II SA/Wa 2171/15

Dnia 11 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi C. K. na Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w przedmiocie ustalenia dalszych danych osobowych tajnego współpracownika postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. M. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 i art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Zastosowanie art. 247 P.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na uwzględnienie skargi. (...) W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (...) Niedopuszczalność skargi oznacza jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., a tym samym stanowi podstawę do nieprzyznawania prawa pomocy (por. M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, C. H. Beck, Warszawa 2013 r., str. 903-905). Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł skargę, nie określając jednoznacznie jej przedmiotu. Wobec wątpliwości Sądu w tym zakresie Skarżący został wezwany do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie czy jest to skarga na pismo dyrektora generalnego Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] informujące o uznaniu skargi z dnia 1 października 2015 r. za bezzasadną, czy też na bezczynność Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 września 2015 r. o ujawnienie danych personalnych tajnego współpracownika o pseudonimie "J.". Jednocześnie Skarżący został pouczony o konsekwencjach niesprecyzowania skargi oraz o tym, że Sąd nie może domniemywać co jest przedmiotem zaskarżenia, zaś treść skargi nie pozwala na jednoznaczne ustalenie jej zakresu. W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II z 29 grudnia 2015 r. wzywającego do sprecyzowania skargi z 27 listopada 2015 r. M. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Poinformował nadto, że nie posiada wiedzy prawniczej pozwalającej na udzielenie odpowiedzi na wezwanie Sądu. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej niesprecyzowanie należy stwierdzić, że zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi, stąd też prawo pomocy nie może być skarżącemu przyznane. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 254 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. 2 postanowienia.