II SA/Wa 2174/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Komendanta [...] Policji w S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby w Policji postanawia: odrzucić skargę. Orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] M. T. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Jednocześnie orzeczono II grupę inwalidzką i uznano, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji i w związku ze szczegółowymi właściwościami służby. Od powyższego orzeczenia Komendant Miejski Policji w S. wniósł odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej w W. Centralna Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] października 2015 r., nr [...] na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r., o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1822) utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. Komendant Miejski Policji w S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia ww. orzeczeń w części uznającej, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą oraz o uznaniu związku schorzenia ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, że obowiązujące przepisy nie dają Komendantowi Miejskiemu Policji W S. uprawnienia i nie przyznają interesu prawnego do wniesienia skargi na orzeczenie komisji lekarskiej. Ponadto sprawy w zakresie ustalenia stopnia inwalidztwa nie podlegają kognicji sądów administracyjnych, bowiem orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m. in. dla celów emerytalno – rentowych nie mają samodzielnego bytu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga Komendanta Miejskiego Policji w S. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia, dotyczy ustalenia inwalidztwa i związku schorzeń ze służbą, nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z kolei art. 3 § 3 p.p.s.a. mówi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. OSK 1203/04 (dostępny w bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Jedna grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby, to jest zagadnień ustalania stanu zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonego stopnia zdolności do służby, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Druga grupa orzeczeń komisji lekarskich to orzeczenia ustalające schorzenia czy też inwalidztwo funkcjonariusza i ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych, rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia z tej grupy poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego. Ponadto w uchwale z dnia 27 października 1999 r. o sygn. akt III ZP 9/99 (OSNP 2000/5/167) Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby czy inwalidztwa ze służbą wojskową. Podobne stanowisko w tym zakresie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu składu 7 sędziów z dnia 6 listopada 2000 r. o sygn. akt OSA 1/00 (ONSA 2001/2/47). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] o uznaniu M. T. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i orzeczeniu II grupy inwalidzkiej i uznaniu, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji i w związku ze szczegółowymi właściwościami służby. Zaskarżone orzeczenie zostało więc wydane w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia skarżącego i jego przydatności do służby, a jednocześnie w zakresie ustalenia związku stwierdzonego schorzenia policjanta ze służbą dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Skarga skierowana do sądu dotyczy przeprowadzonej przez organy kwalifikacji stanu zdrowia skarżącego , z czym nie zgadza się Organ to jest Komendant Miejski Policji w S. W związku z powyższym, ustalenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczące służby wojskowej znajdą również, w drodze analogii, zastosowanie w niniejszej sprawie do funkcjonariuszy Policji. Sprawa z zakresu weryfikacji orzeczeń w przedmiocie stwierdzenia niezdolności (zdolności) do służby, związku powstałego schorzenia ze służbą oraz ustalenie inwalidztwa, związku inwalidztwa ze służbą w Służbie Policji, należy do kategorii spraw, które na mocy art. 476 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101 j.t., dalej: k.p.c.) zalicza się do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych. Sprawy te poddane są właściwości sądu powszechnego (art. 477(8) § 1 k.p.c.). Na tę kategorię orzeczeń OKL skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. W konsekwencji należało więc stwierdzić, że przedmiot skargi nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego Sąd odrzuca skargę. W tej sytuacji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.