy wobec T. R. w postaci przytrzymywania rękami i zmuszenie go do opuszczenia terenu firmy [...] sp. z o.o. i w konsekwencji - skazany na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności z zastosowaniem warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 2 (dwóch) lat próby (vide: odpis wyroku - k. 73-74 akt administracyjnych). O fakcie wszczęcia postępowania administracyjnego organ zawiadomił stronę skarżącą, pouczając ją o przysługujących jej w toku tego postępowania prawach. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Wojewódzkiego Policji w G. - działając na podstawie przepisów art. 20 i art. 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz art. 268a k.p.a. - decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], cofnął skarżącemu dopuszczenie do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia. W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Wojewódzki Policji w G., powołując się na powyższy wyrok Sądu Rejonowego w S., [...] Wydziału Karnego z dnia [...] listopada 2015 r., wydany w sprawie sygn. akt [...] - stwierdził jednoznacznie, iż w przypadku skarżącego zaistniały przesłanki do zastosowania przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, który stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Organ zauważył, że powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do osób dopuszczonych do posiadania broni palnej, o których mowa w art. 30 ust. 1 cyt. ustawy. Mając na względzie powyższe, Komendant Wojewódzki Policji w G. uznał, że w ustalonym w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego stanie faktycznym bezspornie należy stwierdzić, że skarżący jednoznacznie wypełnia przesłanki zawarte w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, albowiem jako osoba skazana za przestępstwo umyślne nie może posiadać przedmiotowego dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia. Komendant Wojewódzki Policji w G. zauważył jednocześnie, iż obecnie skarżący jest również wykreślony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, co stanowi konsekwencję prawomocnego skazania za w/w przestępstwo umyślne. Pismem z dnia [...] października 2016 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji. Wnosząc o uchylenie spornej decyzji i przekazanie sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w G. w celu zawieszenia postępowania, skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na zakończenie postępowania i wydanie decyzji merytorycznej w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego z uwagi na toczące się równolegle postępowanie w przedmiocie oceny podstaw do wniesienia kasacji od prawomocnego wyroku skazującego Sądu Rejonowego w S., [...] Wydziału Karnego z dnia [...] listopada 2015 r., wydanego w sprawie sygn. akt [...]. W wyniku analizy zarówno zarzutów odwołania, jak i ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] września 2016 r., nr [...], cofającą skarżącemu dopuszczenie do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Główny Policji stwierdził, iż po ponownym przeprowadzeniu postępowania i analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, powołując się na brzmienie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - zauważył, że ustawodawca jednoznacznie rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia wskazanego w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a cyt. ustawy uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Zdaniem organu odwoławczego, w takich przypadkach przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, zaś organ Policji nie musi podejmować jakichkolwiek dodatkowych czynności dowodowych potwierdzających istnienie wspomnianego zagrożenia. Ponadto, Komendant Główny Policji stwierdził, że z uwagi na fakt, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, uznać należy, że organy Policji mają obowiązek cofnąć dopuszczenie do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz tego typu uprawnienia należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a cyt. ustawy, a więc skazanych za przestępstwo umyślne. Organ odwoławczy uznał, że takim właśnie przestępstwem jest czyn, za popełnienie którego prawomocnie skazany został skarżący, tj. za przestępstwo umyślne z art. 191 § 1 kk i art. 50 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (stosowanie przemocy i przekroczenie uprawnień pracownika ochrony fizycznej). W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że fakt powyższego skazania był wiążący dla organów Policji w sprawie cofnięcia stronie dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ odwoławczy zauważył, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - nie zachodziły podstawy do zawieszenia postępowania, albowiem okoliczność skazania pracownika ochrony za przestępstwa umyślne stanowi obligatoryjny przesłankę cofnięcia stronie dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia. Tym samym, organ odwoławczy uznał, że fakt wniesienia kasacji od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] maja 2016 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada 2015 r., na mocy którego uznano skarżącego winnym popełnienia w/w przestępstwa, nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., od którego uzależnione byłoby rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej. Komendant Główny Policji stwierdził więc, że jakkolwiek organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia [...] września 2016 r. rozstrzygnął na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., iż postępowanie w sprawie nie może zostać zawieszone, gdyż zostało ono wszczęte z urzędu, a nie na wniosek strony, to jednak zawarto też w nim informację, iż wniesienie wniosku o kasację wyroków nie jest przeszkodą do zakończenia sprawy. W konsekwencji, Komendant Główny Policji stwierdził, że nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania odwoławczego, a także do zmiany decyzji organu pierwszej instancji. W piśmie z dnia 11 stycznia 2017 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego, skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie przepisu art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez zakończenie postępowania i wydanie decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego z uwagi na toczące się równolegle postępowanie w przedmiocie oceny podstaw do wniesienia kasacji od prawomocnego wyroku skazującego Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada 2015 r., wydanego w sprawie [...]. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca, podtrzymując w pełni zarzuty podniesione w treści odwołania od decyzji organu pierwszej instancji - stwierdziła, że skoro formalnie prawomocny wyrok skazujący może być uchylony lub zmieniony w oparciu o ustawowa procedurę, to uznać należy, iż nadal trwa stan niepewności co do trwałości tego wyroku. Zdaniem skarżącego, dopiero w sytuacji, gdy organ, do którego wniesiono podanie o skierowanie kasacji do Sądu Najwyższego, zajmie w powyższej sprawie stanowisko merytoryczne, kwestia ta zostanie ostatecznie rozstrzygnięta. Tym samym, skarżący uznał, iż twierdzenie, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od decyzji innego organu, jest w pełni uzasadnione, a decyzje organu uprawnionego do wniesienia kasacji uznać można za zagadnienie wstępne, w rozumieniu treści naruszonego przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący stwierdził, że wniesienie i uwzględnienie kasacji unicestwi bowiem i odwróci skutki zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga D. W. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], nie narusza przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Komendant Główny Policji, wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] września 2016 r., nr [...], cofającą skarżącemu dopuszczenie do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim powołanego przez stronę skarżącą przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jak również przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Ponadto, w ocenie Sądu, wydając sporną decyzję administracyjną, Komendant Główny Policji nie dopuścił się również naruszenia norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim nie naruszył mających zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W konsekwencji, Sąd stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Komendant Główny Policji, a także Komendant Wojewódzki Policji w G., prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w przepisach art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, zasadnie przyjęli, że ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania administracyjnego dają wystarczającą i jednoznaczną zarazem podstawę do cofnięcia skarżącemu posiadanego dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia. Sąd uznał, że przyjmując powyższe stanowisko, organy Policji obu instancji prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich wątpliwości i argumentów strony skarżącej podniesionych w toku postępowania administracyjnego. Na wstępie rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji Komendanta Głównego Policji, należy wyraźnie zaznaczyć, że prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do wolności i praw obywatelskich. Jest to uprawnienie ściśle reglamentowane, również w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej ostateczną decyzją administracyjną. Warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, a możliwość cofnięcia pozwolenia nie może być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, lecz jako działanie prewencyjne, prowadzące do zapewniania szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Warto zauważył, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, podkreślono, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Mając na względzie potrzebę ścisłej ustawowej reglamentacji pozwoleń na broń palną, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przyjęto m.in. regulację zawartą w art. 18 ust. 1 pkt 2 tego aktu normatywnego. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organy Policji uprawnione są do podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a cyt. ustawy stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, w tym skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że wyraża on potrzebę wyeliminowania sytuacji, w których pozwolenie na broń może być przyznane osobom mogącym jej użyć niezgodnie z celem, któremu jej posiadanie ma służyć. Głównym celem takiej regulacji jest zapewnienie kontroli organów administracji nad przyznawaniem pozwoleń na broń. Z tego względu organy Policji posiadają uprawnienia w zakresie odmowy przyznawania pozwoleń na posiadanie broni oraz cofania pozwoleń wcześniej wydanych w sytuacji, gdy posiadanie przez konkretną osobę broni mogłoby przynieść negatywny skutek w postaci wystąpienia zagrożenia interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Za nadrzędny cel przyświecający ustawodawcy przy wprowadzeniu do systemu prawnego takiego unormowania należy uznać zatem ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, określający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, oznacza, że cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Zastosowanie przez organy Policji powołanych przepisów jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, czyli stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, w szczególności zaś skazanych prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe. Tak więc przepis ten ma zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw w nim wskazanych. W rozpoznawanej sprawie skarżący skazany został prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne z art. 191 § 1 kk i art. 50 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, polegające na przekroczenia w dniu [...] sierpnia 2013 r. w K. uprawnień pracownika ochrony, zatrudnionego w firmie [...] sp. z o.o., poprzez stosowanie przemocy wobec T. R. w postaci przytrzymywania rękami i zmuszenie go do opuszczenia terenu firmy [...] sp. z o.o. (vide: odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S., [...] Wydziału Karnego z dnia [...] listopada 2015 r., sygn. akt [...] - k. 73-74 akt administracyjnych). W tej sytuacji, uznać należy, że skoro w myśl aktualnie obowiązującego art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne, to osoba taka nie daje gwarancji należytego i bezpiecznego posługiwania się bronią palną w przyszłości. Mając na względzie powyższe ustalenia, uznać należy, iż organy Policji obu instancji, bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek dodatkowych ustaleń, miały pełne podstawy do postawienia tezy, iż zaszła podstawa zastosowania normy prawnej określonej w dyspozycji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz wydania w jej oparciu decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia skarżącemu dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia. Jednocześnie, należy podzielić stanowisko Komendanta Głównego Policji, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przez organy Policji obu instancji przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem nie zachodziły podstawy do zawieszenia prowadzonego postępowania administracyjnego. Wskazać należy bowiem, że okoliczność skazania skarżącego, jako pracownika ochrony, za przestępstwo umyślne stanowiło obligatoryjną przesłankę nie tylko do skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, ale również do cofnięcia udzielonego stronie skarżącej dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia. W tej sytuacji, wbrew sugestiom strony skarżącej, organy Policji zasadnie przyjęły, iż samym fakt wniesienia kasacji od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] maja 2016 r. utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada 2015 r., w którym uznano skarżącego winnym popełnienia przestępstw umyślnego, nie stanowi zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż zakończenie przez organy Policji postępowania i wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, w żaden sposób nie było uzależnione od wcześniejszego rozpatrzenia przez Prokuratora Generalnego zasadności wniosku o skierowanie kasacji do Sądu Najwyższego, czy też od rozstrzygnięcia ewentualnej sprawy kasacyjnej przez Sąd Najwyższy. Sądu uznał ponadto, że organy Policji obu instancji prawidłowo zbadały wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przeprowadzając przy tym wszelkie dowody służące właściwemu ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 k.p.a.). Prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, organy Policji wszechstronnie wyjaśniły wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśniły w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych wyżej przepisów - zaszły obligatoryjne podstawy do cofnięcia skarżącemu dopuszczenia do posiadania broni palnej. Sąd uznał jednocześnie, że zarówno Komendant Wojewódzki Policji, jak i na etapie postępowania odwoławczego - Komendant Główny Policji, nie dopuścili się również obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), opierając swoje rozstrzygnięcia na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W ocenie Sądu, uznać trzeba ponadto, że poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne wydanych decyzji, organy Policji obu instancji nie naruszyły normy postępowania administracyjnego wyrażonej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.